II SA/Gl 295/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.), po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania, z naruszeniem prawa, decyzji w sprawie zezwolenia na wycięcie drzew p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] r. skarżąca F. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., skargę na decyzję tego organu z dnia [...] r., nr [...] stwierdzającą wydanie decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r., nr [...], znak [...] w sprawie usunięcia drzew z naruszeniem prawa i jednocześnie orzekającej o niestwierdzeniu nieważności przedmiotowej decyzji, pomimo wydania jej z rażącym naruszeniem prawa, z powodu wywołania nieodwracalnych skutków prawnych. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, iż nie wyczerpano przysługujących środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, jednakże w przypadku nieuwzględnienia powyższego, zawnioskował także o oddalenie skargi. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy strona skarżąca otrzymując przedmiotową decyzję do wiadomości, została poinformowana, ze wskazaniem podstawy prawnej, o możliwości, sposobie i terminie wniesienia środka zaskarżenia. A mianowicie w pouczeniu rozstrzygnięcia wskazano, iż choć nie przysługuje od niej odwołanie, to zgodnie z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej zwaną k.p.a., strona może się zwrócić w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwana dalej p.p.s.a., normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowo-administracyjne). Z kolei w myśl art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.), w stosunku co do których wyczerpane zostały środki zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie skarżącej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 p.p.s.a). Zatem jak wynika z treści art. 52 § 1 p.p.s.a., który to przepis wprowadza zasadę pierwszeństwa postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego, dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia (w sposób szczególny przepis traktuje jedynie prokuratora i Rzecznika Praw Obywatelskich). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia stosownie do treści § 2 powołanego przepisu, należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Stosownie do art. 127 § 3 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, a wniosek do tego organu o ponowne rozpatrzenie sprawy; przy czym do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Zgodnie natomiast z treścią art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuci skargę jeżeli jej wniesienie z innych przyczyn jest niedopuszczalne. Sytuacja taka występuje między innymi w razie wniesienia skargi na rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, co do którego nie został wyczerpany środek zaskarżenia. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, skoro dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one w postępowaniu przed właściwym w sprawie organem, a z powyższego skarżąca nie skorzystała i pomimo właściwej wiedzy w tym zakresie wniosła skargę na zaskarżalne rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, skargę taką należało uznać jako niedopuszczalną. Uwzględniając przytoczoną argumentację Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a. oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.