II SA/Gl 275/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. sp. z o.o. w R. na decyzję Samorządowego Kolegiom Odwoławczego w Katowicach z dnia 10 stycznia 2025 r. nr SKO.OS/41.9/910/2024/20704/AK w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za nieosiągnięcie wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach uchyliło decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta C. z dnia 13 listopada 2024 r., nr [...] nakładającą na skarżącą spółkę karę pieniężną w wysokości 2279 zł w związku nieosiągnięciem wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych za rok 2022 i przekazało przedmiotową sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. W decyzji zawarto pouczenie o przysługującym prawie do wniesienia do sądu administracyjnego skargi na ww. decyzję. Decyzja ta została doręczona stronie w dniu 14 stycznia 2025 r. W dniu 7 lutego 2025 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) P. sp. z o.o. w R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na ww. decyzję Kolegium. W podstawie prawnej wskazano art. 50 § 1, art. 52 § 1 i 2, art. 53 § 1 oraz art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2022 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalny środek zaskarżenia od decyzji kasacyjnej wydajnej na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. W dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), która w art. 9, zmieniającym ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w pkt 7 - dziale III, po rozdziale 3 dodała rozdział 3a, zawierający przepisy od art. 64a do art. 64e o tytule "Sprzeciw od decyzji". Powyższe przepisy obowiązują od 1 czerwca 2017 r. i mają zastosowanie do postępowań przed sądami administracyjnymi wszczętych od tej daty. Zgodnie z art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji". Jednocześnie do art. 3, dotyczącego kognicji sądów administracyjnych, dodano § 2a zgodnie z którym sądy te orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Jak stanowi art. 64b § 1 p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Sprzeciw od decyzji jest pismem procesowym kwalifikowanym, a zatem pismem mającym szczególne znaczenie. Dlatego osnowa zawartych w nim wniosków i oświadczeń jest w sposób szczególny określona przez ustawę. Zgodnie z art. 64b § 2 p.p.s.a. sprzeciw od decyzji powinien czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, żądanie jej uchylenia oraz oznaczenie organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Granice rozpoznania sprzeciwu od decyzji przez sąd administracyjny wyznacza art. 64e p.p.s.a., który stanowi, że sąd, rozpoznając sprzeciw od decyzji, ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Wynika to również z treści art. 151a § 1 zd. 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd uwzględniając sprzeciw od decyzji uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. W sprawie niniejszej bezspornym jest, że zaskarżona decyzja jest decyzją kasacyjną wydaną na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Zaskarżając tę decyzję do sądu administracyjnego skarżąca spółka wniosła pismo procesowe zatytułowane "Skarga". Sąd, mając na uwadze, że nie tytuł pisma ale jego treść determinuje jego charakter odniósł się do treści tego pisma. W ocenie sądu, treść pisma wskazuje, że skarżąca w sprawie niniejszej wniosła "klasyczną" skargę a nie kwalifikowane pismo procesowe jakim jest sprzeciw. W petitum pisma wskazano podstawy prawne wniesienia skargi. W zarzutach, co prawda użyto sformułowania, że zarzuca się "naruszenie prawa procesowego", ale już nie wskazano konkretnych przepisów postępowania w powiązaniu z art. 138 § 2 K.p.a. Odpowiednie stosowanie do sprzeciwu przepisów o skardze oznacza, że sąd nie jest związany zarzutami sprzeciwu. Nie może to jednak oznaczać, że sąd zamiast sprzeciwu ma rozpoznać skargę, która nie jest środkiem zaskarżenia od takiej decyzji. Wobec powyższego skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64a p.p.s.a. Sąd zaznacza również, że nawet gdyby przyjąć, że wniesiony środek zaskarżenia jest sprzeciwem, to sytuacja procesowa skarżącej i tak nie uległaby zmianie, albowiem wówczas ów sprzeciw (niezłożony równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia) musiałby zostać odrzucony z powodu złożenia go po upływie czternastodniowego terminu określonego w art. 64c § 1 p.p.s.a. W myśl art. 64c § 1 i 2 p.p.s.a., sprzeciw od decyzji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia stronie decyzji, za pośrednictwem organu, którego decyzja jest przedmiotem sprzeciwu. Stosownie do art. 64b § 1 p.p.s.a., do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu. Z analizy akt administracyjnych sprawy wynika, iż zaskarżona decyzja została doręczona spółce w dniu 14 stycznia 2025 r. Tym samym termin do wniesienia sprzeciwu upływał bezskutecznie w dniu 28 stycznia 2025 r. Tymczasem sprzeciw został wniesiony dopiero w dniu 7 lutego 2025 r. (data nadania w urzędzie pocztowym), a zatem po upływie ustawowego terminu. Na marginesie wskazać należy, że wprawdzie błędne pouczenie o środku zaskarżenia nie wpływają na bieg ustawowego terminu, jednakże fakt mylnego pouczenia o trybie i sposobie złożenia środka zaskarżenia może stanowić podstawę do przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej.