II SA/Gl 275/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda,, Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Joanna Drożdżał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2014 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K. z dnia [...]r.; 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 92a ust. 1 i 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (obecnie Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm., zwanej dalej ustawą lub ustawą o transporcie drogowym) [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K. nałożył na A. K. karę pieniężną w kwocie 10.000,00 zł z powołaniem się na treść lp. 1.5 załącznika nr 3 do przedmiotowej ustawy, tj. za niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że w dniu 24 stycznia 2012 r., przedsiębiorcy wykonującemu przewóz drogowy A. K. zostało prawidłowo doręczone zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli w jego siedzibie, co przedsiębiorca potwierdził własnoręcznym podpisem. W dniu 6 lutego 2012 r., inspektorzy z WITD w K., podjęli próbę rozpoczęcia kontroli udając się na ulicę [...] w S. (adres głównego miejsca wykonywania działalności gospodarczej). Pod adresem tym nie zastano jednak A. K., ani żadnych innych osób związanych z firmą. Następnie inspektorzy udali się na ulicę [...] w R. (adres dodatkowego miejsca wykonywania działalności gospodarczej). Pod tym adresem również nie zastano A. K. ani żadnych innych osób związanych z firmą. W dniu 14 lutego 2012 r., kontrolujący ponownie udali się pod ww. adres oraz na ul. [...] w R. (adres dodatkowego miejsca wykonywania działalności gospodarczej) nie zastając tam nikogo związanego z firmą kontrolowanego. W dniu 28 marca 2012 r. w czasie ponownej próby rozpoczęcia kontroli na ulicy [...] w R. kontrolujący dowiedzieli się od pracowników ochrony, iż przedsiębiorca A. K. pod tym adresem nie przebywa ani nie ma tam żadnego biura czy bazy transportowej. Następnie inspektorzy udali się na ul. [...] w R. gdzie ponownie nie zastano przedsiębiorcy ani żadnych innych osób związanych z jej firmą. Za pośrednictwem znajomego strony, który zadzwonił do A. K. i przekazał telefon inspektorowi, uzyskano informację, że jest on chory. Podczas tej rozmowy telefonicznej zobowiązał się jednak, że będzie przy ul. [...] w dniu 2 kwietnia 2012 r. około godziny 9:00 i odbierze od inspektorów zawiadomienie i upoważnienie do przeprowadzenia kontroli w siedzibie przedsiębiorcy. Zgodnie z uzgodnieniem, w dniu 2 kwietnia 2012 r. inspektorzy udali się pod ww. adres ale nie zastali oni przedsiębiorcy, ani osoby upoważnionej do reprezentowania go podczas jego nieobecności. A. K. przesłał do organu kontroli zwolnienia lekarskie za okres od dnia 2 kwietnia 2012 r. do dnia 28 września 2012 r. W dniu 28 sierpnia 2012 r. wraz z kolejnym (trzecim) zawiadomieniem o zamiarze wszczęcia kontroli wysłano do przedsiębiorcy wezwanie o wyznaczenie osoby upoważnionej do reprezentowania przedsiębiorcy podczas kontroli pod rygorem wszczęcia postępowania w zakresie naruszenia 1.5 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Zawiadomienie to przedsiębiorca odebrał w dniu 19 września 2012 r. Z uwagi na brak jakiegokolwiek kontaktu ze stroną, pismem z dnia 1.10. 2012 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne wobec przedsiębiorcy A. K. w zakresie naruszenia polegającego na niepoddaniu się lub uniemożliwieniu przeprowadzenia kontroli w całości lub w części. Pismem z dnia 27.09.2012 r., które wpłynęło do inspektoratu w dniu 1 października 2012 r. strona wyznaczyła D. R. do reprezentowania przedsiębiorcy w trakcie kontroli, jednocześnie w związku z okresową nieobecnością D. R. (przebywaniu na szkoleniu), wniosła o przesunięcie terminu kontroli na dzień 22.10.2012 r. W dniu 29 października 2012 r., inspektorzy z WITD w K., podjęli kolejną próbę rozpoczęcia kontroli przedsiębiorcy A. K. Zarówno na ulicy [...] w S. jak i na ulicy [...] w R. nie zastano jednak przedsiębiorcy ani osoby go reprezentującej, jak też żadnych innych osób jakkolwiek związanych z jego firmą. Dodatkowo przy ul. [...] gdzie niegdyś było biuro oraz znajdował się parking w dniu 29.10.2012 r. zastano pustostan, nie istniał już również parking. Pismem z dnia 31.10.2012 r. wezwano przedsiębiorcę do przedłożenia w dniu 16 listopada 1012 r. pod adresem głównego miejsca wykonywania działalności gospodarczej wymaganych do kontroli dokumentów. Wezwanie to przesłano również do wiadomości D. R. - osoby upoważnionej do reprezentowania przedsiębiorcy. W dniu 16 listopada 2012 r. inspektorzy po raz kolejny udali się na ulicę [...] w S. (adres głównego miejsca wykonywania działalności gospodarczej), również nikogo tam nie zastając. Pismem z dnia 16.11.2012 r. strona została zawiadomiona o zakończeniu postępowania. W piśmie z dnia 19.11.2012 r., które wpłynęło do inspektoratu w dniu 21.11.2012 r. A. K. wniósł o wyznaczenie nowego (z uwzględnieniem terminu podejmowania pism urzędowych w placówkach pocztowych) terminu przedłożenia dokumentacji do kontroli. Prośba ta nie zasługiwała jednak zdaniem organu na uwzględnienie. W ocenie organu kontynuowanie postępowania i dalsze podejmowanie prób kontroli przedsiębiorcy było bowiem niecelowe w sytuacji, gdy czynności kontrolne próbowano bezskutecznie podjąć od lutego 2012 r. W tym czasie przedsiębiorca prowadził zaś działalność gospodarczą, bez dokonywania jej likwidacji czy nawet zawieszenia. Skoro więc jego firma funkcjonowała w sposób ciągły i nieprzerwany, pomimo długiej choroby właściciela, należało zdaniem organu przyjąć, że istniała osoba zarządzająca tą firmą podczas nieobecności przedsiębiorcy. Jest bowiem faktem powszechnie znanym, iż prowadzenie działalności gospodarczej wymaga obecności przedsiębiorcy lub osoby przez niego upoważnionej. Jest to niezbędne zarówno z przyczyn administracyjnych, związanych z płatnościami w przedsiębiorstwie, jak i z przyczyn technicznych - przydzielanie ładunków i pojazdów kierowcom, wyznaczanie tras itp. Ponadto, zgodnie z przepisami, tj. art. 80 ust. 3 ustawy z dnia z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, kontrolowany jest obowiązany do pisemnego wskazania osoby upoważnionej do reprezentowania go w trakcie kontroli, w szczególności w czasie jego nieobecności. Z powyższego przepisu nie wynika zdaniem organu, że osoba ta ma być wyznaczona dopiero po licznych interwencjach ze strony organu kontroli, lecz w każdej sytuacji, gdy przedsiębiorca sam nie może reprezentować swojej firmy. Organ I instancji ocenił opisaną sytuację jako celowe unikanie kontroli przez A. K. Wyznaczenie jako osoby reprezentującej przedsiębiorcę D. R. było w ocenie organu działaniem mającym na celu jedynie stworzenie pozorów woli poddania się kontroli i w żaden sposób nie umożliwiło organowi I instancji przeprowadzenia czynności kontrolnych. W tym stanie, gdy przedsiębiorca miał ponad 8 miesięcy czasu na poddanie się kontroli, wyznaczanie kolejnego terminu na okazanie dokumentów było bezcelowe. W konsekwencji organ uznał za udowodniony fakt, iż A. K. nie poddał się kontroli [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K. Nadto organ pierwszej instancji stwierdził, że o prowadzonej przez A. K. w omówionym okresie działalności gospodarczej świadczy fakt zgłoszenia do posiadanych przez niego licencji łącznie 43 pojazdów oraz wydruki z Centralnej Ewidencji Naruszeń związane z korzystaniem w tym okresie z niektórych pojazdów zgłoszonych do licencji. W konsekwencji organ stwierdził, że przedsiębiorca uniemożliwił przeprowadzenie kontroli przestrzegania obowiązków i warunków przewozu drogowego o których mowa w art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym nie realizując m. in. obowiązków o jakich mowa w art. 72 tej ustawy. Uzasadniało to wymierzenie przedsiębiorcy kary na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy, w wysokości określonej w punkcie 1.5 jej załącznika nr 3. W odwołaniu od tej decyzji A. K. uznał ją za bezzasadną. Podniósł, że z uwagi na specyfikę prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa transportowego zatrudnieni w nim pracownicy nie wykonują typowo biurowej pracy w siedzibie przedsiębiorstwa. Dlatego w dacie podejmowanych prób kontroli nie byli oni obecni pod wskazanymi w decyzji adresami. Stwierdził, że w czasie rozmowy telefonicznej w dniu 28 marca 2012 r. poinformował inspektorów o złym stanie zdrowia. W uzgodnionym do wszczęcia kontroli dniu 2 kwietnia 2012 r. przebywał w szpitalu i dlatego nie mógł się stawić w umówionym miejscu. Po wezwaniu go do wyznaczenia osoby do reprezentowania firmy w trakcie kontroli osobę taką wskazał w piśmie z dnia 27 września 2012 r. prosząc jednocześnie o przedłużenie terminu kontroli w związku z czasową jej nieobecnością. O terminie kontroli w dniu 29 października 2012 r. nie został powiadomiony. Zawiadomienie o kontroli wyznaczonej na dzień 16 listopada 2012 r. zostało mu doręczone już po tej dacie, bo dnia 19 listopada. Dlatego też w piśmie z 19 listopada 2012 r. prosił o wyznaczenie nowego terminu z uwzględnieniem terminów podejmowania pism urzędowych w placówkach pocztowych. W konsekwencji odwołujący się uznał za bezzasadny zarzut unikania kontroli. Główny Inspektor Transportu Drogowego odwołania tego nie uwzględnił i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną z powołaniem się na treść art. 138 § 2 kpa oraz art. 50, art. 55, art. 72, art. 89c i art. 92a ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 1.5 załącznika nr 3 do tej ustawy, utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia po przytoczeniu treści przepisów ustawy o transporcie drogowym dotyczących obciążających wykonującego transport drogowy obowiązków (art. 4 pkt 22) oraz zadań i praw organów Inspekcji Transportu Drogowego (art. 50), a nadto praw i obowiązków tych podmiotów związanych z przeprowadzeniem kontroli przedsiębiorcy (art. 55, art. 72 ustawy oraz art. 79a i 80 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej – Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm.) oraz po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy organ odwoławczy stwierdził, że działanie organu pierwszej instancji było prawidłowe, a kara została nałożona słusznie i zgodnie z obowiązującym prawem. Zdaniem organu drugiej instancji zapewnienie sprawnej reprezentacji w czasie czynności kontrolnych leży w interesie przedsiębiorcy, ponieważ - zgodnie z obowiązującymi przepisami - to przedsiębiorca obciążony jest konsekwencjami niepoddania się kontroli. Podkreślił, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego wydana została 29 listopada 2012 r., podczas gdy pierwsze pismo w sprawie, tzn. zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli, strona odebrała 24 stycznia. W pismach kierowanych do A. K. wskazany był numer telefonu do organu, dzięki czemu przedsiębiorca miał możliwość pozostawania w stałym kontakcie z organem I instancji. Zły stan zdrowia przedsiębiorcy nie jest w myśl ustawy o swobodzie działalności gospodarczej przesłanką odstąpienia od czynności kontrolnych. Zgodnie z art. 80 ust. 3 tej ustawy kontrolowany jest obowiązany do pisemnego wskazania osoby upoważnionej do reprezentowania go w trakcie kontroli, w szczególności w czasie jego nieobecności. W związku z tym osobista obecność kontrolowanego nie ma znaczenia dla prawidłowego przeprowadzenia czynności kontrolnych. Na uwagę zasługuje również zdaniem organu odwoławczego fakt, że mimo złego stanu zdrowia, który uniemożliwiał A. K. poddanie się kontroli, był on w stanie w tym samym czasie uczestniczyć aktywnie w obrocie gospodarczym prowadzonego przez siebie przedsiębiorstwa. Nadto organ drugiej instancji zważył, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek wskazujących na konieczność zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności których podmiot nie mógł przewidzieć lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Skarżący nie przedstawił bowiem w toku postępowania administracyjnego żadnych dowodów na powstanie takich okoliczności. Podniósł też organ, iż wysokość nakładanych na stronę kar pieniężnych za dane naruszenie, jest ściśle określona w załączniku do ustawy o transporcie drogowym. Organy orzekające nie mają możliwości dowolnego kształtowania wysokości nakładanych kar pieniężnych gdyż taryfikator w sposób ścisły określa wysokość kary za dane naruszenie. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego A. K. wniósł o jej uchylenie podtrzymując co do zasady zarzuty sformułowane wcześniej w odwołaniu. Podkreślił, że organy orzekające nie odniosły się w swoich decyzjach do faktu, że zawiadomienie o zamiarze przeprowadzenia kontroli w dniu 16 listopada 2012 r. zostało mu doręczone 19 listopada 2012 r. Nie wiadomo również w oparciu o jakie dowody organy przyjęły, że w objętym postępowaniem czasie, pomimo choroby prowadził on aktywną działalność gospodarczą. Zdaniem skarżącego stan faktyczny sprawy daje podstawę do zastosowania przy orzekaniu treści art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując co do zasady stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego brak było dostatecznych podstaw do przyjęcia aby skarżący swoim zachowaniem niepoddał się kontroli lub uniemożliwił przeprowadzenie jej w całości lub w części w rozumieniu punktu 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Za zachowanie kontrolowanego przedsiębiorcy podlegające przywołanej w tym przepisie karze pieniężnej nie może być bowiem uznane postępowanie mieszczące się w granicach obowiązującego prawa, nawet w sytuacji gdy wykorzystuje on błędy, zaniedbania czy też nieudolność pracowników organów kontrolnych w prawidłowym przygotowaniu i przeprowadzeniu kontroli, z którą to sytuacją mamy zdaniem Sądu w niniejszej sprawie do czynienia. W świetle obowiązujących przepisów dla wymierzenia objętej postępowaniem kary nie ma przy tym znaczenia ewentualne zasadne przypuszczenie, że intencją kontrolowanego było uniknięcie czy też odwleczenie wszczęcia faktycznych czynności kontrolnych. Decyduje bowiem okoliczność, czy zachowanie takie stanowi jednocześnie naruszenie prawa. Jest zasadą wynikającą z art. 80 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, że czynności kontrolnych dokonuje się w obecności kontrolowanego lub osoby przez niego upoważnionej. Oznacza to zdaniem Sądu, że o dacie przeprowadzenia czynności kontrolnych kontrolowany powinien zostać powiadomiony (poza wyjątkami określonymi w ustępie 2 tego artykułu, które nie były przez organy orzekające zgłaszane). Tylko bowiem wówczas ma on możliwość uczestniczyć w tych czynnościach osobiście lub przez upoważnioną osobę. Z obowiązujących przepisów nie wynika aby po zawiadomieniu o zamiarze przeprowadzenia kontroli bez wskazania konkretnej daty przeprowadzenia czynności kontrolnych przedsiębiorca lub upoważniona przez niego osoba mieli być stale obecni w siedzibie przedsiębiorstwa i oczekiwać na ewentualne zgłoszenie się osób kontrolujących. Przyjęcie takiego zapatrywania w wielu przypadkach (z uwagi chociażby na specyfikę prowadzonych działalności i liczbę osób prowadzących daną firmę lub w niej zatrudnionych) prowadziłoby do paraliżu działalności gospodarczej kontrolowanego. Oznacza to, przy uwzględnieniu treści art. 6, 8 i 9 kpa, że przedsiębiorca powinien być powiadomiony o terminie kontroli aby mógł być podczas tej kontroli reprezentowany. Tylko też we wskazywanych terminach zastosowanie będzie miała treść art. 80 ust. 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Z treści art. 80 ust. 3 omawianej ustawy nie wynika obowiązek wskazania osoby upoważnionej do reprezentowania przedsiębiorcy bezzwłocznie po zawiadomieniu przedsiębiorcy o zamiarze przeprowadzenia kontroli. Niewskazanie takiej osoby w sytuacji, z jaką mamy do czynienia w niniejszej sprawie, gdy w zawiadomieniu o zamiarze wszczęcia kontroli nie wskazano ani daty przeprowadzenia czynności kontrolnych ani też terminu w którym taka osoba powinna być wskazana, nie narusza treści tej normy prawnej i tym samym nie może obciążać kontrolowanego. Przedsiębiorca ma bowiem prawo być obecny osobiście w trakcie kontroli w czasie wskazanym przez kontrolujących. Wtedy też nie ma obowiązku wskazywania osoby która miałaby go reprezentować. Realizacja tego obowiązku ma znaczenie tylko wówczas gdy czynności kontrolne mają być realizowane w czasie nieobecności przedsiębiorcy względnie gdy pomimo obecności nie może on w nich brać czynnego udziału (gdyby taki zamiar zgłaszał lub był przez kontrolujących wymagany). Przenosząc te ogólne uwagi na grunt niniejszej sprawy należy zważyć, że w zawiadomieniu z dnia 5 stycznia 2012 r. o zamiarze wszczęcia kontroli (k. 1 akt adm.) skarżący nie został powiadomiony ani o konkretnej dacie przeprowadzenia kontroli ani też nie wyznaczono mu konkretnego terminu do wskazania osoby upoważnionej do reprezentowania go w trakcie kontroli. Nie można przyjąć, iż skarżący uniemożliwił przeprowadzenie kontroli w umówionym telefonicznie dniu 2 kwietnia 2012 r., skoro nie zostało podważone ustalenie, że w tym dniu został przyjęty do szpitala w stanie przedzawałowym, o czym kontrolujący przybyli na kontrolę zostali powiadomieni przez jego pracowników. Trudno też twierdzić, że zachorowanie takie w tym dniu skarżący powinien przewidzieć i wcześniej powinien nie tylko upoważnić odpowiednią osobę do jego reprezentowania ale też spowodować aby była ona w tym dniu w miejscu kontroli obecna. Do wyznaczenia w konkretnym terminie osoby upoważnionej do reprezentowania przedsiębiorcy w czasie kontroli skarżący został wezwany dopiero pismem z dnia 28 sierpnia 2012 r. W ostatnim dniu wyznaczonego terminu skarżący wykonał ten obowiązek przesyłając na adres organu pierwszej instancji dane osoby, którą wyznaczył do jego reprezentowania. O terminie przeprowadzenia kontroli w dniu 29 października 2012 r. ani skarżący ani wyznaczona przez niego D. R. nie zostali powiadomieni. Tym samym nie można postawić skarżącemu zarzutu, że w tym dniu uniemożliwił on wszczęcie kontroli. Podobnie należy się odnieść do terminu przeprowadzenia kontroli i wezwania do przedłożenia dokumentów w siedzibie przedsiębiorcy w dniu 16 listopada 2012 r. skoro zawiadomienie w tym przedmiocie skarżący otrzymał już po tej dacie bo dnia 19 listopada (karta 41 odwrót akt adm.). Taką też datę należy (w związku z treścią art. 44 § 4 kpa) przyjąć gdy chodzi o zawiadomienie D. R. (karta 43 akt adm.). Wobec powyższego brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżący uniemożliwił wszczęcie i przeprowadzenie kontroli w konkretnym dniu, o którym to terminie został on, czy też wyznaczona przez niego D. R., prawidłowo wcześniej powiadomieni. Po wyznaczeniu mu konkretnego terminu skarżący wskazał też zgodnie z treścią art. 80 ust. 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej osobę do reprezentowania go podczas jego nieobecności, Trudno w tym względzie uznać za nadużycie prawa i w konsekwencji za jego naruszenie podejmowanie przez skarżącego korespondencji w ostatnim dniu o jakim mowa w art. 44 § 4 kpa i to nawet gdyby założyć, że miało to na celu odwleczenie terminu przeprowadzenia czynności kontrolnych. Treść przepisów kpa w zakresie doręczeń powinna być bowiem (i niewątpliwie była) pracownikom organu pierwszej instancji znana i wyznaczane przez nich dla kontrolowanego terminy powinny treść tych przepisów uwzględniać. Tylko bowiem niedotrzymanie przez kontrolowanego terminów wyznaczonych przy uwzględnieniu przepisów obowiązujących w zakresie doręczeń korespondencji pozwala na wymierzenie przedsiębiorcy kary na podstawie pkt 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W konsekwencji organ pierwszej instancji powinien uwzględnić prośbę skarżącego zawartą w jego piśmie z dnia 19 listopada 2012 r. (karta 47 akt adm.) o wyznaczenie nowego terminu przeprowadzenia czynności kontrolnych i przedłożenia niezbędnej do przeprowadzenia kontroli dokumentacji, który to termin powinien uwzględniać przepisy kpa o doręczeniach. Oznacza to, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy decyzje organów obu instancji zostały wydane z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem art. 92a ust. 1 i 6 ustawy o transporcie drogowym w zw. z pkt 1.5 załącznika nr 3 do tej ustawy. Podstawy do wymierzenia kwestionowanej kary nie mogła stanowić sama przez się okoliczność, że przez prawie 11 miesięcy kontrolujący nie przeprowadzili efektywnych czynności kontrolnych, w sytuacji gdy skarżący nie został prawidłowo o ich terminie powiadomiony, względnie jak to miało miejsce w dniu 2 kwietnia 2012 r., jego nieobecność była usprawiedliwiona. Z powyższych względów decyzje organów obu instancji podlegały uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). W przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 tej ustawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, gdyby prowadzenie postępowania w przedmiocie ukarania skarżącego za niepoddanie się lub uniemożliwienie kontroli w całości lub w części nie stało się bezprzedmiotowe, powiadomi go organ z odpowiednim wyprzedzeniem o konkretnym terminie przeprowadzenia kontroli i wezwie go jednocześnie do wskazania w wyznaczonym terminie do jego reprezentowania osoby o jakiej mowa w art. 8 ust. 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (gdyby wyznaczenie D. R. nie było już z uwagi na upływ czasu aktualne). Dalsze czynności powinny być podjęte w zależności od sposobu zachowania się kontrolowanego.