II SA/Gl 278/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.C. na uchwałę Rady Gminy R. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego w kwestii wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi postanawia: oddalić wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi Postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę J. C. na uchwałę Rady Gminy R. ze względu na fakt, że w wyznaczonym terminie skarżący nie uiścił wymaganego wpisu od skargi. Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 13 kwietnia 2012 r. 20 kwietnia 2012 r. pełnomocnik strony skierował do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi, wpłacając zarazem na rachunek Sadu kwotę odpowiadającą wpisowi. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu wskazano, że w dniu 16 lutego 2012 r. pełnomocnik skarżącego otrzymał przesyłkę z Sadu, jednakże zawierała ona jedynie wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi, który został usunięty w wyznaczonym przez Sąd terminie. Wezwania do uiszczenia wpisu od skargi pełnomocnik nie otrzymał, a wobec tego nie można przypisać mu winy w uchybieniu terminu do jego uiszczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Konsekwencją niedochowania terminu w postępowaniu sądowym jest bezskuteczność czynności podjętej po jego upływie (art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity: Dz. U. Nr z 2012 r. poz. 270 - zwanej dalej: P.p.s.a.). Strona może uchylić się od negatywnych następstw przekroczenia terminu jeżeli w ciągu w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.) złoży wniosek o przywrócenie terminu; równocześnie z wnioskiem dokona czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4 przywołanego przepisu) oraz, gdy uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2 przywołanego przepisu). Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione kumulatywnie aby możliwe było przywrócenie terminu. Rozpoznając wniosek strony skarżącej Sąd doszedł do przekonania, że brak jest dostatecznych przesłanek przemawiających za przywróceniem jej terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. W pierwszej kolejności zauważyć przyjdzie, że brak jest dostatecznych podstaw do uznania, że wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi nie zostało pełnomocnikowi strony skarżącej w ogóle doręczone. W aktach sądowych, na zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału do uiszczenia wpisu od skargi widnieje adnotacja pracownika o Sądu o jego wykonaniu w dniu 10 lutego 2012 r. (karta 13 akt sądowych). Również na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki (karta nr 17), która rzekomo nie zawierała wezwania do uiszczenia wpisu widnieje adnotacja pracownika Sądu informująca o zawartości tej przesyłki. Z jej treści wynika, że do pełnomocnika strony skierowano dwa wezwania: do uzupełnienia braku formalnego oraz do uiszczenia wpisu od skargi. Sąd pragnie zauważyć, że brak winy, o którym mowa w art. 86 § 1 P.p.s.a. to nie tylko brak winy umyślnej, lecz również brak niedbalstwa lub lekkomyślności. Co do zasady chodzi więc o okoliczności o charakterze obiektywnym, niezależnym od strony, którym ta, co do zasady, nie mogła się przeciwstawić lub których nie mogła zmienić swym działaniem – por. G. Radecki [w:] R. Mikosz, G. Radecki, Ł. Strzępek Pisma stron w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, orzecznictwo, wzory. Warszawa 2008 r. str. 88 i nast. W realiach niniejszej sprawy pełnomocnik skarżącego nie uprawdopodobnił w dostatecznym stopniu, że nie otrzymał wezwania do uiszczenia wpisu od skargi. Mając na uwadze treść dokumentów znajdujących się w aktach sądowych Sąd przyjął, że doszło do skutecznego doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu od skargi, a wobec tego argumenty pełnomocnika wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu nie mogły być uznane za wystarczająco przekonujące. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.