II SA/Gl 296/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] r. A. S. wystąpił o udzielenie pozwolenia na budowę budynku gospodarczego (magazynu sprzętu rolniczego) na działce nr 2 obr. G. Do wniosku dołączył 4 egz. projektu budowlanego oraz decyzję nr 1 o warunkach zabudowy, wydaną w dniu [...] r. przez Burmistrza Miasta i Gminy S., w której w pkt II ppkt 1 lit. d), dopuszczono usytuowanie przedmiotowego budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną nr 1 oraz określono powierzchnię zabudowy nie więcej niż 1,0 % powierzchni terenu inwestycji, stanowiącego jedną działkę o pow. 1,500 ha. Po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania M. K. jako właściciel działki sąsiedniej nr 1, pismem z dnia [...] r. sprzeciwił się usytuowaniu budynku w granicy, bowiem istnieje możliwość innej lokalizacji, a ponadto projektowany obiekt koliduje ze studnią na jego działce. Po rozpoznaniu wniosku decyzją z dnia [...] r. nr [...], podjętą z up. Starosty [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623) zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy, zaś przedstawiony projekt budowlany uzyskał wymagane uzgodnienia, pozwolenia i opinie oraz strona legitymuje się tytułem prawnym do nieruchomości. W odwołaniu od decyzji M. K. wniósł o jej uchylenie, domagając się przesunięcia lokalizacji przedmiotowego budynku na odległość co najmniej 1,5 m od granicy z jego działką, zarzucając że przebieg granicy nie jest uregulowany geodezyjnie, zaś prowadzona przez inwestora działalność gospodarcza związana z hodowlą trzody chlewnej na dużą skalę oraz już istniejące obiekty w pobliżu jego domu mieszkalnego, stwarzają znaczne uciążliwości. W kolejnym piśmie odwołujący się podniósł dodatkowo, że na przedstawionej przez inwestora mapie nie ujawniono jednego budynku, zaś inwestycja przekracza wymogi decyzji o warunkach zabudowy co do powierzchni zabudowy i wielkości powierzchni biologicznie czynnej, określonej na nie więcej niż 1,0 % powierzchni terenu inwestycji, przy czym decyzja ta nie wskazywała na konkretną lokalizację planowanego budynku. Zaskarżoną decyzję, podjętą z up. Wojewody [...], odwołania nie uwzględniono. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, organ odwoławczy po zrelacjonowaniu przebiegu dotychczasowego postępowania wskazał, że sporna inwestycja spełnia wymogi z art. 34 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, którego treść przywołano i nie narusza § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 września 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), gdyż dopuszczenie budowy bezpośrednio przy granicy wynika z decyzji o warunkach zabudowy. Organ II instancji wyjaśnił przy tym, że nie ma możliwości ingerencji w merytoryczną zawartość projektu budowlanego, stąd nie mógł odnieść skutku wniosek o przesunięcie lokalizacji budynku, który wbrew twierdzeniom odwołującego się, nie uniemożliwi mu korzystania ze studni, gdyż projektowana ściana omija tę studnię. Gdy zaś idzie o zarzut nieuregulowanego geodezyjnie przebiegu granic, organ odwoławczy stwierdził, że projekt zagospodarowania działek sporządzony został na aktualnej mapie do celów projektowych, czyli znajdującej się obecnie w zasobie geodezyjnym. Spory na tle przebiegu granic nie należą zaś do właściwości organów administracji architektoniczno-budowlanej. Decyzja stanowi zaś o pozwoleniu na budowę jednego budynku o pow. zabudowy 136,7 m2, a zatem nie przekracza 1 % powierzchni terenu inwestycji (14,700 m2). Sporna inwestycja nie narusza przy tym interesu osób trzecich, rozumianego jako naruszenie konkretnych norm prawnych. W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że w świetle art. 35 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane, nie można odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W skardze do sądu administracyjnego M. K. domagał się uchylenia powyższej decyzji jako wydanej z naruszeniem art. 7, 8 i 77 k.p.a. oraz art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Zdaniem skarżącego, organy administracji pominęły kwestię wpływu planowanej inwestycji na działkę sąsiednią, gdyż ograniczy ona wykonywanie prawa własności, naruszając jego słuszny interes. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację, bowiem realizacja budynku o wysokości 5,91 m w odległości ok. 12 m od najbliższego narożnika budynku mieszkalnego skarżącego, nie narusza jego prawnie chronionego interesu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa materialnego, ani w toku postępowania organy administracji nie naruszyły reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy bądź skutkującym wznowieniem postępowania. Tymczasem zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia praw uzasadnia uwzględnienie skargi. W pierwszym rzędzie wskazać przyjdzie, że prawidłowo stwierdził Wojewoda [...], iż spełnienie wymogów z art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane (wyżej powołany), obliguje organy administracji architektoniczno-budowlanej do udzielenia pozwolenia na budowę. Decyzja w tym przedmiocie nie zapada bowiem na zasadzie tzw. uznania administracyjnego. Spór w niniejszej sprawie dotyczy kwestii dopuszczalności usytuowania spornego budynku gospodarczego, przeznaczonego na magazynowanie sprzętu rolniczego, w granicy z działką budowlaną skarżącego nr 1. Skarżący sprzeciwiał się bowiem takiej lokalizacji z uwagi na spór co do przebiegu granic. Jednakże w toku niniejszego postępowania nie została wszczęta odrębna sprawa o rozgraniczenie, bowiem jak trafnie wskazał organ odwoławczy, sprawy o rozgraniczenie nie należą do właściwości organów administracji architektoniczno-budowlanej, a przedstawiony przez inwestora projekt zagospodarowania działki został sporządzony na kopii aktualnej mapy do celów projektowych, zaś jako aktualną należy uznać mapę w takim jej kształcie, jaki obecnie znajduje się w zasobie geodezyjnym, co potwierdza pieczęć organu prowadzącego ten zasób. Oznacza to, że projekt budowlany spełnia wymogi z art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Kompletność projektu sprowadza zaś organ właściwy do udzielenia pozwolenia na budowę. Nadto, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, badaniu podlega zgodność projektu z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W niniejszej sprawie dopuszczalność usytuowania spornego budynku bezpośrednio przy granicy działki wynikała z ustaleń ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] r. nr [...]. Prawidłowość tej decyzji nie podlegała zaś kontroli sądowej w niniejszej sprawie, jako że wydana została w odrębnym postępowaniu. Decyzja ta jako ostateczna oznacza, że spełnione zostały wymogi z §12 ust. 2 rozp. w sprawie warunków technicznych... wyżej powołanego. Zatem w niniejszej sprawie zachodzi inny, niż określony w § 12 ust. 3 rozp. przypadek dopuszczalności sytuowania budynku bezpośrednio przy granicy. Taki sposób lokalizacji spornej inwestycji przesądzał zaś o przyznaniu skarżącemu statusu strony w niniejszym postępowaniu. Jednak wskazać przyjdzie, że z mocy art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadniających interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej, następuje wyłącznie na gruncie przepisów Prawa budowlanego. Oznacza to, że ochrona interesów właścicieli działek sąsiednich jest zapewniona przez spełnienie wymogów techniczno-budowlanych, określonych przepisami Prawa budowlanego, zwłaszcza wyżej przywołanego rozp. w sprawie warunków technicznych... Wynikająca z decyzji o warunkach zabudowy dopuszczalność usytuowania budynku bezpośrednio przy granicy, podlega więc badaniu na etapie udzielenia pozwolenia na budowę w aspekcie spełnienia innych wymogów techniczno-budowlanych, a więc np. zachowania wzajemnych odległości pomiędzy obiektami na sąsiednich działkach celem zapewnienia naturalnego oświetlenia i nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (§ 13, 57, 60), bądź ochrony przeciwpożarowej (§ 271-273). Wreszcie, przepisy techniczno-budowlane przewidują zachowanie określonej odległości dla pewnej kategorii obiektów (np. § 12 ust. 6 rozp.). W niniejszej sprawie inne przepisy techniczno-budowlane nie wykluczają jednak dopuszczalności sytuowania budynku gospodarczego bezpośrednio przy granicy działki skarżącego. Istotny jest bowiem fakt, że jego budynek mieszkalny usytuowany jest w znacznej odległości od granicy z działką inwestora i na wysokości tego budynku przy granicy usytuowany jest budynek gospodarczy skarżącego. Zatem o ile dochodzić może do przesłaniania budynku mieszkalnego skarżącego, to jedynie na skutek zabudowy usytuowanej na jego działce. Istniejąca na jego działce studnia nie spełnia zaś wymogu w zakresie odległości wynikającej z § 31 ust. 1 pkt 1 warunków technicznych, a mianowicie 5 m do granicy działki, stąd też jej usytuowanie nie może stanowić przeszkody dla lokalizacji spornego budynku gospodarczego, przy czym warunki techniczne nie regulują wzajemnych odległości tej kategorii obiektów. Wreszcie, wskazać przyjdzie, że realizacja spornego budynku w granicy umożliwi skarżącemu budowę takiego samego obiektu w granicy. Prawidłowo też uznał organ odwoławczy, że wielkość powierzchni projektowanej zabudowy (136,7 m2), nie przekracza ustalonego w decyzji o warunkach zabudowy współczynnika zabudowy, określonego na 1% powierzchni terenu z uwagi na wielkość działki inwestora wynoszącą 14,700 m2. W konsekwencji, skoro przedmiotowa inwestycja spełnia wymogi prawa budowlanego, zaś organy administracji architektoniczno-budowlanej uprawnione są do badania projektu budowlanego w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, a przyznana właścicielowi działki sąsiedniej ochrona uzasadnionych interesów sprowadza się do oceny spełnienia wymogów techniczno-budowlanych, brak podstaw do formowania zarzutu nienależnego wyjaśnienia okoliczności sprawy (art. 7, 8 i 77 k.p.a.). Podkreślić też należy, że organ odwoławczy należycie uzasadnił rozstrzygnięcie, czyli dochował wymogu z art. 107 §1 i 3 k.pa. Stąd też sam wzgląd na interes skarżącego nie mógł stanowić podstawy do uwzględnienia skargi, bowiem sądowa kontrola decyzji sprawowana jest w aspekcie legalności, czyli zgodności z prawem. Nie oznacza to jednak pozbawienia skarżącego dalszej ochrony prawnej. Kwestionowanie przebiegu granic, uwidocznionych na mapie dla celów projektowych możliwe jest w drodze postępowania przed sądem powszechnym, podobnie jak dochodzenie roszczeń z tytułu uciążliwości wynikającej z faktu prowadzenia na działce sąsiedniej gospodarstwa rolnego o znacznych rozmiarach. Dodać też należy, że sposób użytkowania spornego budynku gospodarczego, wyklucza możliwość prowadzenia w nim hodowli zwierząt inwentarskich, zaś ewentualna samowolna zmiana przeznaczenia podlegać winna sankcjom prawa budowlanego. Jednak na tym etapie postępowania, nie jest możliwe uwzględnienie takiej obawy poprzez odmowę udzielenia pozwolenia na budowę. Z tych wszystkich względów skarga nie mogła odnieść skutku i podlegała oddaleniu jako nieuzasadniona na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. mw