II SA/Gl 277/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.),, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Protokolant sekretarz sądowy Joanna Drożdżał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2014 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wójt Gminy M., działając na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) w oraz § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397) określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie jednej turbiny wiatrowej o mocy 600 kW wraz z niezbędną infrastrukturą na działce nr 1 k.m. 3 obręb M. w miejscowości M. Pismem z dnia [...]r. Stowarzyszenie "A" zwróciło się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z wnioskiem o wszczęcie postępowania w przedmiocie stwierdzenie nieważności wymienionej powyżej decyzji Wójta Gminy M., zarzucając tej decyzji naruszenie przepisów, tj. art. 5, art. 29, art. 30, art. 33 ust. 1, art. 37, art. 39, art. 39 oraz art. 70 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak zapewnienia społeczeństwu udziału w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa; art. 80 ust. 1 pkt 3, art. 85 ust. 2 pkt 1 lit.a tej ustawy w związku z art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak odniesienia się w tym postępowaniu oraz w wydanej decyzji do wyników postępowania z udziałem społeczeństwa oraz art. 82 ust. 3 tej ustawy w związku z art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zamieszczenie wadliwej i niejasnej charakterystyki przedsięwzięcia w załącznika do decyzji. Postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wszczęło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności wnioskowanej decyzji Wójta Gminy M. oraz dopuściło do udziału w tym postępowaniu Stowarzyszenie "A" z siedzibą w M. Pismem z dnia [...]r. Stowarzyszenie podtrzymując swój wniosek z dnia [...] r. dodatkowo zwróciło uwagę na naruszenie art. 80 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez pominięcie wyników uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust.1 cytowanej ustawy oraz art. 81 ust. 1 tej ustawy w związku z art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu poprzez wskazanie w kwestionowanej decyzji wariantu mniej korzystnego dla środowiska i to wbrew ustaleniom wynikającym przeprowadzonego przez organ postępowania. Decyzją z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., przywołując w podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 3 ust. 1 pkt 8 i pkt 11, art. 30, art. 33 ust. 1, art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 63 ust. 1, art. 64 ust. 1, art. 77 ust. 1 pkt 1 i art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, stwierdziło nieważność decyzji Sekretarza Gminy M., działającego z upoważnienia Wójta Gminy M., z dnia [...]r. Nr [...]. W uzasadnieniu Kolegium stwierdziło, iż w rozpatrywanym przypadku zachodzi przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji wyrażona w art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego – tj. wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądowym i w literaturze podkreśla się wymóg "oczywistej sprzeczności" decyzji z prawem, czyli takiej, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Art. 59 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko wskazuje, realizacja jakiego przedsięwzięcia wymaga przeprowadzenia oceny jego oddziaływania na środowisko. Decydujące znaczenie dla zakwalifikowania planowanego przedsięwzięcia ma rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., według którego przedmiotowe przedsięwzięcie zakwalifikowane zostało do wytwarzania energii elektrycznej energią wiatru, innych niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia (tj. o łącznej mocy nominalnej mniejszej elektrowni nie mniejszej niż 100 kW) oraz o całkowitej wysokości nie niższej niż 30m (§ 3 ust. 1 pkt 6 tego rozporządzenia). Tym samym przedsięwzięcie uznane zostało za mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W takim przypadku, zgodnie z art. 63 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, po uprzednim zasięgnięciu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. Wobec opinii jednomyślnie wskazujących na potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (postanowienie z dnia [...] r. Nr [...] oraz opinia sanitarna z dnia [...]r. Nr [...]) organ postanowieniem z dnia [...] r. stwierdził obowiązek oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. W postępowaniu tym zgodnie z cytowaną ustawą należy umożliwić udział społeczeństwa. Realizując ten obowiązek właściwy dla wydania decyzji środowiskowej organ podaje do publicznej wiadomości informacje wymienione w art. 33 ustawy. Dla prawidłowego zapewnienia udziału społeczeństwa oprócz sporządzenia prawidłowej informacji o kolejnych etapach postępowania, niezbędne jest także jej prawidłowe podanie do publicznej wiadomości. Pojęcie "podanie do publicznej wiadomości" zostało wyjaśnione w ustawie w art. 3 ust. 1 pkt 11. Tymczasem z akt sprawy wynika, że obwieszczenia umieszczone zostały jedynie na tablicy ogłoszeń i BIP-ie Urzędu Gminy M. Nie zostało natomiast takie obwieszczenie umieszczone w miejscu planowanej inwestycji. Nie zatem przyjąć, że obwieszczenia w tej kwestii zostało skutecznie podanej do publicznej wiadomości. Z tych względów Kolegium uznało, że Wójt Gminy M. nie zapewnił udziału społeczeństwa w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...]r. Nr [...]. W konsekwencji przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko obarczona jest wadą kwalifikowaną w postaci rażącego naruszenia prawa. Kolegium dalej stwierdziło, że jeżeli przeprowadzana jest ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochronnym środowiska (art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy). Uzgodnienie to w postępowaniu głównym powoduje związanie organu stanowiskiem organu uzgadniającego, co oznacza, że decyzja wydana w postępowaniu głównym nie może być sprzeczna ze stanowiskiem organu uzgadniającego. Organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej winien zatem uwzględnić wszystkie warunki określone w postanowieniu uzgadniającym. W niniejszej sprawie dokonując porównania decyzji Gminy M. oraz postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. prowadzi do wniosku, że organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej nie zastosował się do wszystkich zaleceń organu uzgadniającego, a mianowicie nie uwzględnił warunku wskazanego w punkcie III postanowienia, tj. oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Zdaniem Kolegium nieuwzględnienie wszystkich warunków zawartych w uzgodnieniu w warunkach związania stanowiskiem organu uzgadniającego jest rażącym naruszeniem prawa. Nie podzieliło natomiast Kolegium wątpliwości co do parametrów technicznych planowanej turbiny wiatrowej. Reasumując, Kolegium nie stwierdziło innych wad określonych w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego niż wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Nie stwierdzono przy tym występowania przesłanek negatywnych wskazanych w art. 156 §2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Pismem z dnia [...]r. pełnomocnik J. P. prowadzącego Firmę "B" (inwestora turbiny wiatrowej w Gminie M.) złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powyżej przedstawioną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. Zarzucił tej decyzji naruszenie prawa postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy nie została spełniona przesłanka nieważności, która dopuszczałaby wyeliminowanie z obrotu prawnego prawomocnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez błędne uznanie, że ze względu, że obwieszczenia nie zostały umieszczone w miejscu planowanej inwestycji, to nie można przyjąć, aby zostało skutecznie podane do publicznej wiadomości, art. 74 ust. 3 ustawy w związku z art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie, naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 8 w związku z art. 5 w związku z art. 33 ust. 1, w związku z art. 77 ust. 1 pkt 1, w związku z art. 79 ust. 1 i art. 80 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 w związku z art. 85 ust. 2 lit.a ustawy charakteryzujące się tym, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze błędnie uznało, że Wójt Gminy M. nie zapewnił udziału społeczeństwa w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, podczas gdy akta sprawy przeczą takiemu ustaleniu. Wskazał też, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyeliminowało z obrotu prawnego decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, podczas gdy treść przedmiotowej decyzji odpowiada wymogom wskazanym w wymienionych powyżej przepisach. Z uwagi na podstawione zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji o odowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. W obszernym uzasadnieniu rozwinięto postawione zarzuty. Pismem z dnia [...]r. do powyższego wniosku odniosło się Stowarzyszenie "A" wskazując na jego bezzasadność. Podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wniosło o utrzymanie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...]r. Pismem z dnia [...]r. i z dnia [...]r. pełnomocnicy J. P. wnieśli o dopuszczenie i przeprowadzenie wymienionych i wskazanych dowodów, a pismem z dnia [...] r. o zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. Postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. odmówiło zawieszenia postępowania w sprawie. W uzasadnieniu wskazało, że toczące się równolegle postępowanie przed Prokuraturą Rejonową w C. przeciwko osobie reprezentującej Stowarzyszenie "A" z siedzibą w M., które zostało dopuszczone do udziału na prawach strony w niniejszym postępowaniu, nie daje podstaw do zastosowania art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu. Wynik tego postępowania nie jest bowiem koniecznym warunkiem dla wydania decyzji przez organ w niniejszej sprawie, a zatem brak podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku o zawieszenie postępowania. Pismem z dnia [...]r. J. P. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucając wydanej w sprawie decyzji i postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. naruszenie art. 97 §1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz naruszenie ar. 7, art. 77 i art. 107 w związku z art. 126 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez naruszenie zasady prawdy i nie zebranie całego materiału dowodowego w sprawie oraz wybiórcze i selektywne wskazanie w uzasadnieniu faktów, które organ uznał za udowodnione oraz przyczyn z powodu których odmówił dowodom wiarygodności i mocy dowodowej. Wniósł o uchylenie postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania w sprawie o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Kolegium z dnia [...]r. stwierdzającą nieważność decyzji z dnia [...]r. Nr [...]. Pismem z dnia [...]r. pełnomocnik J. P. złożyła wnioski dowodowe, twierdzenia i żądania strony wniesione w toku prowadzonego postępowania, tj. stanowisko firmy "C" autora raportu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. wnosząc o przedłużenie terminu postępowania administracyjnego w związku z aktualnie trwającymi badaniami hałasu turbin wiatrowych. Jednocześnie wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r., a pismem z dnia [...]r. wniosła o przeprowadzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. rozprawy administracyjnej celem uzgodnienia interesów stron i wyjaśnienia braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy M., ponownie wnioskując o przedłużenie terminu postępowania administracyjnego w związku z nadal trwającymi badaniami hałasu turbin wiatrowych. Z kolei pismem z dnia [...]r. pełnomocnik przedłożyła do sprawy badania hałasu turbin wiatrowych wykonane przez "D" s.c. dla zleceniodawcy "E" S. R. Postanowieniem z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. stwierdziło niedopuszczalność wniesienia zażalenia, wskazując, iż w świetle art. 101 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego zażalenie nie przysługuje. Pismem z dnia [...]r. pełnomocnik J. P. ponownie wskazała na naruszenie w sprawie przepisów prawa materialnego oraz przepisów prawa procesowego powtarzając, co do zasady, przedstawianą wcześniej argumentację. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu skład orzekający Kolegium stwierdził, iż nie znalazł podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku. Kolegium stwierdziło, iż po analizie akt ustalono, iż wymagane w sprawie obwieszczenia Wójta Gminy M. o postępowaniu prowadzonym w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej inwestycji zostały umieszczone na tablicy ogłoszeń i w BIP-ie Urzędu Gminy, a zatem zdaniem organu bezpodstawny pozostaje zarzut, że "brak jest dowodu jakoby obwieszczenia o inwestycji, nie zostały zamieszczone w miejscu jej realizacji". Skład orzekający Kolegium przychylił się do stanowiska pełnomocnika inwestora, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż postępowanie, w którym wydano przedmiotową decyzję nie spełnia wymogów zapewnienia udziału społeczeństwa w tym postępowaniu. Wskazał na pogląd prezentowany w orzecznictwie i doktrynie, że ustawa nie zawiera normy, która wskazywałaby, iż naruszenie zasad dotyczących udziału społeczeństwa w postępowaniu winno skutkować bezwzględną eliminacją z obrotu prawnego wydanych rozstrzygnięć. W przypadku ewentualnych naruszeń zasad postępowania należy dokonać oceny, czy naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Po analizie materiału dowodowego Kolegium stwierdziło, że wobec zamieszczenia wymaganych obwieszczeń na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Gminy w miejscowości M., podczas gdy przedmiotowe przedsięwzięcie także zostało przewidziane do realizacji w miejscowości M., nie można uznać, by brak zamieszczenia obwieszczenia w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscu planowanego przedsięwzięcia, stanowił rażące naruszenie wymogów związanych z zapewnieniem udziału społeczeństwa w prowadzonym przez Wójta Gminy M. postępowaniu. Podzielił natomiast skład orzekający Kolegium stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, że organ prowadzący postępowanie główne jest związany stanowiskiem organu uzgadniającego, tzn. że musi respektować wszystkie zalecenia formułowane przez organ uzgadniający. Przywołując przepisy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko organ podkreślił, iż Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. w postanowieniu z dnia [...] r. w pkt III stwierdził potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Kolegium podkreśliło, że zgodnie z art. 82 ust. 1 pkt 4 cytowanej ustawy w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ przedstawia stanowisko w sprawie konieczności przeprowadzania oceny przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o której mowa m.in. w art. 72 ust. 1 ustawy. Wprawdzie Wójt takie stanowisko w swojej decyzji przedstawił, ale go nie uzasadnił, mimo wymogu wyraźnie wskazanego w art. 85 ust. 2 pkt 1 lit.c ustawy. Nadto skład orzekający, odwołując się do orzecznictwa podniósł, że na podstawie cytowanego przepisu właściwy organ winien uzasadnić każde swojej stanowisko, niezależnie od tego czy decyzja zawiera takie stanowisko. Stąd też brak tego uzasadnienia, wbrew zapisowi art. 82 ust. 1 pkt 4 ustawy, czyni decyzję wadliwą, a naruszenie to ma wpływ na jej treść. Uwzględniając powyższe skład orzekający Kolegium nie podzielił pozostałych zarzutów odwołania, w tym zarzutu wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego. Strona miała możliwość zapoznania się z materiałami sprawy, a skorzystała z tego prawa dopiero po wydaniu decyzji pierwszej instancji. Wyjaśnił też, że wobec faktu prowadzenia postępowania w trybie nadzwyczajnym nie został uwzględniony wniosek o przeprowadzenie rozprawy celem uzgodnienia stanowisk oraz wyjaśnienia braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w związku ze stanowiskami autora raportu i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. Niezadowolony z powyższego rozstrzygnięcia, działający przez pełnomocnika radcę prawnego A. K., J. P. pismem z dnia [...]r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Pełnomocnik zarzuciła, decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. naruszenie prawa materialnego w związku z przepisami prawa procesowego, tj. art. 77 ust. 2 pkt 2 , art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędną wykładnię, a w szczególności uznanie, iż istnieje rażące naruszenie prawa uzasadniające wyeliminowanie z obrotu prawnego prawomocnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, podczas gdy treść decyzji odpowiada wymogom prawa, art. 77 ustawy z w związku z art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędną wykładnię i uznanie, ze nieuwzględnienie pewnych uzgodnień Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stanowi rażące naruszenie prawa uprawniające organ do stwierdzenia nieważności decyzji, podczas, gdy stanowisko to jest wynikiem dokonanych zabiegów interpretacyjnych i brak jest przepisów wskazujących na związanie organu przedmiotowymi uzgodnieniami oraz naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez obrazę art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez uznanie, iż drobne niedociągnięcie procesowe postępowania administracyjnego jak również wymagające dokonania zabiegów interpretacyjnych uzasadniają przyjęcie istnienia wad stanowiących rażące naruszenie oraz art. 7, art. 10, art. 11, art. 16, art. 19, art. 20, art. 77 i art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego, pozwalających na uznanie, iż zaskarżona decyzja w sposób rażący narusza powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Mając na uwadze powyższe pełnomocnik wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi powtórzone zostało co do zasady stanowisko prezentowane w toku postępowania administracyjnego. Pismem z dnia [...]r. pełnomocnik wniosła o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Wskazała w nim m.in., iż nastąpiła zmiana właściciela, który nie brał udziału w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją. Wyjaśniła, że aktualnym właścicielem jest "D" S. R. Pismem z dnia 12 lutego 2014 r. odrębną skargę złożył J. P. reprezentowany przez pełnomocnika adwokat M. J. –W. Zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 138 w związku z art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na braku ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy M. z dnia [...]r. i ograniczeniu się wyłącznie do kontroli i oceny decyzji Samorządowego Kolegium z dnia [...] r. oraz naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędne jego zastosowanie i w konsekwencji stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej z dnia [...]r., pomimo, że decyzja ta nie zawierała wady prawnej polegającej na rażącym naruszeniu prawa, wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...]r. i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...]r. oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wyjaśniło, iż Firma "D." wybudowała dwie turbiny wiatrowe na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przez Starostę [...] w dniu [...]r. dla Firmy "B." J. P., która przeniosła na Firmę "D." uzyskane pozwolenie decyzją Starosty [...] z dnia [...]r., Pozwolenie na budowę poprzedzone było decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...]oraz decyzją o ustaleniu warunków zabudowy z dnia [...]r.. Brak zatem podstaw do twierdzenia, że aktualny właściciel nie brał udziału w postępowaniu z winy organu. Kolegium podniosło, iż do wszczęcia postępowania doszło w dniu [...]r. już po wydaniu przez Starostę [...] decyzji o przeniesieniu pozwolenia na budowę na S. R. oraz po zawarciu umów cywilnoprawnych w tym zakresie. Mimo wszczęcia postępowania aktywnie uczestnicząca w nim Firma "B." nie powiadomiła o tych faktach organu i sama uczestniczyła w postępowaniu. W pismach z dnia [...]r. i z dnia [...]r. swoje stanowisko w sprawie przedstawiło Stowarzyszenie "A." z siedzibą w M., podtrzymując argumentację zaprezentowaną w toku postępowania administracyjnego. Zwróciło uwagę na fakt, iż S. R. wiedziała o toczącym się postępowaniu, czego dowodem są liczne pisma w toku postępowaniu kierowane zarówno do organów administracji, jak również we wniosku do Prokuratury. Przedstawione w toku postępowania przez Przedsiębiorstwo Handlowo- Usługowe "E." sprawozdanie z pomiarów akustycznych dla dwóch pracujących na działce nr 1 turbin wykazało przekroczenie aktualnych norm poziomu hałasu dla zabudowy jednorodzinnej w dwóch punktach pomiaru. Przedstawiciel Stowarzyszenia podkreślił, że Wójt Gminy M. nie wydał obwieszczenia, w którym poinformowałby społeczeństwo o możliwości składani uwag do raportu czy jego aneksu. Dodał też, że uzgodnienia i opinie organów współdziałających wydane były na podstawie niepełnego materiału dowodowego. Pismem z dnia [...]r. Przedsiębiorstwo Handlowo- Usługowe "E." S. R. złożyła wniosek o dopuszczenie jej do udziału w postępowaniu przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach w charakterze uczestnika postępowania. Wskazała, że nie brała udziału w postępowaniu prowadzonym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Sekretarza Gminy M., działającego z upoważnienia Wójta Gminy M. wydanej w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań. Wskazała, że swój interes prawny wywodzi z ochrony prawa własności, gdyż obecnie jest właścicielem elektrowni wiatrowych oraz dzierżawcą terenu, na którym elektrownie te funkcjonują. Na rozprawie w dniu 16 października 2014 r. pełnomocnik skarżącego Ja. P. przyznał, że jest jednocześnie pełnomocnikiem S. R. i popiera jej osobisty wniosek z dnia [...]r. Rozpatrując ten wniosek Sąd postanowił dopuścić S. R. do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestniczki tego postępowa. Pełnomocnik J. P. podtrzymał jego skargę i zawartą w niej argumentację, a jako pełnomocnik S. R. poparł złożoną skargę. Podkreślił, że nie brała ona udziału w postępowaniu nieważnościowym prowadzonym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., pomimo faktu, iż Kolegium dysponowało dokumentacją, z której wynikało, że realizuje ona przedmiotową inwestycję. Pełnomocnik Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. W. G. wnosząc o oddalenie skargi wnosił jak w odpowiedzi na skargę. Dodał, że S. R. nie przedłożyła w postępowaniu nieważnościowym żadnego dokumentu, z którego wynikałby jej interes prawny. Pełnomocnik Kolegium Z. Z. podniosła, że ustawodawca wyraźnie wskazał na formę prawną działania Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska statuując ją jako uzgodnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że w myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012r., poz.. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w treści ustawy. Kryterium kontroli wykonywanej przez te sądy określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stanowiąc, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zatem kontrola sądów polega na zbadaniu, czy kwestionowana decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądy badają również, czy organ administracji publicznej nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością decyzji (art. 145 § 1 cytowanej ustawy). W myśl art. 134 § 1 tej ustawy sądy te rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc związanymi zarzutami i wnioskami skargi, a zatem oceniają legalność decyzji również z urzędu. Kierując się tym zapisem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, iż zarówno zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C., jak również poprzedzająca ją decyzja tego organu nie naruszają prawa. Przedmiotowe postępowanie zainicjowane zostało wnioskiem Stowarzyszenia "A." z siedzibą w M. o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy M. z dnia [...] r. Nr [...] określającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie jednej turbiny wiatrowej o mocy 600 kW wraz z niezbędną infrastrukturą na działce nr 1 k.m. 3 obręb M., w miejscowości M. Dotyczyło zatem postępowania szczególnego - nadzwyczajnego, gdyż jego przedmiotem jest ustalenie, czy na podstawie ściśle określonych przesłanek, wbrew wyrażonej w art. 16 ust. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego zasadzie trwałości decyzji administracyjnych, można wzruszyć takie rozstrzygnięcie. Katalog przesłanek skutkujących nieważnością decyzji administracyjnych określa art. 156 § 1 tego Kodeksu. Oznacza to, że prowadzone przez organ wyższego stopnia, czy też inaczej mówiąc organ nadzoru postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji sprowadza się jedynie do badania, czy akt administracyjny będący przedmiotem tego postępowania dotknięty jest jedną z wad kwalifikowanych określonych w wymienionym art. 156 § 1 Kodeksu oraz, czy ewentualnie nie zachodzą w sprawie negatywne przesłanki uniemożliwiające stwierdzenie nieważności zawarte w art. 156 § 2 tego Kodeksu. W postępowaniu tym obowiązkiem organu administracji jest zatem rozpatrzenie sprawy wyłącznie w granicach określonych przez przepis art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, dlatego w granicach tego postępowania organ nie jest władny rozpatrywać sprawy co do jej istoty, jak może uczynić to w postępowaniu odwoławczym. Sądowa kontrola działania organu podejmowanego w tym szczególnym trybie, jakim jest stwierdzenie nieważności decyzji, jest również ograniczona do kwestii związanych z prawidłowością zastosowania nadzwyczajnego trybu wzruszenia decyzji ostatecznych. W pierwszej kolejności skład orzekający odniósł się do wniosku S. R. i dopuścił ją do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestniczki tego postępowania, uznając, iż wobec przeniesienia na nią pozwolenia na budowę decyzją Starosty [...] z dnia [...]r. niniejsze postępowanie dotyczy jej interesu prawnego. W następstwie rozpatrując jej zarzut, iż nie brała ona udziału w postępowaniu prowadzonym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., które doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, że nie można uznać w tym przypadku naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, czyli nie uznał istnienia podstawy do wznowienia postępowania. Zgodnie bowiem z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W niniejszym przypadku faktem jest, że S. R. nie brała udziału w postępowaniu nieważnościowym prowadzonym przez Samorządowe Kolegium. Jednocześnie trzeba podnieść, że choć w postępowaniu tym stwierdzono nieważność decyzji, która nie dotyczyła bezpośrednio S. R. i skierowana była do innego adresata, a na podstawie tej decyzji wydane zostały kolejne decyzje, tj. decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...]r. i decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...]r. dla J. P., następnie przeniesiona na S. R., to o faktach tych organ prowadzący postępowanie nie został powiadomiony, a aktywnie w postępowaniu uczestniczył J. P. Trzeba też dodać, że zainteresowana w całym postępowaniu administracyjnym nie zgłosiła w nim swego udziału, nie wykazała też, że powinna brać w nim udział z uwagi na naruszenie jej interesu prawnego. Nadto, co trzeba podkreślić, doskonale wiedziała o toczącym się postępowaniu, przygotowywała przedstawione w tym postępowaniu dokumenty (m.in. sprawozdanie z pomiarów hałasu przemysłowego emitowanego do środowiska z [...]r.), stąd też nie można powiedzieć, iż o nim nie wiedziała i bez własnej winy została w nim pominięta i nie brała w nim udziału. Nie bez znaczenia dla całości oceny ma też fakt, iż w postępowaniu administracyjnym uczestniczyli fachowi pełnomocnicy. Zatem w ocenie składu orzekającego nie została spełniona przesłanka z przywołanego powyżej przepisu art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż tylko w przypadku wykazania, że bez własnej winy strona nie brała ona udziału postępowaniu, mogłaby ona zaistnieć. Powracając do kontroli zaskarżonej decyzji w kontekście wad kwalifikowanych określonych w wymienionym art. 156 § 1 Kodeksu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. rozpatrując złożony w sprawie wniosek Stowarzyszenia przyznało, poprzez fakt naruszenia przez Wójta Gminy M. przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wydanie decyzji z dnia [...]r. Nr [...]z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie do treści tego przepisu organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Przepisy Kodeksu nie definiują pojęcia rażącego naruszenia prawa. W przypadku rażącego naruszenia prawa chodzi o naruszenie oczywiste, bezsporne. "Można zatem mówić o nim tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 kwietnia 1996 r., III SA 565/95). Oczywistość naruszenia prawa ma miejsce w szczególności wówczas, gdy decyzja została wydana wbrew zakazom lub nakazom ustanowionym w przepisie, a także wtedy, gdy wbrew przesłankom przepisu nadano prawa lub obowiązki lub też odmówiono ich (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 maja 1989 r., IV SA 339/89, ONSA 1989, nr 1, poz. 50)." W rozpatrywanej sprawie Sąd podzielił ustalenia organu nadzoru, iż w postępowaniu przeprowadzonym przez Wójta Gminy M. przy wydaniu kwestionowanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia rażąco naruszono przepisy wymienionej powyżej ustawy z dnia 3 października 2008 r.. Uznano na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397), że inwestycja należy do: 1/ przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub 2/ przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W niniejszym konkretnym przypadku inwestycję zakwalifikowano jako instalację wykorzystującą do wytwarzania energii elektrycznej energię wiatru inną niż wymieniona w § 2 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia, tj. wskazaną w § 3 ust. 1 pkt 6 lit.b rozporządzenia, czyli o łącznej mocy nominalnej elektrowni nie mniej niż 100 kW oraz lokalizowanych na obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej o całkowitej wysokości nie niższej niż 30m, czyli planowane przedsięwzięcie uznano za mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W takim przypadku wymagane było przeprowadzenie postępowania przewidzianego przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w tym w myśl art. 63 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1 obowiązkowo przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z art. 3 pkt 8 cytowanej ustawy przez pojecie "ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko" należy rozumieć postępowanie w sprawie oceny na środowisko planowanego przedsięwzięcia , obejmujące w szczególności: a/ weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, b/ uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień oraz c/ zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. Udział społeczeństwa w tych postępowania przewiduje także art. 30 i art. 79 ust. 1 omawianej ustawy. W niniejszej sprawie sporządzony został raport oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ wystąpił o wymagane uzgodnienia, o czym świadczą uzyskane w toku postępowania: postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowisko w K. z dnia [...]r. oraz opinia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. z dnia [...]r. Dokonując jednak analizy przepisów ustawy odnoszących się do udziału w tym postępowaniu społeczeństwa i konfrontując je z przeprowadzonym w tym zakresie postępowaniem przez organ wydający decyzję środowiskową, trzeba zauważyć, że nie zostały w tym postępowaniu spełnione wszystkie wymagania przewidziane w ustawie. Realizując obowiązek zapewnienia udziału społeczeństwa w postępowaniu właściwy organ, zgodnie z art. 33 ustawy, bez zbędnej zwłoki podaje do publicznej wiadomości informacje o: 1/ przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, 2/ wszczęciu postępowania, 3/ przedmiocie decyzji, która ma być wydana w sprawie, 4/ organie właściwym do wydania decyzji oraz organach właściwych do wydania opinii i dokonania uzgodnień, 5/ możliwości zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy oraz o miejscu, w którym jest ona wyłożona do wglądu, 6/ możliwości składania uwag i wniosków, 7/ sposobie i miejscu składania uwag i wniosków, wskazując jednocześnie 21-dniowy termin do ich składania, 8/ organie właściwym do rozpatrzenia skarg i wniosków, 9/ terminie i miejscu rozprawy administracyjnej otwartej dla społeczeństwa, o której mowa w art. 36, jeżeli ma być ona prowadzona, 10/ postępowaniu w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli jest prowadzone. Trzeba w tym miejscu wskazać, że ustawa w art. 3 pkt 11 definiuje też pojęcie "podanie informacji do publicznej wiadomości". Należy je rozumieć jako a/ udostępnienie informacji na stronie Biuletynu Informacji Publicznej, organu właściwego w sprawie, b/ ogłoszenie informacji, w sposób zwyczajowo przyjęty, w siedzibie organu właściwego w sprawie, c/ ogłoszenie informacji przez obwieszczenie w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscu prowadzonego przedsięwzięcia, a w przypadku projektu dokumentu wymagającego udziału społeczeństwa- w prasie o odpowiednim do rodzaju dokumentu zasięgu, d/ w przypadku, gdy siedziba organu właściwego w sprawie mieści się na terenie innej gminy niż gmina właściwa miejscowo ze względu na przedmiot postępowania – także przez ogłoszenie w prasie lub w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscowości lub w miejscowościach właściwych ze względu na przedmiot postępowania. Po ocenie w tym zakresie przedłożonej dokumentacji, w oparciu o którą wydana została kwestionowana decyzja Wójta gminy M. z dnia [...]r. trzeba zgodzić się zarówno z zastrzeżeniami zgłaszanymi przez wnioskujące Stowarzyszenie, jak i z końcową oceną tych zastrzeżeń przez orzekające w sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Przyznać trzeba, że udział społeczeństwa w tym postępowaniu, z uwagi na naruszenie wskazanych powyżej przepisów ustawy został ograniczony. Trzeba bowiem podzielić ustalenia organu, że wydane w sprawie obwieszczenia zostały umieszczone w BIP-ie i wywieszone na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Gminy M. Brak jest jednak umieszczenia wymaganych ogłoszeń w miejscu planowanej inwestycji. Nadto, co nie zostało w sposób dość wyraźny podkreślone, dostępne w aktach sprawy obwieszczenia nie zawierały wszystkich wymaganych i wymienionych w art. 33 ustawy informacji. W żadnym w dostępnym a aktach sprawy obwieszczeniu nie poinformowano społeczeństwa o możliwości składania uwag i wniosków, sposobie, terminie i miejscu ich składania czy organie właściwym do ich rozpatrzenia. Tym samym nie został zagwarantowany udział społeczeństwa w tym postępowaniu w sposób przewidziany przez ustawę, czym w sposób rażący naruszono prawo. Dalsza analiza kwestionowanej decyzji Wójta Gminy M. musi prowadzić do akceptacji stanowiska organu nadzoru, iż decyzja to została wydana z naruszeniem obowiązujących przepisów, a mianowicie art. 77 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 80 ustawy, a także art. 82 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 85 ustawy. Według ustawy jeżeli przeprowadzana jest ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, to przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochronnym środowiska (art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy). Przepis ten wyraźnie różnicuje dwa pojęcia, a mianowicie uzgodnienie i opinia. Uzgodnienie, w przeciwieństwie do opinii, jest formą o znaczeniu stanowczym, wiąże organ administracyjny rozstrzygający w postępowaniu głównym. Treść stanowiska zajętego przez organ uzgadniający może przesądzić o treści decyzji, która wydawana jest po uzgodnieniu przez organ decydujący.(zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 października 2011 r. sygn. akt II SA/ŁD 810/11). Uzgodnienie powoduje zatem w postępowaniu głównym związanie organu właściwego stanowiskiem organu uzgadniającego. Owo związanie należy zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 1999 r. traktować jako brak sprzeczności decyzji wydanej w postępowaniu głównym ze stanowiskiem organu uzgadniającego (czyli m.in. respektowanie wszystkich zaleceń organu uzgadniającego). Pomimo, iż postępowanie uzgodnieniowe ma charakter postępowania akcesoryjnego i jest częścią szeroko rozumianego postępowania w sprawie głównej, to jego wynik jest wiążący dla organu prowadzącego postępowanie w sprawie głównej i nie może być samodzielnie przez ten organ weryfikowane czy zmieniane. W niniejszej sprawie porównanie wydanego postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia [...] r. i decyzji Wójta gminy M. z dnia [...]r. prowadzi do konkluzji, że ten ostatni w swojej decyzji nie zastosował się do wszystkich zaleceń organu uzgadniającego. Wbrew wyraźnego warunku Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. zawartego w pkt III postanowienia i szerokiego odniesienia się do tego obowiązku w uzasadnieniu postanowienia - a mianowicie "przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia stwierdzam potrzebę przeprowadzenia: oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę,", Wójt Gminy M. w swojej decyzji w pkt VI uznał: "przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia nie stwierdzam potrzeby przeprowadzenia: oceny oddziaływania na środowisko w ramach wydania pozwolenia na budowę.". Dodatkowo już tylko można zauważyć, że stanowiska tego w ogóle nie uzasadnił. Powyższe oznacza, że będąc związany stanowiskiem organu uzgadniającego, Wójt Gminy M. nie uwzględnił wszystkich warunków wskazanych w postanowieniu z dnia [...]r.. dopuszczając się tym samym rażącego naruszenia prawa. Organ rozpatrujący sprawę uwzględniając pozostałe przesłanki nieważności nie stwierdził ich występowania, uznał też że nie zachodzą przesłanki określone w art. 156 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd nie podzielił argumentacji skargi, iż stwierdzone w trakcie postępowania naruszenia prawa nie mają charakteru rażącego naruszenia prawa. Stwierdzone uchybienia naruszyły obowiązujące przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. O prawidłowym przeprowadzeniu przedmiotowego postępowania świadczyć może tylko postępowanie uwzględniające obowiązujące przepisy, w tym prawidłowe przeprowadzenie procedury z udziałem społeczeństwa. W tym stanie rzeczy należało stwierdzić, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. słusznie i zasadnie stwierdziło nieważność wskazanej wyżej decyzji. Wbrew zarzutom skargi zaskarżona decyzja została poprzedzona właściwymi ustaleniami, opierała się na właściwej podstawie prawnej, strony miały możliwość czynnego uczestniczenia w postępowaniu a uzasadnienie decyzji odpowiada treści art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, dlatego brak jest podstaw do jej uchylenia. Mając na względzie powyższe argumenty, nie stwierdzając naruszenia prawa skutkującego uznaniem skargi za zasadną Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi i dlatego na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – oddalił skargę.