II SA/Gl 288/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. T. na akt Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty za wydanie karty pojazdu p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Pismem z dnia 7 grudnia 2011 r. D. T. wskazując na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt U 6/04 (Dz.U. Nr 15, poz. 119), wystąpił do Starosty [...] z wnioskiem o zwrot nadpłaconej opłaty w wysokości 425 zł za wydanie karty pojazdu dla samochodu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż wysokość nadpłaty wynika z różnicy pomiędzy uiszczoną przez niego kwotą w wysokości 500 zł, a aktualną opłatą za wydanie karty pojazdu w kwocie 75 zł. W odpowiedzi na powyższy wniosek Starosta [...] w piśmie z dnia [...] r., nr [...] wskazał, że obowiązek uiszczenia opłaty za kartę pojazdu, jak i jej wysokości wynikały z przepisu § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. Natomiast przywołany we wniosku wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. choć orzekł o niezgodności ww. przepisu z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej to jednak przesądził o utracie jego mocy dopiero z dniem 1 maja 2006 r. Ponadto we wskazanym wyroku nie odniesiono się do kwestii zwrotu pobieranej opłaty, nie wskazano również organu zobowiązanego do ewentualnego zwrotu opłaty. Jednocześnie w piśmie wskazano, że jedyną drogą przesądzającą o prawie do otrzymania zwrotu opłaty jest droga postępowania sądowego, przy czym pozwanym winien być Skarb Państwa reprezentowany przez Ministra Infrastruktury. Pismem z dnia 29 grudnia 2011 r. D. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na powyższe pismo z dnia [...] r., domagając się zwrotu nadpłaconych pieniędzy. Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z dnia 10 lutego 2012 r. skarżący został wezwany do złożenia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi oświadczenia, czy przed wniesieniem skargi do Sądu wezwał Starostę [...] do usunięcia naruszenia prawa. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 21 lutego 2012 r. W wyznaczonym terminie skarżący nie udzielił odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę zgodności z prawem. Zakres kognicji tych sądów określają przepisy art. 3, art. 4 i art. 5 p.p.s.a. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 tego przepisu akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wniesiona w rozpatrywanej sprawie skarga dotyczy zwrotu części opłaty pobranej za wydanie karty pojazdu. Przepisy ustawy - Prawo o ruchu drogowym nie przewidują uprawienia dla organu do wydania decyzji administracyjnej w powyższym przedmiocie. Nie oznacza to jednak, że osoba domagająca się zwrotu opłaty pozbawiona jest ochrony prawnej. Właściwy organ zajmując w sprawie stanowisko zarządza zwrot nienależnej opłaty lub odmawia takiego zwrotu. Odmowa zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu należy do zakresu administracji publicznej. Odnosi się bowiem do obowiązku publicznoprawnego wynikającego z przepisu prawa. Stanowi zatem czynność materialno-techniczną w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., na którą przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Skuteczne wniesienie takiej skargi uzależnione jest jednak od wyczerpania trybu określonego w art. 52 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do naruszenia prawa. Skargę do sądu, jak to przewiduje art. 53 § 2 p.p.s.a., wnosi się w terminie 30 dni od daty doręczenia przez organ odpowiedzi na wezwanie, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W rozpatrywanej sprawie warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na stanowisko Starosty [...] było zatem uprzednie wystąpienie przez skarżącego do tego organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący D. T. pismem z dnia 7 grudnia 2011 r. wystąpił o zwrot części uiszczonej opłaty i po uzyskaniu stanowiska organu zawartego w piśmie z dnia [..] r., zaskarżył je do sądu administracyjnego. Brak skutecznego wezwania do usunięcia naruszenia prawa stanowi przesłankę niedopuszczalności skargi, która wobec powyższego podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając na względzie podane argumenty, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. Wskazać należy również, że w niniejszej sprawie skarżący niewątpliwie nie został prawidłowo pouczony o trybie zaskarżenia aktu Starosty [...] w przedmiocie odmowy zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu. Skoro skarżący zastosował się do tego pouczenia, to nie może on ponosić ujemnych skutków wywołanych jego nieprawidłowością. Podnieść należy, że zgodnie z art. 112 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa) błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Chociaż przepis art. 112 kpa odnosi się expresis verbis do decyzji administracyjnych, to zdaniem Sądu powinien on również znaleźć zastosowanie w niniejszej sprawie, bowiem zawarte w treści zaskarżonego aktu, błędne pouczenie o możliwości jego zaskarżenia, zamknęło stronie, która występowała w postępowaniu administracyjnym bez profesjonalnego pełnomocnika, drogę do kontroli przedmiotowego aktu. W tej sytuacji skarżący w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego postanowienia ma prawo złożyć na podstawie art. 58 § 1 kpa wniosek o przywrócenie terminu do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa i równocześnie z tym wnioskiem wezwać Starostę [...] do usunięcia naruszenia w związku z odmową zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu. Fakt udzielenia błędnego pouczenia winien zostać uwzględniony przez organ, jako niezawiniona przez stronę okoliczność, która spowodowała uchybienie tego terminu. W dalszej kolejności zgodnie z treścią art. 53 § 2 p.p.s.a. skarżący może wnieść skargę do sądu administracyjnego, bowiem fakt odrzucenia skargi z powodu niedokonania wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, nie stoi na przeszkodzie ponownemu wniesieniu skargi na ten sam akt przez tę samą osobę, jeżeli w późniejszym czasie warunek ten zostanie spełniony.