II SA/Gl 297/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Broda (spr.), po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na akt Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty za wydanie karty pojazdu p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Pismem z dnia 26 stycznia 2010 r. J. K. wezwał Starostę [...] do zapłaty kwoty 425 zł tytułem zwrotu nadpłaty za wydanie karty pojazdu marki [...], zarejestrowanego w dniu 25 listopada 2004 r. pod nr rejestracyjnym [...]. Pismem z dnia [...] r. nr [...] działający w imieniu Starosty [...], Naczelnik Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego w Z. odmówił zwrotu żądanej kwoty uznając, że pobrana opłata była zgodna z obowiązującymi w momencie rejestracji pojazdu przepisami. Akt ten został doręczonym J. K. w dniu 29 stycznia 2010 r. W dniu 24 marca 2016 r. J. K. wezwał organ w trybie art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", do usunięcia naruszenia prawa poprzez zwrot nadpłaconej kwoty. Odpowiadając na powyższe, Naczelnik Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego w Z. pismem z dnia 25 marca 2016 r. nr [...] podtrzymał swoje stanowisko wyjaśniając, że brak jest podstaw prawnych do dokonania zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu. Pismem z dnia 29 marca 2016 r. (złożonym w tej samej dacie w siedzibie organu) J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na Starostę [...] podważając zasadność odmowy zwrotu nadpłaconej opłaty za wydanie karty pojazdu. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że skarżący występując z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa nie dochował terminu czternastu dni, o którym stanowi art. 52 § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Merytoryczne rozpoznanie skargi zawsze poprzedza kontrola jej dopuszczalności. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie z innych przyczyn jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jednakże w trybie i na zasadach określonych w p.p.s.a. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne stosownie do art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 (tegoż paragrafu) akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Wniesiona w rozpatrywanej sprawie skarga dotyczy zwrotu części opłaty pobranej za wydanie karty pojazdu. W odniesieniu do formalnej dopuszczalności skargi rozważenia wymagało, czy mieści się ona w zakresie przedmiotowym postępowania sądowoadministracyjnego. Wskazać w tym miejscu należy, że kwestia właściwości sądu administracyjnego do orzekania w sprawach dotyczących żądania zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310 ze zm.) była przedmiotem uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 3/07 (dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W uchwale tej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu uiszczonej na podstawie cytowanego przepisu jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie działanie (czynność) Starosty [...] polegające na odmowie dokonania zwrotu żądanej kwoty przybrało formę prawną, zmaterializowaną w zaskarżonym akcie prawnym, tj. w piśmie z dnia [...] r. nr [...]. Odnośnie formalnej dopuszczalności wniesionej skargi wskazać nadto należy, że jak wynika z treści art. 52 § 1 p.p.s.a. warunkiem dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie czy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, to na mocy art. 52 § 3 p.p.s.a., skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Powołany przepis wprowadza zatem zasadę pierwszeństwa postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego. W myśl natomiast art. 53 § 2 p.p.s.a. w przypadku, o którym mowa m.in. w art. 52 § 3 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W zawisłej sprawie warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zaskarżony akt było, po doręczeniu tegoż aktu, wystąpienie przez skarżącego do organu w terminie czternastu dni, tj. do 12 lutego 2010 r. z pisemnym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Tymczasem skarżący nie dopełnił wymaganej czynności w przewidzianym do tego terminie, gdyż wezwał do usunięcia naruszenia prawa Starostę [...] dopiero w dniu 24 marca 2016 r. Mając na względzie okoliczności sprawy, jak również brak wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wystąpienia z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, w świetle art. 52 § 3 p.p.s.a. Sąd uznał, że uchybienie tego terminu nastąpiło z winy skarżącego. W konsekwencji należało przyjąć, że skarżący nie wyczerpał przysługującego mu w postępowaniu administracyjnym środka zaskarżenia. W oparciu o powyższe, tak złożona skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na postawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 52 § 3 p.p.s.a. oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. .