II SA/Gl 27/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Marta Zasoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Marszałek Województwa [...] odmówił unieważnienia egzaminu państwowego praktycznego na prawo jazdy kat. "B" przeprowadzonego wobec J. K. w dniu 27 września 2012 r. w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w K. w Oddziale Terenowym w J.. Orzeczenie to Marszałek Województwa wydał w oparciu o przepisy art. 104 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 67 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami. W uzasadnieniu decyzji podał, że wszczął postępowanie w sprawie w związku ze skargami J. K. dotyczącymi przebiegu egzaminu praktycznego na prawo jazdy. Po zapoznaniu się z dokumentacją przekazaną przez Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego organ I instancji stwierdził brak podstaw do unieważnienia tego egzaminu. Z materiałów tych wynikało, że egzaminowany uzyskał wynik negatywny, bowiem dwukrotnie nieprawidłowo wykonał zadanie egzaminacyjne prowadząc pojazd lewym pasem ruchu na drodze o dwóch pasach ruchu w jednym kierunku. Z nagranego na płycie DVD przebiegu tego egzaminu wynikało także, że zdający dwukrotnie nie zastosował się do poleceń egzaminatora. I tak zamiast wykonania polecenia jazdy prosto wykonał na skrzyżowaniu manewr skrętu w lewo, a po kilku minutach zamiast wykonania na rondzie manewru zawracania pojechał prosto. Po dwukrotnym nieprawidłowym wykonaniu zadania egzaminacyjnego ("jazda drogami dwukierunkowymi jedno i dwujezdniowymi) zdający został poinformowany przez egzaminatora - zgodnie z § 11 pkt 6 instrukcji przeprowadzania egzaminów państwowych na prawo jazdy lub pozwolenie stanowiącej załącznik nr 5 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów (Dz. U. Nr 217, poz. 1834 z późn. zm. ) – dalej zwanego rozporządzeniem MI, o negatywnym wyniku egzaminu praktycznego. Zdający kontynuował jednak jazdę bowiem egzamin nie został przerwany przez egzaminatora i nie wystąpił o to zdający. Do przerwania egzaminu doszło natomiast po przejechaniu przez zdającego podwójnej linii ciągłej w oparciu o § 30 ust. 4 pkt 5 rozporządzenia MI w zw. z pkt 9.8 tabeli nr 12 załącznika nr 5 do tego rozporządzenia. Odnosząc się do zarzutów J. K. podnoszonych w postępowaniu skargowym toczącym się przed dyrektorem WORD w K. oraz w trakcie postępowania przed organem I instancji Marszałek Województwa [...] stwierdził, że zarejestrowany na płycie DVD przebieg egzaminu nie potwierdził zgłaszanych zarzutów co do nieprawidłowości dotyczących przebiegu egzaminu. W szczególności w ocenie Marszałka egzaminator nie nakazywał zdającemu zmieniać pasa ruchu z prawego na lewy. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwolił także na potwierdzenie zarzutu, że egzaminator przez cały czas trwania egzaminu mówił niewyraźnie. Z nagrania tego wynika natomiast, że zdający kilka razy stwierdzał, iż nie rozumie wydawanych poleceń. Nagrany przebieg egzaminu dowodzi jednocześnie, że przed egzaminem i w jego trakcie egzaminator instruował zdającego aby w przypadkach, gdy nie będzie rozumiał wydawanych poleceń zwracał się do niego o powtórzenie polecenia. Organ chciał przesłuchać także pełnomocnika egzaminowanego R. K. jednak przesłuchanie to zostało przerwane bowiem ten zamiast odpowiadać na zadawane mu pytania rozpoczął swoje zeznania od informacji o wpływie niezdanego egzaminu na stan zdrowia jego syna. Organ wskazał także, że nie uwzględnił zgłoszonego przez pełnomocnika J. K. żądania o powołanie w sprawie rzeczoznawcy z zakresu ruchu drogowego uznając, że postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i nie potwierdziło zarzutów stawianych egzaminatorowi. Brak było też podstaw do zawieszenia egzaminatora w pełnieniu przez niego obowiązków służbowych do czasu wydania decyzji w przedmiotowej sprawie czego również domagał się pełnomocnik egzaminowanego. W podsumowania uzasadnienia decyzji Marszałek Województwa [...] stwierdził, że w jego ocenie egzamin został przeprowadzony zgodnie z przepisami i brak jest dowodów pozwalających zastosować w sprawie przepis art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami pozwalający na unieważnienie egzaminu, jeżeli był on przeprowadzony w sposób niezgodny z przepisami ustawy, a ujawnione nieprawidłowości miały wpływ na jego wynik. W odwołaniu od tej decyzji J. K., zastępowany przez pełnomocnika R. K. (ojca) podał, że w trakcie egzaminu został celowo wprowadzony w błąd przez egzaminatora. Po wyjeździe z ośrodka WORD dostał bowiem polecenie aby wbrew prawu zjechać na lewy pas ruchu. Następnie egzaminator polecił mu jechać na wprost przez skrzyżowanie mimo, że zgodnie ze znakami poziomymi należało zjechać w lewo co też uczynił. W trakcie dalszej części jazdy na skutek pierwszej sugestii jechał on rzeczywiście lewym pasem ruchu na drodze dwujezdniowej, mimo, że wcześniej zwykle poruszał się prawym pasem ruchu. Pełnomocnik zarzucił także, że w trakcie przesłuchania syna uniemożliwiono mu zadawanie mu pytań oraz składania oświadczeń woli. Przerwano także składane przez niego do protokołu wyjaśnienia pod pretekstem, że nie odpowiadał na zadawane mu pytania, co spowodowało, iż wyszedł on z synem z gmachu Urzędu Marszałkowskiego. Złożona skarga do Marszałka Województwa na takie zachowanie urzędników nie odniosła natomiast skutku. Autor odwołania zakwestionował także odmowę powołania w sprawie niezależnego rzeczoznawcy z zakresu ruchu drogowego, który mógłby zanalizować zarejestrowany zapis przebiegu egzaminu. Wreszcie podkreślił, że przebieg przedmiotowego egzaminu wpłynął negatywnie na stan zdrowia jego syna, który wymaga leczenia u specjalistów. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. działając w oparciu o art. 138 § 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzje organu I instancji. W uzasadnieniu orzeczenia organ odwoławczy zanalizował treść art. 67 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami oraz przepisy prawa regulujące przebieg egzaminu na prawo jazdy. Następnie Kolegium wskazało, że w myśl art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym kierującego pojazdem obowiązuje ruch prawostronny oraz przytoczyło brzmienie ust. 2 tego artykułu nakazującego jazdę na drodze dwujezdniowej po prawej jezdni. Organ odwoławczy podkreślił, że z zasady ruchu prawostronnego wynika, iż kierujący pojazdem ma obowiązek poruszania się przy prawej krawędzi jezdni. Prawy pas ruchu jest więc najwłaściwszy i powinien być w miarę możliwości najczęściej wykorzystywany. Kierujący może zjechać na lewą stronę jezdni natomiast wówczas, gdy: prawa strona jest zajęta, występuje zwężenie jezdni, zamierza skręcić w lewo będąc na jezdni jednokierunkowej i ma zamiar wykonać manewr wyprzedzania. Niedopuszczalna jest natomiast jazda lewym pasem ruchu nawet na jezdni jednokierunkowej, jeżeli prawy pas jest wolny. SKO podkreśliło, że jazda drogami dwukierunkowymi jedno i dwujezdniowymi stanowi jedno z zadań egzaminu praktycznego na prawo jazdy, które wskazano w tabeli nr 7 instrukcji przeprowadzania egzaminów państwowych na prawo jazdy lub pozwolenie stanowiącej załącznik nr 5 do rozporządzenia MI. Zgodnie zaś z § 9 ust.1 pkt 3a tej instrukcji egzamin praktyczny polega na wykonaniu w ruchu drogowym programu egzaminacyjnego obejmującego co najmniej zadania określone w tabeli nr 7 – zgodnie z przepisami ruchu drogowego i techniką kierowania pojazdem. W ocenie Kolegium skoro zdający dwukrotnie nieprawidłowo wykonał zadanie egzaminacyjne poruszając się lewym pasem ruchu na jezdni o dwóch pasach ruchu w jednym kierunku w sytuacji, gdy nie było przeszkody aby jechać prawym pasem i błąd ten powtórzył po wyjeździe z ronda to zasadne było ustalenie negatywnego wyniku z egzaminu praktycznego. Kolegium wskazało tez, że w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym nie znalazły potwierdzenia zarzuty podnoszone przez pełnomocnika strony dotyczące przebiegu egzaminu oraz niewłaściwego zachowania egzaminatora. Wobec jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego sprawy za bezcelowe należało uznać powołanie rzeczoznawcy z zakresu ruchu drogowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach J. K., zastępowany przez ojca R. K., domagał się uchylenia decyzji SKO w K. i przekazania temu organowi sprawy do ponownego rozpoznania z wytycznymi dotyczącymi przeprowadzenia dowodów oraz wskazania w jaki sposób "powinno ukarać się winnych tragedii jaka spotkała moje dziecko". W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podał, że podczas egzaminu praktycznego jego syn został celowo wprowadzony w błąd przez egzaminatora, bowiem zaraz na pierwszej jezdni o dwóch pasch dostał polecenie aby zjechać na lewy pas. Następnie otrzymał polecenie jazdy na wprost przez skrzyżowanie, gdy znaki poziome nakazywały skręt w prawo. W skardze zarzucono także naruszenie przez organ I instancji przepisów postępowania administracyjnego poprzez uniemożliwienie pełnomocnikowi skarżącego zadawania pytań przesłuchiwanemu synowi, a także uniemożliwienie pełnomocnikowi składania oświadczeń oraz przerwanie po 10 minutach jego przesłuchania w związku z tym, że nie udzielał on odpowiedzi na zadawane pytania. Skarżący poddał następnie w wątpliwość prawidłowość odmowy powołania w sprawie niezależnego rzeczoznawcy z zakresu ruchu drogowego stwierdzając, że naruszało to przepis art. 75 § 1 k.p.a. Stwierdził też, że w toku postępowania naruszony został przepis art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie pełnomocnikowi strony czynnego udziału w postępowaniu oraz art. 73 § 1 poprzez odmowę stronie prawa wglądu do akt sprawy. W końcowej części skargi pełnomocnik skarżącego podał, że jego syn od dwóch lat leczy się neurologicznie "gdyż został oszukany przez organy administracji państwowej" oraz "do chwili obecnej nie podjął próby ponownego zdawania egzaminu na prawo jazdy, a z uwagi na fakt, że obecnie jest studentem prawa stacjonarnego wymienione okoliczności nie ułatwiają mu życia". W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do argumentów skargi organ stwierdził, że nie wnoszą one do sprawy jakichkolwiek nowych elementów i tym samym nie prowadzą do zmiany stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu nakazującym Sądowi jej wzruszenie. Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta jest sprawowana w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu aktów administracyjnych z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisami proceduralnymi. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja zapadła w postępowaniu uregulowanym przepisami ustawy z dnia z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2011 r. Nr 30, poz. 151 z późn. zm. – aktualnie j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 600) oraz obowiązującego w dacie egzaminowania rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów (Dz. U. Nr 217, poz. 1834 z późn. zm. ) – dalej zwanego rozporządzeniem MI. Z uwagi na to, że ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. weszła w życie dopiero w dniu 19 stycznia 2013 r., a zatem kilka miesięcy po egzaminie na prawo jazdy, który miał miejsce w dniu 27 września 2012 r. rozważenia wymagała prawidłowość zastosowania w sprawie tej ustawy obowiązującej w dacie wydawania decyzji przez organy obu instancji. Dodać należy, że w poprzednio obowiązującym stanie prawnym kwestie związane z nadzorem nad przeprowadzaniem egzaminów państwowych na prawo jazdy sprawowanym przez marszałka województwa uregulowane były w art. 112 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym ( j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 z późn. zm.). Przepis art. 112 ust. 2 tej ustawy uprawniał marszałka województwa do kontrolowania dokumentacji i działalności związanej z egzaminowaniem ( art. 112 ust. 2 pkt 1), a także do przerwania lub unieważnienia egzaminu (art. 112 ust. 2 pkt 2). Ustawa o kierujących pojazdami, która z dniem 19 stycznia 2013 r. uchyliła m.in. rozdział 2 działu IV ustawy Prawo o ruchu drogowym, w którym zamieszczony został wspomniany art. 112, ustawodawca nie zamieścił przepisu przejściowego regulującego kwestie stosowania jej przepisów do spraw dotyczących sprawowanego nadzoru nad przeprowadzaniem egzaminów, które zostały wszczęte lecz nie zakończone przed jej wejściem w życie. W tej sytuacji należy przyjąć, że w tego rodzaju sprawach zastosowanie winny znaleźć stosownie do reguły wynikającej art. 6 k.p.a. przepisy ustawy o kierujących pojazdami obowiązujące w dacie orzekania. Ocena prawidłowości przeprowadzonego egzaminu winna zaś zostać przeprowadzona w oparciu o obowiązujące w dacie tego egzaminu przepisy rozporządzenia MI, które utraciło moc prawną z dniem 19 stycznia 2013 r. kiedy to weszło w życie m.in. rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach (Dz. U. z 2012 r. poz. 995). Po tych koniecznych wyjaśnieniach wstępnych wskazać należy, że stosownie do art. 67ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami marszałek województwa w ramach sprawowanego nadzoru nad przeprowadzaniem egzaminów państwowych rozpatruje skargi dotyczące egzaminu, a stosownie do art. 67 ust. 1 pkt 4 tej ustawy organ ten może unieważnić egzamin. Z uwagi na argumentację zawartą w skardze przyjdzie wyjaśnić, że należy odróżnić postępowanie skargowe dotyczące egzaminu państwowego, które aktualnie zostało uregulowane w art. 68 ust 1 ustawy o kierujących pojazdami należy kontrolowanego w niniejszej sprawie postępowania w sprawie unieważnienia egzaminu. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem postępowanie skargowe uregulowane przepisami działu VIII k.p.a. nie podlega kontroli sądowej. Kontroli takiej podlegają natomiast decyzje administracyjne wydane w sprawie unieważnienia egzaminu państwowego ma prawo jazdy wydawane w oparciu o art. 72 tej ustawy. W ust. 1 tego artykułu ustawodawca określił dwa rodzaje przesłanek, których zaistnienie nakazuje marszałkowi województwa unieważnienie egzaminu państwowego w drodze decyzji administracyjnej. Na pierwszą z tych przesłanek składają się przypadki wyłączające przeprowadzenie egzaminu w stosunku do osób wskazanych w art. 50 ust. 2 ustawy, które nie miały miejsca w kontrolowanej sprawie. Drugą przesłankę nakazującą unieważnienie egzaminu państwowego stanowią przypadki przeprowadzenia egzaminu w sposób niezgodny z przepisami ustawy pod warunkiem, że nieprawidłowości te miały wpływ na jego wynik. W art. 72 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami ustawodawca określił tryb, w jakim może zostać wszczęte postępowanie w sprawie unieważnienia egzaminu wskazując, że może to mieć miejsce z urzędu, bądź na wniosek dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego. W kontrolowanym postepowaniu Dyrektor WORD w K. nie wystąpił z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie unieważnienia egzaminu na kat. "B" prawa jazdy, jakiemu został poddany J. K. w dniu 27 września 2012 r., a jedynie przekazał Marszałkowi Województwa [...] do rozpatrzenia skargę wniesioną przez J. K.. Wobec tego należy stwierdzić, że postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte z urzędu. Marszałek Województwa [...] po stwierdzeniu braku zaistnienia w sprawie przesłanek wskazanych w art. 72 ust. ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami błędnie tym samym orzekł o odmowie unieważnienia przedmiotowego egzaminu. Wszczynając postępowanie z urzędu winien był on bowiem umorzyć wszczęte postępowanie w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Dostrzeżone przez Sąd naruszenie przepisów procedury administracyjnej w ocenie składu orzekającego pozostało jednak bez wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. Podzielić natomiast trzeba stanowisko Marszałka Województwa [...], że egzamin praktyczny na prawo jazdy kat. "B", jakiemu został poddany skarżący J. K. w dniu 27 września 2012 r. w WORD w K. w Oddziale Terenowym w J. został przeprowadzony w zgodzie z przepisami rozporządzenia MI oraz instrukcją egzaminacyjną stanowiącą załącznik nr 5 do tego rozporządzenia. Stosownie do § 12. 1.pkt 1 lit b wspomnianej instrukcji osoba egzaminowana uzyskuje negatywny wynik egzaminu praktycznego, jeżeli dwukrotnie nieprawidłowo wykonała to samo zadanie egzaminacyjne. Bezsporne jest w sprawie, że J. K. w trakcie kwestionowanego przez niego egzaminu dwukrotnie na dłuższych odcinkach drogi poruszał się lewym pasem ruchu na drodze dwujezdniowej mimo, że prawy pas jezdni był wolny. Z notatki egzaminatora sporządzonej w dniu 11 października 2012 r. wynika, że sytuacja taka wystąpiła w trakcie egzaminu nawet trzykrotnie oraz, że taki sposób prowadzenia pojazdu doprowadził do sytuacji zmuszającej innych kierowców do wyprzedzania pojazdu egzaminacyjnego z prawej strony. W konsekwencji należało uznać, że prawidłowo orzekające w sprawie organy ustaliły, że J. K. w trakcie egzaminu praktycznego co najmniej dwukrotnie nieprawidłowo wykonał zadanie egzaminacyjne określone w pkt 3 tabeli nr 7 zamieszczonej w załączniku nr 5 do rozporządzenia MI. Poruszał się on bowiem po drodze dwukierunkowej, dwujezdniowej o kilku wyznaczonych pasach ruchu niezgodnie z przepisami Prawa o ruchu drogowym. Stosownie do art. 16 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym kierującego pojazdem obowiązuje ruch prawostronny. Stosownie zaś do ust. 3 tego artykułu kierujący pojazdem korzystając z jezdni dwukierunkowej co najmniej o czterech pasach ruchu, jest obowiązany zajmować pas ruchu znajdujący się po prawej stronie jezdni. Tym samym nie ulega wątpliwości, że w trakcie egzaminu praktycznego zdający naruszając przepisy ustawy dwukrotnie nie wykonał prawidłowo opisanego wyżej zadania egzaminacyjnego. Musiało to zgodnie z § 12. 1.pkt 1 lit b instrukcji skutkować wystawieniem przez egzaminatora oceny negatywnej oraz poinformowaniem o tym zdającego. Orzekające w sprawie organy stwierdziły także prawidłowo, że egzamin z udziałem J. K. został przerwany przez egzaminatora w zgodzie z § 30 ust. 4 pkt 5 rozporządzenia MI w zw. z pkt 9.8 tabeli nr 12 zamieszczonej w załączniku nr 5 do tego rozporządzenia, a to w związku z niezastosowaniem się przez zdającego do znaku poziomego linii podwójnej ciągłej. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących celowego wprowadzenia w błąd skarżącego przez egzaminatora wskazać trzeba, że zarzutów tych nie potwierdziły zapisy płyty DVD, na której został nagrany przebieg przedmiotowego egzaminu, na co wyraźnie wskazało SKO w uzasadnieniu swojej decyzji. Dodać należy, że analiza nagrań z tej płyty, która miała miejsce w obecności pełnomocnika skarżącego nie potwierdziła też aby w trakcie egzaminu doszło do naruszenia przepisu § 11 pkt 3 instrukcji egzaminacyjnej, a to przekazywania przez egzaminatora poleceń dotyczących kierunku jazdy lub wykonania określonego zadania egzaminacyjnego sprzecznego z obowiązującymi na drodze zasadami ruchu lub stwarzającego możliwość zagrożenia jego bezpieczeństwa. W szczególności z nagrania tego nie wynikało aby egzaminator ponawiał polecenie poruszania się przez egzaminowanego lewym pasem ruchu, bądź też aby kontynuował on jazdę lewą stroną jezdni w sytuacji gdy możliwa była jazda prawą jej stroną. Wskazać też należy, że znaki poziome w postaci strzałek umieszczonych na jezdni nie stanowią znaków nakazu lecz są zaliczane do znaków informacyjnych, a manewr jazdy na wprost przez skrzyżowanie w przypadku kierowcy poruszającego się lewym pasem przeznaczonym do jazdy w lewo wymaga zmiany pasa ruchu. Zasadny okazał się natomiast zarzut naruszenia wyrażonej w art. 10 § 1 k.p.a. zasady czynnego udziału strony w toczącym się postępowaniu poprzez uniemożliwienie pełnomocnikowi skarżącego zadawania mu pytań w trakcie jego przesłuchania oraz składania oświadczeń. Naruszenie to w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie miało jednak istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Sąd nie dopatrzył się natomiast naruszenia art. 75 § 1 k.p.a. poprzez odmowę powołania w sprawie "niezależnego rzeczoznawcy z zakresu ruchu drogowego". Powołanie w kontrolowanej sprawie biegłego z zakresu ruchu drogowego nie znajdowało bowiem oparcia w przepisie art. 84 § 1 k.p.a. Sąd nie mógł natomiast odnieść się merytorycznie do bliżej nieuzasadnionego zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art 73 k.p.a. W tym stanie rzeczy Sąd działając w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił uznając, że brak było podstaw do unieważnienia kwestionowanego przez skarżącego egzaminu .