II SA/Gl 289/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik,, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant Asystent sędziego Olga Hibner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi N. O. P. S.A. w W. na decyzję Wojewody z dnia ( ) r. nr ( ) w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia ( ) r. oraz orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej Spółki kwotę ( ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W piśmie z dnia [...] r. złożonym w Urzędzie Miejskim w G. dnia [...] r. pełnomocnik [...] SA w W. z powołaniem się na art. 29, 30 i 82 ustawy Prawo budowlane zgłosił zamiar dokonania w dniu [...]r. montażu na działce nr [...] przy ul. [...] w G. urządzenia reklamowego nie trwale związanego z gruntem, który to montaż miał być wykonany zgodnie z dołączoną do tego zgłoszenia mapą sytuacyjną i projektem technicznym. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 104 kpa oraz art. 30 ust. 6 pkt 1 i art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, zwanej dalej Prawem budowlanym) Prezydent Miasta G. wniósł sprzeciw co do wykonania robót budowlanych objętych w/w zgłoszeniem. W uzasadnieniu decyzji powołując się na przeprowadzoną analizę dołączonego do zgłoszenia projektu budowlanego stwierdził, że wykonanie objętego zgłoszeniem obiektu stanowi budowę obiektu budowlanego o jakim mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, która nie jest zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Wykonanie tego obiektu, biorąc pod uwagę zakres robót obejmujący montaż konstrukcji o wysokości łącznej 8,90 m, tj. odpowiadającej w przybliżeniu wysokości budynku, stanowi budowę obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 6 a nie instalowanie w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik [...] SA w W. wniósł o jej uchylenie jako wydanej jego zdaniem z rażącym naruszeniem art. 30 ust. 5, art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego oraz art. 107 § 3 kpa. Uzasadniając to żądanie stwierdził, że skoro zgodnie z treścią art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego inwestor może przystąpić do wykonania objętych zgłoszeniem robót budowlanych jeżeli w terminie 30 dni od doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji sprzeciwu, to decyzja o sprzeciwie powinna być w tym terminie nie tylko wydana ale i inwestorowi doręczona. Doręczenie sprzeciwu po tym terminie jest bezskuteczne i taka sytuacja zachodzi zdaniem odwołującej się Spółki w niniejszej sprawie skoro sprzeciw został jej doręczony dopiero dnia [...] r. Zdaniem odwołującej się błędne jest też stanowisko organu orzekającego, że objęte zgłoszeniem roboty budowlane wymagały uzyskania pozwolenia na budowę. Wbrew stanowisku organu roboty te polegały na instalowaniu w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego a nie na budowie. Sporne urządzenie reklamowe nie jest bowiem trwale związane z gruntem, gdyż może być rozebrane lub przeniesione w inne miejsce przez proste jego podniesienie i przemieszczenie bez jakichkolwiek skutków ubocznych dla samego urządzenia i podłoża, na którym zostało posadowione. Nawet gdyby przyjąć, że jest trwale związane z gruntem to w związku z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego okoliczność ta nie ma w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych znaczenia. Wojewoda [...] odwołania tego nie uwzględnił i zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. Nr [...] wydaną z powołaniem się na treść art. 30 ust.6 pkt 1 i art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał orzeczenie organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podzielił ustalenia organu I instancji i ich ocenę prawną. Podkreślono, że o trwałym związaniu spornego urządzenia gruntem przemawia konieczność wykonania jego fundamentu w postaci stopy o wymiarach 2,9 x 2,9 m i wysokości 0,9 m wylewanej z betonu zbrojonego dołem krzyżowo Ø 12 co 20 cm, którego funkcją jest współpraca z podłożem gruntowym polegająca na przejmowaniu i przenoszeniu całości obciążeń z urządzenia na to podłoże. W konsekwencji urządzenie to stanowi wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe o jakim mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, którego wykonanie stanowi budowę wymagającą pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy, podniósł że dochowano terminu z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, a to w sytuacji gdy decyzja została przesłana dnia [...] r. faxsem na numer inwestora podany w zgłoszeniu, gdy termin wydania sprzeciwu upływał [...]r. W skardze do sądu administracyjnego [...] SA w W. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W skardze podtrzymano zarzut błędnego zakwalifikowania objętych zgłoszeniem robót budowlanych jako budowy a nie jako instalowania urządzenia reklamowego o jakim mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, co doprowadziło do wydania sprzeciwu z rażącym naruszeniem art. 30 ust. 6 pkt 1 tego aktu prawnego. Zdaniem skarżącej organy orzekające nie mogły się powołać dla zachowania terminu o jakim mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego na okoliczność doręczenia skarżącej sprzeciwu faxsem w dniu [...]r., jako niezgodnego z treścią art. 39 kpa. W sprawie nie mogła mieć przy tym zastosowania treść art. 391 kpa, a to w sytuacji gdy skarżąca ani nie wystąpiła ani nie wyraziła zgody na dokonywanie jej doręczeń za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej o jakim w tym przepisie mowa (pomijając już okoliczność zasadności zaliczenia do takich środków faxsu). W tym zakresie uzasadnienie zaskarżonej decyzji zostało sporządzone nadto zdaniem skarżącej z naruszeniem art. 107 § 3 kpa. Zarzucono nadto, że zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem treści art. 7 i art. 15 kpa, gdyż organ odwoławczy rozpoznanie sprawy ograniczył jedynie do kontroli decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując w ogólnym zarysie dotychczasowe stanowisko i jego uzasadnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie aczkolwiek nie wszystkie jej zarzuty są zdaniem Sądu uzasadnione. Zgodnie z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego organ może zgłosić sprzeciw w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia (pomijając przypadki o jakich mowa w art. 30 ust. 2 tego aktu prawnego). Przyjmuje się przy tym, że termin ten jest terminem prawa materialnego, którego upływ oznacza dla organu brak możliwości wniesienia sprzeciwu. Skoro w rozpoznawanej sprawie zgłoszenie doręczono organowi w dniu [...]r. to termin do wniesienia sprzeciwu upływał dnia [...]r. W tym względzie Sąd podziela stanowisko strony skarżącej, że przypadająca [...] sobota nie jest dniem ustawowo wolnym od pracy w rozumieniu art. 57 § 4 kpa (zobacz w tym względzie m.in. wyrok NSA z dnia 30 marca 2006 r. sygn. II GSK 401/05 – LEX nr 197607). Kwestia ta nie miała zresztą wpływu na treść orzeczenia Sądu. Należy bowiem zważyć, że decyzja organu I instancji w ogóle nie została wysłana na podany w zgłoszeniu adres do korespondencji tj. adres Biura Regionalnego w K. zaś na prywatny adres pełnomocnika zgłaszającej Spółki oraz na adres skarżącej Spółki została nadana na poczcie dopiero [...]r. (data stempla pocztowego na kopercie – karta 8 akt administracyjnych). Dnia [...] była ona złożona ale nie na poczcie tylko w biurze podawczym Urzędu Miejskiego w G. Nawet gdyby zatem dodatkowo przyjąć, że sobota jest dniem wolnym od pracy w rozumieniu art. 57 ust. 4 kpa oraz, iż o dochowaniu terminu z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego decyduje nie data doręczenia ale zgodnie z art. 57 § 5 kpa data nadania sprzeciwu na poczcie (tak np. NSA w wyroku z dnia 12 grudnia 2006 r. sygn. II OSK 79/06), to i tak termin ten nie zostałby dochowany (skoro upływałby [...]). To zaś oznacza, że decyzje organów obu instancji zostały wydane z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem prawa materialnego – art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Jak już bowiem podano materialno-prawny charakter tego terminu oznacza że po jego upływie nie było możliwe zgłoszenie sprzeciwu. W tym przedmiocie należy podzielić też w całości stanowisko skarżącej, że o dochowaniu przedmiotowego terminu nie może świadczyć fakt przesłania skarżącej sprzeciwu faxsem w dniu [...]r. Pomijając już okoliczność, że fax nie został wysłany na podany w zgłoszeniu adres dla korespondencji, to nie zostało wykazane aby zgodnie z treścią art. 391 kpa skarżąca wystąpiła do organu administracji publicznej względnie aby wyraziła zgodę na doręczanie jej pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu tego przepisu (nawet gdyby przyjąć, że fax stanowi taki środek komunikacji). Z powyższych względów decyzje organów obu instancji podlegały uchyleniu na mocy art. 145 § 1 pkt 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.). Oznacza to również, że w przypadku uzyskania przez niniejszy wyrok przymiotu prawomocności nie będzie już możliwe ponowne zgłoszenie w postępowaniu administracyjnym sprzeciwu co do objętych zgłoszeniem z dnia [...]r. (według daty wpływu) robót budowlanych. Wobec przedstawionego wyżej stanowiska nie mogła mieć wpływu na treść orzeczenia Sądu i dlatego też nie wymagała rozstrzygnięcia kwestia czy objęte zgłoszeniem roboty budowlane wymagały pozwolenia na budowę, tj. czy istniały podstawy do zgłoszenia sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego. W przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152, zaś o kosztach sądowych na rzecz skarżącej na podstawie art. 200 i 209 w zw. z art. 205 § 1 ustawy p.p.s.a. SW