II SA/Gl 273/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Bogucka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [A] Sp. z o.o. w L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 21 stycznia 2013 r. spółka [A] Sp. z o.o. w L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W., skargę na decyzję tego organu z dnia [...] r., na podstawie której utrzymano w mocy rozstrzygnięcie [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K. z dnia [...]r., nr [...]nakładającego na skarżącą Spółkę karę pieniężną w wysokości 14 400 (czternaście tysięcy czterysta) złotych. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 1 marca 2013 r. skarżąca Spółka została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia, a ponadto do złożenia dokumentu określającego umocowanie osoby podpisanej pod skargą do jednoosobowej reprezentacji strony skarżącej. Na dokonanie tych czynności wyznaczono termin siedmiu dni licząc od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika z dołączonego do akt sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru, wezwanie skierowane do strony skarżącej zostało prawidłowo doręczone na adres wskazany w skardze w dniu 18 marca 2013 r. W wyznaczonym terminie skarżąca Spółka nie dokonała jednak czynności, do wykonania których ją wezwano. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Zgodnie z art. 215 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm. - zwana dalej p.p.s.a.) w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Przepis ten w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne nakłada na stronę wszczynającą postępowanie obowiązek podania wartości przedmiotu zaskarżenia, bowiem od tych pism pobierany jest wpis stosunkowy obliczany w proporcji do wartości podanej przez stronę. Skoro strona może zaskarżyć decyzję w całości lub w części, to wartością przedmiotu zaskarżenia może być, w zależności od okoliczności sprawy, pełna wysokość należności pieniężnej określonej w zaskarżonym akcie lub taka jej część, która jest kwestionowana przez stronę. Ponadto w przypadku, gdy skarżącym jest strona będącą osobą prawną skarga winna być podpisana przez osoby pełniące funkcje organów zgodnie z przepisami regulującymi sposób reprezentacji lub przez inne osoby upoważnione do reprezentowania takich osób, na co wskazuje art. 28 § 1 p.p.s.a. W art. 29 powoływanej ustawy określono przy tym jednoznacznie, że organ albo inna osoba upoważniona do reprezentacji ma obowiązek wykazać dokumentem swoje umocowanie przy pierwszej czynności procesowej. Udokumentowania wymaga zatem, że złożona skarga została podpisała przez osobę umocowaną do reprezentowania skarżącego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 października 2008 r., sygn. akt I GSK 1078/07, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy również zwrócić uwagę na treść art. 4 ust. 4aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r. Nr 168, poz. 1186 z późn. zm.), obowiązującego od 1 stycznia 2012 r., który stanowi, że pobrane samodzielnie wydruki komputerowe aktualnych informacji o podmiotach wpisanych do Krajowego Rejestru Sądowego mają moc zrównaną z mocą dokumentów wydawanych przez Centralną Informację Krajowego Rejestru Sądowego, jeżeli posiadają cechy umożliwiające ich weryfikację z danymi zawartymi w Rejestrze. Nie przesądza to jednak - zdaniem Sadu - że strona postępowania sądowoadministracyjnego nie ma już obowiązku wykazywania swojego umocowania dokumentem przy pierwszej czynności w tym postępowaniu. Dopuszczalne jest natomiast w obecnym stanie prawnym złożenie samodzielnie pobranego wydruku komputerowego z odpowiedniego elektronicznego rejestru jako dokumentu, o którym mowa w art. 29 p.p.s.a. W niniejszej sprawie przesłana do tutejszego Sądu skarga została podpisana przez E. J., jednak do skargi nie został dołączony dokument, z którego wynikałyby uprawnienia tej osoby do jednoosobowego reprezentowania skarżącej Spółki. Dodatkowo wskazać należy, że przedmiotem postępowania jest należność pieniężna dotycząca nałożonej przez organ kary za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Autorka skargi nie wskazała, jaką kwotę kwestionuje jednocześnie zaskarżając decyzję w części "dotyczącej nieokazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu". Z powyższego wynika, że wniesiona przez stronę skarga była obarczona brakami formalnymi. W takim przypadku zastosowanie znajduje przepis art. 49 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni. Stosownie natomiast do przepisu art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy przesyłka zawierające wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi została prawidłowo doręczona skarżącej Spółce w dniu 18 marca 2013 r. (wezwanie odebrał upoważniony pracownik). Powyższe oznacza, że wyznaczony termin upłynął w dniu 25 marca 2013 r. Strona jednak, mimo prawidłowego wezwania, z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższych czynności, nie udzieliła żadnych wyjaśnień. Mając powyższe na uwadze Sąd postanowił odrzucić skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a.