II SA/Gl 273/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Aneta Majowska (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 marca 2026 r. sprawy ze sprzeciwu I. P. i A. P. od decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 2 lutego 2026 r. nr WINB-WOA.7721.347.2025.AS w przedmiocie stwierdzenia wykonania określonych robót budowlanych 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach solidarnie na rzecz skarżących kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem złożonym dnia 11 lutego 2026 r. I. P. i A. P. (dalej: Skarżący) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach sprzeciw od decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach (dalej: organ odwoławczy, ŚWINB) z dnia 2 lutego 2026 r. nr WINB-WOA.7721.347.2025.AS w przedmiocie stwierdzenia wykonania określonych robót budowlanych. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. Decyzją nr [...] znak [...] z dnia 12 czerwca 2023 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w D. (dalej: organ pierwszej instancji, PINB), na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 682 z późn. zm., dalej: Pr bud.) nałożył na E. L., I. P. oraz A. P., jako współwłaścicieli budynku mieszkalnego położonego przy ul. [...] w D., obowiązek wykonania robót budowlanych, w celu doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z przepisami, tj. - w pkt 1 decyzji - wykonanie robót budowlanych polegających na zamurowaniu otworów okiennych materiałem budowlanym nieprzepuszczającym światła lub materiałem budowlanym przepuszczającym światło, takim jak luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie, przy czym klasa odporności ogniowej wypełnień nie może być niższa niż [...]: na E. L. jako właścicielkę wyodrębnionego lokalu mieszkalnego na parterze budynku mieszkalnego - obowiązek zamurowania otworu okiennego w ścianie szczytowej od strony działki nr [...], zlokalizowanego na parterze budynku; na I. P. i A. P., jako współwłaścicieli wyodrębnionego lokalu mieszkalnego na piętrze budynku mieszkalnego - obowiązek zamurowania otworu okiennego w ścianie szczytowej od strony działki nr [...], zlokalizowanego na piętrze budynku, - w pkt 2 decyzji - zdemontowanie drzwi znajdujących się przed wejściem do klatki schodowej na parterze budynku - obowiązek nałożony na I. P. i A. P., w terminie do 31 grudnia 2023 r. (karta nr 194 akt administracyjnych). Decyzja ŚWINB z dnia 25 października 2023 r. znak [...] uchylająca ww. decyzję PINB, została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 lutego 2024 r. sygn. akt II SA/Gl 1908/23. Po ponownym rozpoznaniu odwołania, organ odwoławczy decyzją z dnia 8 lipca 2024 r. znak [...] uchylił zaskarżoną decyzję PINB nr [...] z dnia 12 czerwca 2023 r., znak [...] w części dotyczącej terminu wykonania nałożonego obowiązku, utrzymał w mocy ww. decyzję w pozostałym zakresie wyznaczając nowy termin wykonania nałożonego obowiązku na 31 grudnia 2024 r. (karta nr 207 akt administracyjnych). Po rozpoznaniu skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 13 marca 2025 r. sygn. akt II SA/Gl 1290/24 oddalił skargę na opisaną wyżej decyzję ŚWINB z dnia 8 lipca 2024 r. W dniu 17 czerwca 2025 r. PINB przeprowadził kontrolę wykonania powyższego obowiązku, podczas której ustalono, że okno na parterze budynku zostało zamurowane trzema warstwami pustaków szklanych, pozostała do wykonania jedna warstwa, zatem obowiązek nie został w całości wykonany, obowiązek zamurowania otworu okiennego na piętrze nie został wykonany, przed wejściem do klatki zostały zdemontowane drzwi, a następnie w ich miejsce zostały zamontowane nowe drzwi o wymiarach w świetle 91 cm i 201 cm (protokół wraz z dokumentacją fotograficzną, karta nr 215 akt administracyjnych). W dniu 11 sierpnia 2025 r. PINB przeprowadził kolejną kontrolę sprawdzenia wykonania ww. obowiązku. Stwierdzono zamurowanie okien na parterze i piętrze budynku (protokół wraz z dokumentacją fotograficzną, karta nr 219 akt administracyjnych). Wobec tych ustaleń, organ pierwszej instancji działając na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 Pr. bud., decyzją nr [...] znak [...] z dnia 1 października 2025 r., stwierdził wykonanie obowiązku nałożonego decyzją PINB nr [...] z dnia 12 czerwca 2023 r., uchyloną decyzją ŚWINB z dnia 8 lipca 2024 r. znak [...] w części dotyczącej terminu wykonania nałożonego nią obowiązku i w pozostałym zakresie utrzymaną w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia przywołał ustalenia przeprowadzonej kontroli sprawdzenia wykonania obowiązku, oraz stwierdził, że zarówno obowiązek dotyczący demontażu drzwi znajdujących się przed wejściem do klatki schodowej na parterze budynku jak i obowiązek dotyczący zamurowania otworów okiennych od strony działki nr [...], zostały wykonane. W odwołaniu od tej decyzji, E. L. wskazała na błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy poprzez stwierdzenie, że dokonano zdemontowania drzwi znajdujących się przed wejściem do klatki schodowej, w sytuacji, gdy doszło jedynie do ich przesunięcia. Zdaniem Odwołującej się nałożony obowiązek należy rozumieć w ten sposób, że "w dniu kontroli nie powinno być drzwi znajdujących się przed wejściem do klatki schodowej na parterze budynku", zatem jeśli w dniu kontroli drzwi te znajdują się przed wejściem do klatki schodowej, to nie doszło do spełnienia obowiązku, nie ma przy tym znaczenia, czy doszło do usunięcia poprzednio istniejących drzwi i zamontowania nowych w innym miejscu, "oddalonym o kilka centymetrów". Zaznaczyła, że zbędne jest wszczynanie kolejnego postępowania i rozstrzyganie co do ich zgodności z prawem. Przy tej argumentacji Odwołująca się sformułowała zarzuty naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 i art. 80 k.p.a., które doprowadziły do zastosowania art. 53 ust. 3 pkt 1 Pr. bud., gdy należało zastosować art. 53 ust. 3 pkt 2 Pr. bud. lub przeprowadzić postępowanie egzekucyjne zmierzające do wykonania nałożonego obowiązku. Po rozpoznaniu odwołania, ŚWINB przywołaną na wstępie decyzją z dnia 2 lutego 2026 r. nr WINB-WOA.7721.347.2025.AS, działając w oparciu o art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r., poz. 1691, dalej: k.p.a.), uchylił zaskarżoną decyzję PINB z dnia 1 października 2025 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W pierwszej części uzasadnienia organ odwoławczy przedstawił szczegółowo przebieg postępowania oraz wyjaśnił, że organ nadzoru budowlanego jest związany ostateczną decyzją nakładającą obowiązek, i jest uprawniony wyłącznie do sprawdzenia, czy nałożone obowiązki zostały wykonane. Następnie stwierdził, że obowiązek wskazany w pkt 1 decyzji, polegający na zamurowaniu otworów okiennych w ścianie szczytowej od strony działki nr [...], na parterze i piętrze budynku, został wykonany. Kwestią sporną pozostawało natomiast wykonanie obowiązku wskazanego w pkt 2 - zdemontowaniu drzwi. W ocenie organu odwoławczego nie ma znaczenia, że zobowiązani najpierw usunęli drzwi i następnie zamontowali nowe, obowiązek polegał na zdemontowaniu drzwi znajdujących się przed wejściem do klatki schodowej na parterze budynku, a nie ich wymianie. Jak wynika natomiast z protokołu oględzin i dokumentacji fotograficznej, dokonano wymiany drzwi wejściowych do klatki schodowej, o wymiarach 91 cm szerokości i 201 cm wysokości, co stanowi, że nie wykonano obowiązku polegającego na zdemontowaniu drzwi znajdujących się przed wejściem do klatki schodowej. W treści złożonego sprzeciwu od ww. decyzji, Skarżący podnieśli zarzuty błędnej interpretacji norm prawa budowlanego i warunków technicznych, naruszenia art. 140 Kodeksu cywilnego, art. 64 § 3 Konstytucji oraz Karty Praw Podstawowych UE, naruszenie zasady prawdy materialnej, niezastosowanie norm sprawiedliwości społecznej, a także naruszenie zasad szczególnej rzetelności i obiektywizmu, z pominięciem interesu Skarżących i zasad współżycia społecznego określonych w art. 5 Kodeksu cywilnego. W uzasadnieniu wskazali, że w miejsce zdemontowanych drzwi typ 80L Hermes, zamontowali nowe prawidłowe drzwi typu 90L Toledo, o wymiarach w świetle 91 cm x 201 cm, zatem zgodnym z obowiązującymi przepisami. Poprzednie drzwi zostały całkowicie zdemontowane, a w dalszej kolejności zostały zakupione i wstawione nowe drzwi. Zauważyli ponadto, że obowiązek o konieczności demontażu ŚWINB uzasadniał wymiarami niezgodnymi z przepisami, zaś aktualnie zamontowane drzwi spełniają wymogi prawa budowlanego. Wskazali, że ponieśli na ich zakup istotny wydatek, zaznaczając przy tym, że drzwi na piętrze przed wejściem do przedpokoju są drzwiami typu lekkiego, drewnianymi, z przeszkleniami, i jako drzwi wewnętrze nie stanowią zabezpieczenia lokalu mieszkalnego Skarżących znajdującego się na piętrze, a zgodnie z podziałem budynku, klatka schodowa stanowi wyłączną własność Skarżących. Wskazali też na opinie z zakresu budownictwa, w których rekomendowane było usytuowanie drzwi do lokali na parterze. Usunięcie drzwi na parterze stanowi istotne ograniczenie prawa własności. W odpowiedzi na sprzeciw organ odwoławczy wniósł o jego oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje. Stosownie do brzmienia przepisu art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Decyzją kasacyjną podlegającą kontroli w niniejszej sprawie stała się decyzja Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 2 lutego 2026 r., którą organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji - Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 1 października 2025 r. w przedmiocie wykonania obowiązków w zakresie robót budowlanych określonych w decyzji z dnia 12 czerwca 2023 r., a sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia. Granice rozpoznania sprzeciwu od decyzji przez sąd administracyjny określa art. 64e p.p.s.a. W myśl tego przepisu rozpoznając sprzeciw, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Stosownie do treści art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Jeżeli organ pierwszej instancji dokonał w zaskarżonej decyzji błędnej wykładni przepisów prawa, które mogą znaleźć zastosowanie w sprawie, w decyzji organ odwoławczy określa także wytyczne w zakresie wykładni tych przepisów (art. 138 § 2a k.p.a.). W literaturze przedmiotu przyjmuje się, iż naruszenie przepisów postępowania, o którym mowa w art. 138 § 2 k.p.a. zachodzi, gdy organ pierwszej instancji nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego, gdy postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone z rażącym naruszeniem przepisów procesowych bądź w sytuacji nieustalenia istotnych okoliczności faktycznych niezbędnych do prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego. Wystąpienie wskazanych naruszeń spowoduje, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy będzie miał wpływ na jej rozstrzygnięcie (por. A. Kabat w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, Lex el. 2021, B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 2017, s. 728-729). Sprzeciw powoduje zatem wszczęcie postępowania w zakresie ograniczonym do kontroli decyzji kasacyjnej, z uwzględnieniem tylko kryteriów formalnych. Wobec wniosku sprzeciwu, przypomnienia również wymaga, że sprzeciw nie jest środkiem prawnym służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny, rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprowadza się do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 k.p.a. Sąd jest władny uwzględnić sprzeciw, gdy uchylenie decyzji pierwszoinstancyjnej i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania nie wynikało z przesłanek określonych ww. przepisem (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lipca 2021 r. sygn. akt II OSK 1190/21). W rezultacie uwzględnienie sprzeciwu może nastąpić w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. Rozpoznając sprzeciw Sąd nie może natomiast weryfikować, czy organ drugiej instancji dokonał prawidłowej oceny skutków prawnych poczynionych ustaleń faktycznych. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 lipca 2022 r., sygn. akt II OSK 1440/22 sprzeciw nie jest środkiem służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji, ani prawidłowości zastosowania przez organ drugiej instancji przepisów prawa procesowego niezwiązanych z regulacją art. 138 § 2 k.p.a. Zauważenia też wymaga, że o ile skarga - w myśl art. 134 i art. 145 p.p.s.a. - otwiera postępowanie sądowoadministracyjne prowadzące do kontroli legalności decyzji administracyjnej pod kątem prawidłowego zastosowania przez organ przepisów prawa materialnego oraz norm o charakterze proceduralnym, to art. 64e p.p.s.a. wyraźnie zawęża kontrolę sądową tylko do oceny przesłanek warunkujących wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Tym samym więc również, w postępowaniu kasacyjnym nie podlegają weryfikacji zarzuty, dotyczące zastosowania w sprawie przepisów prawa materialnego oraz przepisów procesowych - w zakresie wiążącym się z merytorycznym rozpoznaniem przedmiotowej sprawy administracyjnej. Po dokonaniu, w świetle powyższych kryteriów, analizy zasadności wydania w niniejszej sprawie decyzji kasacyjnej, Sąd na gruncie rozpoznawanej sprawy stwierdził naruszenie przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a. Stąd też w oparciu o art. 151a § 1 p.p.s.a. oraz art. 64d § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd ocenił, że organ odwoławczy w sposób nieuprawniony zastosował kompetencje kasatoryjne i uchylił decyzję organu pierwszej instancji. Mianowicie, należy zwrócić uwagę, iż podstawową kwestią wymagającą ustalenia w rozpoznawanej sprawie było sprawdzenie wykonania nałożonego obowiązku, tj. wykonania robót budowlanych, w celu doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z przepisami, określonych w decyzji PINB z dnia 12 czerwca 2023 r., zmienionej w części odnoszącej się do terminu wykonania obowiązku decyzją ŚWINB z dnia 8 lipca 2024 r. W takim też zakresie organ pierwszej instancji wszczął przedmiotowe postępowanie. Organ pierwszej instancji po dokonaniu czynności wyjaśniających, w tym oględzin przeprowadzonych w dniu 17 czerwca 2025 r. oraz w dniu 11 sierpnia 2025 r., stwierdził wykonanie nałożonych obowiązków, zarówno co do obowiązku zamurowania otworów okiennych w ścianie szczytowej budynku od strony działki nr [...], zlokalizowanych na parterze oraz piętrze budynku (pkt 1 decyzji nakładającej obowiązek z dnia 12 czerwca 2023 r.), a także co do zdemontowania drzwi znajdujących się przed wejściem do klatki schodowej na parterze budynku (pkt 2 decyzji nakładającej obowiązek z dnia 12 czerwca 2023 r.). Powyższe ustalenia doprowadziły organ pierwszej instancji do stwierdzenia zaistnienia przesłanek warunkujących wydanie decyzji w oparciu o art. 51 ust. 3 pkt 1 Pr. bud. Jednocześnie organ przyjął, że montaż nowych drzwi na parterze budynku nie jest objęty niniejszym postępowaniem. W toku postępowania odwoławczego, ŚWINB wypowiedział się w tak określonym przedmiocie tego postępowania. Po dokonaniu analizy protokołów z oględzin oraz dokumentacji fotograficznej znajdującej się w aktach sprawy, organ odwoławczy uznał, że obowiązek wskazany w pkt 1 decyzji z dnia 12 czerwca 2023 r. został wykonany, jednak nie wykonano obowiązku polegającego na zdemontowaniu drzwi, tj. obowiązku wskazanego w pkt 2 tej decyzji. Uchylenie zaskarżonej decyzji przez organ odwoławczy nastąpiło wobec oceny, że obowiązek nałożony w pkt 2 decyzji z dnia 12 czerwca 2023 r. "polegał na zdemontowaniu drzwi znajdujących się przed wejściem do klatki schodowej na parterze budynku, a nie ich wymianie", w sprawie dokonano natomiast "wymiany drzwi wejściowych do klatki schodowej, o wymiarach 91 cm szerokości i 201 cm wysokości" (str. 14 uzasadnienia zaskarżonej decyzji). Dokonując analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 k.p.a., stwierdzić należało, że organ odwoławczy błędnie powiązał obowiązek "zdemontowania drzwi" określony w decyzji nakładającej przedmiotowy obowiązek, z nieokreślonym w tej decyzji zakazem usytuowania drzwi w danej lokalizacji budynku, tj. przed wejściem do klatki schodowej na parterze budynku, stanowiącej część nieruchomości Skarżących. I na tej podstawie, uchylił zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Istotne pozostawały natomiast, pominięte przez organ odwoławczy, przyczyny, które legły u podstaw nałożonego obowiązku. Jak wynika z uzasadnienia wskazanych decyzji, do drzwi zamontowanych na parterze domu przed wejściem na klatkę schodową, znajduje zastosowanie § 62 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 1225), w myśl którego, drzwi wejściowe do budynku i ogólnodostępnych pomieszczeń użytkowych oraz do mieszkań powinny mieć w świetle ościeżnicy co najmniej: szerokość 0,9 m i wysokość 2 m, jak ustalono w toku postępowania, przedmiotowe drzwi przed klatką schodową prowadzące na piętro, mają wymiar w świetle: szerokość ok. 79 cm i wysokość ok. 198 cm (str. 6 i 10 uzasadnienia decyzji z dnia 12 czerwca 2023 r., podobnie: str. 20 uzasadnienia decyzji z dnia 8 lipca 2024 r.). Nałożenie przedmiotowego obowiązku, zawartego w pkt 2 decyzji z dnia 12 czerwca 2023 r., stanowiło zatem konsekwencję niezgodności z przywołanym wyżej § 62 warunków technicznych. Z decyzji nie wynikał natomiast ogólny zakaz lokalizacji drzwi przed wejściem do klatki schodowej na parterze budynku. Argumentacja organu odwoławczego nie stanowiła zatem uzasadnionej podstawy dla rozstrzygnięcia kasatoryjnego. Zauważyć trzeba również, że uchylając decyzję organu pierwszej instancji, organ odwoławczy wbrew wymogom z art. 138 § 2 k.p.a., nie wskazał także przepisów postępowania, które w jego ocenie zostały naruszone. Uchylenie przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji wymaga natomiast zarówno stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania jak również ustalenia, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy nie wypełnił tego wymogu. Jednocześnie, z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, by budziło jakiekolwiek wątpliwości, że drzwi, których dotyczył nałożony obowiązek, o wymiarach 79 cm x 198 cm, zostały zdemontowane. Zdaniem Sądu przedstawiona przez organ odwoławczy przyczyna uchylenia, w świetle źródła nałożonego na mocy decyzji z dnia 12 czerwca 2023 r. obowiązku, oraz dotychczas zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie pozwalała przyjąć, aby sprawa wymagała ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego przez organ pierwszej instancji. Wobec powyższego, Sąd stwierdził naruszenie przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a. Mając na względzie, jak już wyżej wyjaśniano, że na aktualnym etapie postępowania - rozpoznawania sprzeciwu od decyzji kasatoryjnej organu odwoławczego, kontroli podlega jedynie zaistnienie przesłanek z art. 138 § 2 k.p.a., Sąd stwierdził, że organ odwoławczy w sposób nieuprawniony uchylił decyzję organu pierwszej instancji. Ponownie rozpoznając odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, organ odwoławczy powinien uwzględnić, że z decyzji z dnia 12 czerwca 2023 r. nie wynikał ogólny zakaz usytuowania drzwi przed wejściem do klatki schodowej na parterze budynku. W kontekście natomiast stanowiska sprzeciwu Sąd ponownie sygnalizuje, że w sprawie wywołanej wniesieniem sprzeciwu Sąd nie odnosi się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, ani też nie dokonuje oceny zgodności z obowiązującymi przepisami montażu kolejnych drzwi. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a. Sąd zasądził od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 2 sentencji wyroku), na które składa się: uiszczony wpis sądowy. Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.