II SA/Gl 280/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski,, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant specjalista Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2018 r. sprawy ze skarg J. K. na postanowienie Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] i decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej 1. odrzuca skargę na postanowienie 2. oddala skargę na decyzję. Decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 11a ust. 1, 11f ust. 1, art.12 ust.1 i ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1496 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku inwestora - Wójta Gminy I., działający jako organ pierwszej instancji Starosta [...] zezwolił na realizację inwestycji drogowej pod nazwą na wymienionych działkach. W ramach decyzji Starosta zatwierdził projekt budowlany wymienionej inwestycji, zatwierdził podział nieruchomości na potrzeby powyższej inwestycji oraz nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, iż złożony przez inwestora wniosek spełniał ustawowe wymagania. W toku postępowania w wyniku pozytywnego rozpatrzenia wniosku M. S. projektant wprowadził korektę dwóch indywidualnych zjazdów na działki nr 1 i nr 2. Dokumentacja uwzględniła linię brzegową rzeki [...] oraz istniejące urządzenia regulacyjne koryta rzeki. Projekt objął budowę chodnika dla pieszych od strony zabudowy i ścieżki rowerowej od strony rzeki. Proces projektowania rozbudowy drogi jest odpowiedzią na narastające problemy utrudnienia w ruchu drogowym, z powodu stałej rosnącej liczby budynków mieszkalnych, obiektów zbiorowego zakwaterowania oraz małej i średniej przedsiębiorczości. Złożone m.in. przez J. K. pismo wnioskujące o przeniesienie projektowanej ścieżki rowerowej na części jej działek tj. działki nr 3 i nr 4, w ocenie organu nie jest możliwe. Tylko nieznaczna część wymienionych nieruchomości (1,15% ogólnej ich powierzchni) będzie trwale zajęta pod inwestycję. Trudno w takim przypadku mówić o znaczącym zmniejszeniu powierzchni tych działek czy narażeniu na wysoką szkodę. Nie jest też możliwe zajęcie nieruchomości po przeciwnej stronie planowanej drogi bez narażenia na dodatkowe problemy - a mianowicie zmniejszenie liczby miejsc parkingowych, utrudnienie komunikacji w rejonie punktu - sklep (uniemożliwiłoby to prowadzenie dostaw do sklepu). Takie więc rozwiązanie naraziłoby na szkody właścicieli prowadzących w tym miejscu działalność gospodarczą. Zaproponowane rozwiązanie projektowe zajmuje powierzchnię działek po obu stronach drogi, zapewniając bezpieczeństwo ruchu wszystkim użytkownikom ruchu drogowego. Uwzględniając wszystkie okoliczności sprawy zmiany w dokumentacji są faktycznie niemożliwe. Po analizie organ stwierdził, że przedłożony projekt budowlany jest kompletny oraz spełnia wymogi określone w art. 35 ust. 1 pkt 3 i pkt 4 ustawy Prawo budowlane oraz jest zgodny z przepisami szczególnymi. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła J. K. wnosząc o zmianę decyzji poprzez pominięcie w realizacji przedmiotowej inwestycji drogowej działek nr 3 i nr 4, względnie uchylenie decyzji i przekazanie organowi pierwszej instancji sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wniosła też, na podstawie art. 152 Kodeksu postępowania administracyjnego o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności kwestionowanej decyzji. W odwołaniu zwróciła uwagę na naruszenie przepisów postępowania, zakwestionowała sformułowanie Wójta Gminy I. - o szkodzie proporcjonalnie niewielkiej, bez uprzedniego powołania biegłego, a wskazując na liczbę sprzeciwów - podkreśliła, że oczekiwania społeczne są inne od tych arbitralnie narzuconych przez Gminę I. Dodała, że przedmiotowa decyzja nie została poprzedzona obowiązkowymi konsultacjami społecznymi, a wydana została wbrew przepisom art. 8, art. 9 w związku z art. 10 kodeksu postępowania administracyjnego. Organ winien prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, należycie i wyczerpująco informować o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków, czuwać nad tym, aby strony nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, a przede wszystkim umożliwić stronom czynny udział w postępowaniu. W niniejszym postępowaniu organ nie sprostał tym wymogom. Odwołująca nie była poinformowana o wydaniu w dniu [...] r. przedmiotowej decyzji. W związku z powyższymi naruszeniami wniosła o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności i wstrzymanie wykonania decyzji do czasu rozpoznania sprawy. Wojewoda Śląski rozpatrując wniesione odwołanie, najpierw postanowieniem z dnia [...] r. odmówił wstrzymania natychmiastowej wykonalności decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., a następnie decyzją z dnia [...] r. Nr [...] uchylił w pkt 7 - zapisy wersów 28-34 zaskarżonej decyzji i w to miejsce orzekł merytorycznie nadając nowe brzmienie decyzji w zakresie określenia terminu wydania nieruchomości tj. na 120 dzień od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanie się ostateczna, a w pozostałej części decyzję Starosty utrzymał w mocy. W uzasadnieniu postanowienia Wojewoda Śląski stwierdził, iż Starosta [...] w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych nadaje decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygor natychmiastowej wykonalności na wniosek właściwego zarządcy drogi, uzasadniony interesem społecznym lub gospodarczym na podstawie art. 17 ust. 1 specustawy drogowej. Rygor zobowiązuje do niezwłocznego wydania nieruchomości, opróżnienia lokali i innych pomieszczeń oraz rozpoczęcia robót budowlanych, uprawnia do wydania przez właściwy organ dziennika budowy. Wojewoda wyjaśnił, że przedmiotowa decyzja wydana została na podstawie przepisów specustawy drogowej, której celem jest uproszczenie procedur w sprawach związanych z nabyciem nieruchomości oraz dysponowania nimi przez inwestora na cele budowy drogi. Wstrzymanie wykonania tej decyzji byłoby zatem istotnym zaburzeniem tego procesu i jednocześnie naruszałoby w sposób istotny społeczny interes, który stał się podstawą wydania orzeczenia. Podkreślił, iż obok interesu właściciela działki, przez którą ma przebiegać inwestycja drogowa należy uwzględnić interes społeczny i gospodarczy, a te przemawiają za szybką i sprawną realizacją przedmiotowego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Odnosząc się do wniosku strony organ stwierdził, iż nie zostały przedstawione żadne okoliczności przemawiające za jego uwzględnieniem, tj. wstrzymaniem wykonania decyzji. Decyzje dotyczące realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych zmieniają stan rzeczy i mogą spowodować trudne do odwrócenia skutki, jednakże skutki te należy uzasadnić i wykazać szczegółowo wystąpienie ich w stosunku do składającego dany wniosek. Podkreślił przy tym, że pojęcia "znaczna szkoda" czy "trudne do odwrócenia skutki" odnoszą się nie tylko do strony wnioskującej, ale również do interesu innych uczestników postępowania oraz interesu publicznego. Z kolei w uzasadnieniu decyzji Wojewoda stwierdził, iż po dokładnej analizie zgromadzonego materiału dowodowego, wydanej decyzji oraz argumentów odwołania, po uzupełnieniu przez Starostę [...] brakujących w aktach dokumentów m.in. w postaci oryginału postanowienia Wójta Gminy I., czy opinii [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. oraz opinii Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G., czy też po wypowiedzi inwestora na temat możliwości zmiany lokalizacji planowanej inwestycji - ewentualnej zmiany przebiegu drogi, w sposób który nie ingerowałby w nieruchomość skarżącej oraz ustalenia, w związku z nadaniem decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, na jakim etapie zaawansowania jest realizacja robót budowlanych dotyczących przedmiotowej inwestycji, oprócz wprowadzonej zmiany dotyczącej terminu wydania nieruchomości, nie znalazł podstawy do uwzględnienia odwołania. Cytując przepisy specustawy drogowej Wojewoda stwierdził, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał na wydanie rozstrzygnięcia. Przedmiotowa decyzja zawiera wszystkie niezbędne składniki, podobnie jak zatwierdzony decyzją przedłożony projekt budowlany. Wojewoda podkreślił, iż wskazane przez stronę odwołującą uchybienia nie miały wpływu na treść zapadłego rozstrzygnięcia, tym bardziej, że Wojewoda rozpatruje sprawę ponownie merytorycznie, nie ograniczając się jedynie do kontroli wydanego rozstrzygnięcia. Wobec treści art. 16 ust. 2 specustawy drogowej, gdzie zawarto sformułowania "..decyzja (...) określa..." Wojewoda stwierdził, że wskazanie w decyzji terminu, o którym mowa w tym przepisie jest obligatoryjne, a stąd niezbędna stała się zmiana decyzji w tym zakresie, co w świetle przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego następuje poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu. Odnosząc się do zarzutów odwołania J. K. Wojewoda wyjaśnił, że tak Wojewoda jak i Starosta [...] nie są uprawnieni do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji drogowej ani zmiany rozwiązań proponowanych we wniosku inwestora. Zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 1 specustawy drogowej to inwestor we wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej decyduje o przebiegu drogi oraz wielkości terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, załączając mapy przedstawiające proponowany przebieg drogi oraz mapy zatwierdzające projekty podziałów nieruchomości. Starosta i organ odwoławczy nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji. Wojewoda stwierdził, iż przychyla się do wyjaśnień inwestora, iż zajęcie nieruchomości J. K. następuje w zakresie niezbędnym, a przyjęte rozwiązania zapewniają bezpieczeństwo wszystkim użytkownikom drogi oraz możliwie najmniejszą uciążliwość dla właścicieli nieruchomości. Odnosząc się do zarzutu braku konsultacji społecznych wyjaśnił, iż ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż Wójt Gminy I. przedstawił plan realizacji inwestycji gminnych w 2017 r. na zebraniu, gdzie nastąpiła również prezentacja w zakresie inwestycji przebudowy drogi Zaolzie. W zakresie podziału i scalania nieruchomości odwołującej przeprowadzono indywidualną konsultację z geodetą, podobnie jak i z właścicielami pozostałych zajmowanych nieruchomości. Podkreślił, iż publiczny charakter inwestycji realizowanej na podstawie specustawy drogowej wyklucza uzależnienie realizacji tego projektu od wyrażenia zgody przez właścicieli nieruchomości, na terenie których mają być wykonane prace. Przepisy tej ustawy przewidują formę odszkodowania w zamian za niemożność dysponowania własnością bądź pozbawienie własności. Zajęcie nieruchomości należącej do skarżącej wynika z przyczyn technicznych i nie stoi w sprzeczności z przepisami specustawy drogowej. Nie potwierdził organ odwoławczy zarzutu pozbawienia strony prawa uczestniczenia w postępowaniu, wskazując na podstępowanie organu pierwszej instancji zgodnie z obowiązującymi przepisami specustawy drogowej. Pismem z dnia 10 stycznia 2018 r., reprezentowana przez pełnomocnika J. K. wniosła skargę na postanowienie Wojewody Śląskiego z dnia [...] r., a pismem z dnia 5 marca 2018 r. wniosła skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] r. W skardze na postanowienie wniosła o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania, wskazując, że jego treść rażąco narusza jej interes prawny. Podkreśliła, że lokalizacja przedmiotowej inwestycji znacząco zmniejszy powierzchnię jej działki i w ten sposób rażąco obniży jej wartość. Według niej Wójt Gminy I. w żaden sposób nie wytłumaczył dlaczego przedkłada interes właścicieli nieruchomości przeciwległych ponad jej interes. Dodała, że organy administracji obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W niniejszej sprawie strona została pozbawiona takich możliwości i dlatego wniosła o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Starosty i wstrzymanie jej wykonania do czasu rozpoznania sprawy. Tymczasem Wojewoda odmówił wstrzymania natychmiastowej wykonalności tej decyzji, pomimo istotnego błędu w ustaleniach faktycznych mających wpływ na treść tego rozstrzygnięcia, polegający na bezpodstawnym uznaniu, iż wstrzymanie zaskarżonej decyzji Starosty [...] naruszałoby w sposób rażący interes społeczny. Nie podał przy tym w uzasadnieniu żadnych powodów takiego działania. W skardze na decyzję Wojewody utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] skarżąca wniosła o uchylenie tak zaskarżonej decyzji Wojewody Śląskiego, jak i poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu tej skargi podkreśliła uchybienia proceduralne Starosty, które poprzedziły wydanie decyzji. W jej ocenie uniemożliwiało to wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej zgodę na realizację inwestycji drogowej, przede wszystkim zaś dlatego, że brak było konsultacji społecznych i nikt nie przedstawił alternatywnych możliwości rozwiązań realizacji tej inwestycji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się równocześnie do przekazanej przez Sąd skargi na postanowienie z dnia [...] r. Wojewoda stwierdził, iż poinformował skarżącą, iż postanowienie jest ostateczne, a środek zaskarżenia przysługuje wyłącznie w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję kończącą postępowanie w sprawie rozstrzygającej wniesione odwołanie. Odnosząc się do zarzutów skargi na decyzję z dnia [...] r. Wojewoda uznał, iż nie są one uzasadnione. Podkreślił, iż obowiązkiem organu odwoławczego jest powtórne merytoryczne rozpoznanie sprawy. W zakresie braku wskazania terminu wydania nieruchomości, organ odwoławczy, w ramach swych uprawnień, orzekł w tym zakresie co do istoty, a w zakresie podnoszonych braków w zakresie posiadanych niezbędnych dokumentów, wyjaśnił, iż zostały one dołączone do akt sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę zważył, co następuje. Skarga na postanowienie Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy wstrzymania natychmiastowej wykonalności decyzji Starosty [...] zezwalającej na realizację inwestycji drogowej jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 141 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257) na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy Kodeks tak stanowi. Z kolei w myśl art. 142 Kodeksu postanowienia, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. W przypadku kwestionowanego postanowienia w jego pouczeniu Wojewoda wskazał, iż postanowienie jest ostateczne i nie przysługuje na nie zażalenie, a strona może je zaskarżyć tylko w skardze na decyzję kończącą postępowanie. Wydane przez Wojewodę w dniu [...] r. postanowienie, w którym odmówiono wstrzymania natychmiastowej wykonalności decyzji Starosty [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie jest postanowieniem kończącym sprawę. Zostało ono wydane w toku postępowania dotyczącego problemu realizacji inwestycji drogowej. Strona domagała się w trybie art. 152 Kodeksu postępowania administracyjnego wstrzymania z urzędu natychmiastowej wykonalności decyzji Starosty [...], do czego jednak Wojewoda się nie przychylił, zasadnie wskazując na możliwość nadania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygoru natychmiastowej wykonalności na wniosek właściwego zarządcy drogi na podstawie art. 17 ust. 1 specustawy drogowej. Słusznie przy tym Wojewoda zwrócił uwagę, iż w takim przypadku badany winien być nie tylko uzasadniony interes wnioskującej, a także interes społeczny czy interes gospodarczy inwestora. Jak stwierdzono powyżej na wydane postanowienie służy zażalenie, gdy Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. W tym przypadku w art. 152 § 2 Kodeksu przewidziano jedynie możliwość wniesienia zażalenia na postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji. Nie przewidziano natomiast zażalenia na odmowę wstrzymania. Stąd też zgodnie z art. 142 Kodeksu postępowania administracyjnego mogło być ono zaskarżone, tak Wojewoda stwierdził w pouczeniu, tylko w odwołaniu od decyzji. Z kolei zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga do sądu administracyjnego przysługuje na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Kwestionowane przez skarżącą postanowienie nie jest takim postanowieniem, a zatem skarga do sądu administracyjnego jest niedopuszczalna i jako taka na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) podlega odrzuceniu. Wobec złożenia przez skarżącą skargi na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r., którą ten utrzymał w mocy kwestionowaną przez skarżącą decyzję Starosty [...] reformatoryjnie modyfikując jej treść na podstawie art. 138 § pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nadanie nowej treści, w zakresie określenia terminu wydania nieruchomości, Sąd orzekający nie stwierdził podstaw do jej uchylenia. Nie stwierdził Sąd także takich podstaw w stosunku do wydanego w toku tego postępowania postanowienia z dnia [...] r. Na podstawie art. 17 ust. 1 specustawy drogowej Starosta [...] miał możliwość nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Nie zostały zatem naruszone w tym zakresie obowiązujące przepisy. Słusznie przy tym Wojewoda, rozpatrując wniosek skarżącej o wstrzymanie natychmiastowego wykonania decyzji zwrócił uwagę, iż w takim przypadku badany winien być nie tylko uzasadniony interes wnioskującej, a także interes społeczny czy interes gospodarczy inwestora. Wydanie przedmiotowej decyzji na podstawie przepisów specustawy drogowej ma na celu uproszczenie procedur w sprawach związanych z budową dróg publicznych, w tym m.in. związanych z nabywaniem nieruchomości od podmiotów prywatnych na ten cel. Wstrzymanie wykonania decyzji wiązałoby się zatem z zaburzeniem szybkiego procesu inwestycyjnego przewidzianego w tej ustawie, co oznaczałoby w istocie naruszenie w sposób istotny interesu społecznego, który stał się podstawą wydania rozstrzygnięcia. Należy przy podkreślić, iż obok interesu właściciela działki, przez którą ma przebiegać inwestycja drogowa należy uwzględnić w takich sytuacjach także interes społeczny i gospodarczy, a te przemawiają za szybką i sprawną realizacją przedmiotowego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Przyznać też trzeba, że skarżąca nie przedstawiła żadnych okoliczności przemawiających za uwzględnieniem jej wniosku. Jak zauważył Wojewoda decyzje dotyczące realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych zmieniają stan rzeczy i mogą powodować trudne do odwrócenia skutki, jednakże skutki te należy uzasadnić i szczegółowo wykazać. Wniosek skarżącej takiego uzasadnienia nie posiadał. Nie została wykazana "znaczna szkoda" po stronie skarżącej, a jak podkreślił Wojewoda pojęcie to odnosi się także do interesu innych uczestników postępowania oraz interesu publicznego. W zakresie zarzutów skarżącej podniesionych w stosunku do decyzji z dnia [...] r. Sąd nie dopatrzył się uchybień mogących wpłynąć na uchylenie kwestionowanej decyzji. Wskazać trzeba, że ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w szczególny sposób reguluje zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, w tym warunki lokalizacji, nabywania nieruchomości na ten cel oraz budowy tych dróg. Jak wskazuje się w literaturze ustawa ta kreuje decyzję administracyjną o niezwykle szerokim i zróżnicowanym przedmiocie i zakresie, a decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, kończąca postępowanie w sprawie zawiera elementy i zastępuje szereg samodzielnych i odrębnych decyzji administracyjnych, podejmowanych poza obszarem obowiązywania tej ustawy. Specustawa drogowa ma szczególny charakter, a jej celem jest przyspieszenie i uproszczenie procedur przygotowania i realizacji inwestycji drogowych. Podkreślić należy, że postępowanie w sprawie zezwolenia na realizację danej inwestycji drogowej toczy się na wniosek zarządcy drogi. Wnioskiem tym związany jest rozpatrujący sprawę organ administracji, który nie może dokonywać we własnym zakresie jakichkolwiek zmian np. w zakresie lokalizacji, przebiegu czy planowanych parametrów technicznych konkretnej inwestycji. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 września 2014 r. sygn. akt II OSK 1730/14 organ nie może oceniać racjonalności czy też słuszności przyjętych we wniosku rozwiązań projektowych, gdyż postępowanie w sprawie zezwolenia na realizację danej inwestycji drogowej toczy się na wniosek zarządcy drogi. To inwestor dokonuje wyboru najkorzystniejszych, w jego ocenie, rozwiązań odnoszących się do planowanego przedsięwzięcia drogowego. Rolą orzekającego w sprawie organu jest sprawdzenie natomiast kompletności wniosku w świetle wymogów ustawowych oraz czy koncepcja składającego wniosek mieści się w graniach wyznaczonych przez prawa. W związku z powyższym organ odwoławczy prowadząc ponownie postępowanie merytoryczne uzupełnił i wyjaśnił wskazywane w odwołaniu uchybienia proceduralne, nie stwierdzając podstaw do zakwestionowania rozstrzygnięcia. Jedynie wobec potwierdzenia nie dość dokładnego określenia terminu wydania nieruchomości, dokonał zmiany decyzji w tym zakresie. Analiza złożonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, iż zaskarżone w sprawie decyzje wydane zostały zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i nie naruszają zarówno prawa materialnego jak i przepisów prawa procesowego w stopniu uzasadniającym uwzględnieni skargi. Uwzględniając powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie stwierdzając naruszenia prawa przez orzekające w sprawie organy, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym oddalił skargę.