II SA/Gl 285/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego w W. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr [...] nakładającą na B. B. karę pieniężną w wysokości [...] zł za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. W skardze sformułowany został także wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżąca podniosła, iż w jej ocenie w rozpoznawanej sprawie niewątpliwie zachodzi przypadek uzasadniający uwzględnienie żądania. Wykonanie bowiem decyzji, która objęta jest rygorem natychmiastowej wykonalności, zrodzi po stronie skarżącej nieodwracalne skutki, przy czym ponownie pozbawiona zostanie ona przed dłuższy okres środków finansowych przez organ. W pozostałej części wnioskodawczyni przywołała argumenty przemawiające jej zdaniem za wadliwością zaskarżonego rozstrzygnięcia. Nadto skarżąca w odpowiedzi na wezwanie Sądu zobowiązujące do podania i uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o jakich mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej zwanej p.p.s.a., wskazała, iż poniosła koszty związane z naprawą zniszczonego samochodu ciężarowego. Dodała również, iż prowadzenie działalności wiąże się z dużymi nakładami finansowymi na sprzęty, materiały i płace, zaś strata finansowa zaburzyła funkcjonowanie prowadzonego przez nią przedsiębiorstwa. Poinformowała także, iż ostatnie zdarzenia miały ogromny wpływ na jej stan zdrowia. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, iż nie wstrzymał wykonania zaskarżonej decyzji w trybie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpoznając wniosek, zważył: W świetle art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Przy czym chodzi tu o szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest uprawdopodobnienie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a ocena tych przesłanek pozostawiona jest uznaniu Sądu. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. W niniejszej sprawie strona wnioskująca nie wskazała konkretnych zdarzeń czy okoliczności, które potwierdziłyby, że w stosunku do niej wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Zatem skarżąca składając wniosek nie wykazała ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zaznaczyć bowiem należy, że choć nałożona zaskarżoną decyzją kara pieniężna obwarowana jest rygorem natychmiastowej wykonalności, to jednakże skarżąca nie sprecyzowała na czym miałby w jej ocenie polegać wskazany przez nią nieodwracalny skutek. Sąd nie mógł podzielić stanowiska, iż ponowne pozbawienie skarżącej środków finansowych w wyniku orzeczonej kary pieniężnej stanowi po stronie wnioskodawczyni znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, zwłaszcza jeśli ona sama tego wyraźnie nie oświadczyła. Brak jest adnotacji, iż wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia mogłoby spowodować utratę środków finansowych niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej. Przy czym spowodowanie, przez wykonanie zaskarżonego aktu, znacznej szkody skarżącej nie jest takie oczywiste. Podkreślenia wymaga, że przesłanką wstrzymania wykonania jest ocena zmiany sytuacji strony skarżącej, na skutek wykonania zaskarżonego aktu. Możliwość pogorszenia sytuacji finansowej skarżącej spowodowana wykonaniem zaskarżonej decyzji nie stanowi przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Konieczność uregulowania kary pieniężnej w każdym przypadku, niezależnie od zamożności strony, łączy się z obniżeniem dochodu, a nawet ewentualnymi trudnościami w sferze majątkowej. Nie oznacza to jednak automatycznie powstania szkody i to znacznych rozmiarów lub trudnych do odwrócenia skutków, którym zapobiec może jedynie wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Strona skarżąca nie powołała żadnych okoliczności odzwierciedlających jej sytuację finansową, a tym samym nie można uznać, aby wykazała, że wykonanie zaskarżonego aktu dotyczącego świadczenia pieniężnego, mogłoby doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca bowiem ogólnie pisze o nakładach finansowych, jak i stracie finansowej w prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Dodać należy, że świadczenia pieniężne nie powodują nieodwracalnego skutku, gdyż w przypadku uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji strona skarżąca może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty, przy czym jej wysokość i zasady zwrotu są możliwe do ustalenia. Skarżąca wnosząc o wstrzymanie wykonania powinna była wykazać w jaki sposób zapłata orzeczonej kary pieniężnej spowoduje okoliczności uzasadniające, według treści powołanego art. 61 § 3 p.p.s.a., wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skoro tego nie uczyniono, to wniosek o wstrzymanie wykonania aktu nie mógł być uwzględniony, gdyż twierdzenia zawarte we wniosku o skutkach wykonania nie są wiarygodne. Wymaga przy tym podkreślenia, że na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania nie może być badana kwestia legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, będzie ona bowiem stanowić przedmiot postępowania sądowego w sprawie. Z tego względu też rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania nie może prowadzić w istocie do rozpoznania sprawy. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie przywołanego wyżej art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. postanowił orzec jak w sentencji.