II SA/Gl 284/11

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata z urzędu postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy A. K. wystąpił o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. Uzasadniając swój wniosek wskazał, że dochód netto, który uzyskuje to kwota 2700 zł, a po pokryciu niezbędnych wydatków (opłat za energię elektryczną, gaz, TV kablową i Internet) do dyspozycji jego sześcioosobowej rodziny pozostaje kwota 1500 zł. Zarówno żona wnioskodawcy jak i jego pełnoletnie córki nie pracują. Skarżący zaciągnął również pożyczkę w banku, a rata jej spłaty wynosi 400 zł miesięcznie. Wnioskodawca wskazał, że w skład jego majątku wchodzi budynek mieszkalny o pow. 182 m2 (do kapitalnego remontu, otrzymany w drodze darowizny) oraz mieszkanie o pow. 64 m2. Pismem z dnia 18 października 2011 r. referendarz sądowy wezwał wnioskodawcę do uprawdopodobnienia okoliczności podniesionych we wniosku poprzez: - udokumentowanie aktualnej wysokości uzyskiwanego przezeń dochodu, - udokumentowanie wysokości dochodów przeznaczanych na utrzymanie się, - udzielenie wyjaśnień odnośnie powodów, dla których córki skarżącego nie uzyskują żadnych świadczeń od ojców ich dzieci, - przedstawienie zaświadczeń wystawionych przez właściwy miejscowo urząd pracy, z których wynikałoby, że zarówno małżonka strony jak i jego córki są osobami bezrobotnymi, pozbawionymi prawa do zasiłku, - udokumentowanie istnienia obowiązku spłaty pożyczki zaciągniętej w [...] . W odpowiedzi A. K. nadesłał szereg faktur i rachunków, z których wynika, że na utrzymanie mieszkania należącego do A. G. (jego córki) przeznacza około 480 zł miesięcznie, a na utrzymanie własnego lokalu oraz spłatę zaciągniętego kredytu przeznacza około 1300 zł. Dodatkowo udziela wsparcia finansowego drugiej córce w utrzymaniu jej domu (koszty zakupu energii elektrycznej, gazu oraz węgla na opał). Wnioskodawca nadesłał również zaświadczenie wystawione przez jego pracodawcę, z treści którego wynika, że uzyskuje miesięczne wynagrodzenie w wysokości 3119 zł netto. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Mając na uwadze powyższe nie znaleziono podstaw aby uwzględnić wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony przez A. K. W pierwszej kolejności wskazać przyjdzie, że wnioskodawca dysponuje stosunkowo wysokim, miesięcznym dochodem ze stałego źródła, tj. wynagrodzeniem za pracę w kwocie 3119 zł netto miesięcznie. Już sam ten fakt przeczy tezie o jego trudnej sytuacji materialnej. Skarżący, uzasadniając wniosek o przyznanie prawa pomocy powołał się na wysokie wydatki, które ponosi co miesiąc. Jest to twierdzenie prawdziwe, jednakże analiza tych wydatków nasuwa szereg wątpliwości. Zauważyć bowiem trzeba, że wnioskodawca utrzymuje nie tylko siebie i niepracującą małżonkę lecz również dwie pełnoletnie, niepracujące córki oraz ich synów, a także ponosi koszty związane z utrzymaniem zajmowanych przez te osoby nieruchomości (lokalu oraz budynku mieszkalnego). Jednocześnie, pomimo wyraźnego wezwania w tym zakresie A. K. uchylił się od udzielenia odpowiedzi na pytanie o powód, dla którego ojcowie jego wnuków uchylają się od obowiązku partycypowania w kosztach ich utrzymania. Trudno więc uznać, że w tej sytuacji uzasadnione byłoby przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Żadna z okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę nie przemawia za tym, aby zasadną była rezygnacja z obowiązku poniesienia daniny publicznoprawnej jaką są koszty postępowania sądowego a także, aby uzasadnionym było wyłożenie ze środków publicznych kwot potrzebnych na zapewnienie udziału fachowego pełnomocnika. Wsparcie udzielane członkom rodziny mogłoby ewentualnie stanowić usprawiedliwiony powód dla zmniejszenia swoich możliwości finansowych, gdyby osoby wspierane rzeczywiście były pozbawione możliwości zaspokojenia swoich potrzeb na własną rękę. W realiach rozpoznawanej sprawy nie wskazano jakiejkolwiek okoliczności uzasadniającej twierdzenie, że tak jest w istocie. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.