II SA/Gl 287/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Ewa Krawczyk po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W dniu 19 lutego 2015 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) E. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...]r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości [...] zł za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. W związku z powyższym na podstawie zarządzenia z dnia 25 marca 2015 r. wezwano skarżącego do sprecyzowania przedmiotu skargi przez wskazanie, czy skarży on decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego nr [...], z dnia [...]r., czy też jak wskazano w skardze – postanowienie tego organu z dnia [...]r., nr [...] – w terminie 7 dni pod rygorem przyjęcia, że przedmiotem skargi jest decyzja nr [...], z dnia [...]r. Jednocześnie wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi przez jej podpisanie wskazując, że brak ten może zostać uzupełniony przez podpisanie skargi w siedzibie Sądu lub nadesłanie odpisu skargi własnoręcznie podpisanego oraz przez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Dla dokonania powyższych czynności wyznaczono skarżącemu siedmiodniowy termin pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 23 kwietnia 2015 r. W wyznaczonym terminie, który upłynął w dniu 30 kwietnia 2015 r. (czwartek – dzień roboczy), skarżący nie udzielił żądanej odpowiedzi oraz nie uzupełnił braków formalnych skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że wobec braku odpowiedzi skarżącego na wezwanie Sądu, uznano, że przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]r., nr [...]. Zgodnie z treścią art. 46 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skarga wniesiona do sądu winna spełniać określone warunki formalne, bez których nie można nadać pismu prawidłowego biegu. Przepis ten przewiduje w szczególności, że pismo wnoszone do sądu powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W związku z tym, że w przedmiotowej sprawie skarga nie została podpisana, skarżącego wezwano do jej podpisania, pouczając go jednocześnie o skutkach niewykonania powyższego. Stosownie zaś do art. 215 § 1 P.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Przepis ten w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne nakłada na stronę wszczynającą postępowanie obowiązek podania wartości przedmiotu zaskarżenia, bowiem od pism składanych w tego rodzaju sprawach pobierany jest wpis stosunkowy obliczany w proporcji do wartości podanej przez stronę. W niniejszej sprawie skarżący zaskarżając decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł, nie wskazał wartości przedmiotu zaskarżenia, co oznacza, że wniesiona skarga była obarczona brakiem formalnym, w związku z czym skarżący wezwany został do jego usunięcia z wyznaczonym terminie. Dla dokonania powyższych czynności wyznaczono skarżącemu siedmiodniowy termin pod rygorem odrzucenia skargi. Nieuzupełnienie w terminie braków formalnych skargi skutkuje zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a jej odrzuceniem. W rozpoznawanej sprawie skarżący, mimo prawidłowo wezwania do wykonania opisanych obowiązków z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższego, nie uzupełnił braków formalnych skargi. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.