II SA/Gl 300/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant Sekretarz sądowy Damian Szczurowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi R. Sp. z o.o. w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 17 grudnia 2021 r. nr SKO.OS/41.9/715/2021/15960/KS w przedmiocie kary pieniężnej za nieprzekazanie niesegregowanych odpadów komunalnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy M. z dnia 4 października 2021 r. nr [...]; 2. zasądza od organu administracji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 1017 (słownie: jeden tysiąc siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej – organ odwoławczy, Kolegium) decyzją z dnia 17 grudnia 2021 r. nr SKO.OS/41.9/715/2021/15960/KS, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm. - dalej k.p.a.), po rozpoznaniu odwołania R. Sp. z o.o. w T. (dalej – Spółka, Skarżąca), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy M. (dalej – organ I instancji) z dnia 4 października 2021 r. nr [...] nakładającą na R. Sp. z o.o. karę pieniężną w wysokości 2.000 zł za nieprzekazanie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych do instalacji komunalnej, odebranych w grudniu 2019 r. z nieruchomości niezamieszkałych położonych na terenie Gminy M.. Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Organ I instancji w uzasadnieniu swej decyzji z dnia 4 października 2021 r. wskazał, że Skarżąca w dniu 30 stycznia 2020 r. złożyła sprawozdanie dotyczące odbioru odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości niezamieszkałych za 2019 r. (skorygowane w dniach: 31 sierpnia i 13 października 2020 r.). Na jego podstawie ustalono, że Spółka w tym zakresie odebrała 450,59 Mg niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych (kod odpadu 20 03 01), z których 434,50 Mg przekazano do instalacji komunalnych, a pozostałą ilość (16,09 Mg) zmagazynowano na terenie składowiska odpadów w T.. Ponadto na podstawie raportów wagowych - przekazanych przez Spółkę - stwierdzono, że wskazane odpady były odbierane w dniach: 2, 5, 9, 12, 16, 19, 23, 27 i 30 grudnia 2019 r. Natomiast w oparciu o Kartę Przekazania Odpadów Komunalnych nr [...] ustalono, że odpady te w dniu 19 lutego 2020 r. zostały przejęte przez instalację komunalną S. Sp. z o.o. w G.. Przywołano także wyjaśnienia Spółki, która w pismach z dnia 1 czerwca 2021 r. oraz 7 lipca 2021 r. wskazała przyczynę magazynowania odpadów. Mianowicie, jak w nich podniesiono, miało to wynikać z tego, że pod koniec roku instalacje nie posiadały mocy przerobowych, aby przejąć od Skarżącej całość odebranych odpadów komunalnych. Organ I instancji podniósł również, że pismami z dnia 26 lipca 2021 r. zwrócił się do wszystkich instalacji komunalnych funkcjonujących na terenie województwa śląskiego o udzielenie informacji, czy w grudniu 2019 r. dysponowały mocami przerobowymi do przetworzenia 16,09 Mg niesegregowanych odpadów komunalnych, a także czy odmówiono Skarżącej przyjęcia tego rodzaju odpadów pochodzących z terenu Gminy M. od właścicieli nieruchomości niezamieszkałych. Ponadto w pismach tych zadano pytanie, czy informowano Spółkę o przeszkodach uniemożliwiających przyjmowanie odpadów. Na podstawie odpowiedzi uzyskanych od podmiotów prowadzących instalacje komunalne wskazano, że pięć z nich było gotowych na przyjęcie odpadów we wskazanej ilości, a do których Spółka nie zwróciła się o przetworzenie odebranych odpadów. Wskazano także, że tylko dwa podmioty (S. Sp. z o.o. i B. Sp. z o.o.) potwierdziły, że informowały Spółkę o braku mocy przerobowych do przyjęcia w grudniu 2019 r. niesegregowanych (zmieszanych) odpadów. Następnie organ I instancji stanął na stanowisku, że art. 9e ust. 1c ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 888 z późn. zm. – dalej u.c.p.g.) umożliwia przekazywanie odpadów za pośrednictwem stacji przeładunkowej, jeżeli jest to konieczne ze względu na potrzebę zgromadzenia większej ilości odpadów odebranych w tym samym dniu w celu przekazania ich do instalacji komunalnej jednym transportem. Zatem, w ocenie organu I instancji, służy to przeładunkowi odpadów z jednego pojazdu na inny. Mając to na uwadze wskazano, że odpady komunalne zostały odebrane od właścicieli nieruchomości niezamieszkałych w dniach 2-30 grudnia 2019 r., a przekazane do instalacji komunalnej dopiero w dniu 19 lutego 2020 r. W ocenie organu I instancji, nic nie stało na przeszkodzie, aby odpady skierować do innego podmiotu niż S. Sp. z o.o. W tej sytuacji doszło do naruszenia obowiązku wynikającego z art. 9e ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. Dlatego zaistniała podstawa do nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 9x ust. 1 pkt 3 w związku z art. 9 zc u.c.p.g. Organ I instancji nie znalazł również uzasadnienia dla zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., gdyż Spółka naruszyła wspomniany zakaz także w 2018 r. i 2020 r. W pierwszym przypadku Kolegium uchyliło decyzję wymierzającą Spółce karę pieniężną i orzekło o odstąpieniu od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej z uwagi na fakt, że Spółka zaprzestała naruszania prawa. Decyzją tą Kolegium także udzieliło Spółce pouczenia. Z powyższych względów, jak podniósł organ I instancji, także wymierzono karę w maksymalnej wysokości. W odwołaniu z dnia 19 października 2021 r. pełnomocnik Spółki zarzucił rozstrzygnięciu pierwszoinstancyjnemu naruszenie: 1) art. 9x ust. 1 pkt 3 w związku z art. 9e ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. w związku z art. 38 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 779 z późn. zm. – dalej u.o.) poprzez błędne przyjęcie, że Spółka nie spełniła ciążącego na niej obowiązku skierowania odebranych zmieszanych odpadów komunalnych o kodzie 20 03 01 do instalacji komunalnej, podczas gdy okoliczności faktyczne, a także dokumenty złożone na etapie postępowania wyjaśniającego przeczą takiemu wnioskowi; 2) art. 9x ust. 1 pkt 3 w związku z art. 38 ust. 2 pkt 2 u.o. poprzez błędną ich wykładnię oraz uznanie, że karę należy nałożyć w każdym wypadku przekazania pośredniego (za pośrednictwem stacji przeładunkowej) odpadów do instalacji komunalnej oraz pominięcie okoliczności zawartych w wyżej wskazanym przepisie, tj. sytuacji, w której instalacja komunalna znajdująca się w rozsądnej odległości od miejsca odebrania odpadów nie może przyjmować odpadów z innych przyczyn; 3) art. 9e ust. 1 pkt 2 w związku z art. 9e ust. 1c u.c.p.g. poprzez pominięcie okoliczności, w których przepis ustawy dopuszcza przekazywanie zmieszanych odpadów komunalnych za pośrednictwem stacji przeładunkowej; 4) art. 77, art. 80 w związku z art. 7 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy, w szczególności w postaci pisma wyjaśniającego Spółki z dnia 1 czerwca 2021 r. oraz 22 czerwca 2021 r., a także załączonych do tych pism dowodów, w którym Spółka jednoznacznie wyjaśniła przyczyny przekazywania odebranych zmieszanych odpadów komunalnych do instalacji komunalnej za pośrednictwem stacji przeładunkowej, w grudniu 2019 r., co w konsekwencji doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji, pomimo, że na dzień złożenia wyjaśnień odpady zostały zagospodarowane w instalacji komunalnej w G.; 5) art. 107 § 3 w związku z art. 8 i art. 11 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób ogólnikowy, lakoniczny i niewyczerpujący, tj. bez wskazania przyczyn, z powodu których organ nie oparł się na dowodach wskazanych przez Spółkę, co stoi w sprzeczności z funkcją uzasadnienia jako elementu decyzji administracyjnej; 6) art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 10 i art. 11 ustawy prawo przedsiębiorców - poprzez ich całkowite pominięcie w kwestii wydania przedmiotowej decyzji; 7) z daleko idącej ostrożności procesowej naruszenie art. 189d pkt 1, 2, 4 i 5 w związku z art. 189f § 1 ust. 1 w związku z art. 7, art. 7a, art. 8, art. 10, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w związku z art. 10 i art. 11 ustawy prawo przedsiębiorców - poprzez wymierzenie Spółce kary pieniężnej, pomimo możliwości odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu, o którym mowa w skarżonej decyzji, tj. w szczególności: – pominięcie faktu, iż Spółka uczyniła wszystko czego było można od niej wymagać, w szczególności prawidłowo zagospodarowała odpady w instalacji komunalnej w G. na początku roku 2020, – pominięcie faktu, iż naruszenia będące przedmiotem niniejszego postępowania nie miały pośredniego ani bezpośredniego wpływu na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko. Kolegium decyzją z dnia 17 grudnia 2021 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy oraz obowiązujący stan prawny podtrzymując stanowisko organu I instancji tak co do podstaw nałożenia administracyjnej kary pieniężnej określonej w art. 9x ust. 1 pkt 3 u.c.p.g. oraz braku przesłanek dla odstąpienia od jej wymierzenia w oparciu o art. 189f § 1 k.p.a. W skardze z dnia 31 stycznia 2022 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik Spółki zarzucił decyzji Kolegium naruszenie: a) art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 10 i art. 11 ustawy prawo przedsiębiorców - poprzez ich całkowite pominięcie w kwestii wydania przedmiotowej decyzji; b) art. 7, art. 7a, art. 8, art. 10, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w związku z art. 8 ustawy prawo przedsiębiorców - poprzez pominięcie słusznego interesu Skarżącej, a w konsekwencji wydanie decyzji w oparciu o fragmentaryczny materiał dowodowy oceniony jednostronnie, selektywnie i nieobiektywnie, w szczególności poprzez uznanie, że odpady były "zdeponowane na terenie składowiska odpadów w T.", podczas gdy odpady były magazynowane na placu magazynowym dla którego Skarżąca posiada zezwolenie na zbieranie (a nie składowanie odpadów); c) art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w związku z art. 8 ustawy prawo przedsiębiorców - polegającym na dowolnym i niepełnym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przejawiającej się w braku precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej tej decyzji, w szczególności brak konsekwencji organu I instancji poprzez nieuwzględnienie okoliczności wskazanych powyżej; d) art. 189d pkt 1, 2, 4 i 5 w związku z art. 189f § 1 ust. 1 k.p.a. w związku art. 7, art. 7a, art. 8, art. 10, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w związku z art. 10 i art. 11 ustawy prawo przedsiębiorców - poprzez wymierzenie Skarżącej kary pieniężnej, pomimo możliwości odstąpienia od jej nałożenia i poprzestaniu na pouczeniu, w szczególności wskutek: • pominięcia faktu, że Skarżąca uczyniła wszystko czego było można od niej wymagać, w szczególności prawidłowo zagospodarowała odpady w instalacji komunalnej w G. na początku roku 2020, • pominięcia faktu, że naruszenia będące przedmiotem niniejszego postępowania nie miały pośredniego ani bezpośredniego wpływu na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko; e) art. 9x ust. 1 pkt 3 u.c.p.g. w związku z art. 9e ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. w związku z art. 9e ust. 1c u.c.p.g. i z art. 38 ust. 2 pkt 2 u.o. poprzez błędne przyjęcie, że Skarżąca nie spełniła ciążącego na niej obowiązku skierowania odebranych zmieszanych odpadów komunalnych o kodzie 20 03 01 do instalacji komunalnej, podczas gdy okoliczności faktyczne, a także dokumenty złożone na etapie postępowania wyjaśniającego w niniejszej sprawie przeczą takiemu wnioskowi; f) art. 9x ust. 1 pkt 3 w związku z art. 38 ust. 2 pkt 2 u.o. poprzez błędną ich wykładnię oraz uznanie, że karę należy nałożyć w każdym wypadku przekazania pośredniego (za pośrednictwem stacji przeładunkowej) odpadów do instalacji komunalnej oraz pominięcie okoliczności zawartych w wyżej wskazanym przepisie, tj. sytuacji, w której instalacja komunalna znajdująca się w rozsądnej odległości od miejsca odebrania odpadów nie może przyjmować odpadów z innych przyczyn; g) art. 9e ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. w zwiazku z art. 9e ust. 1c u.c.p.g. poprzez pominięcie okoliczności, w których przepis ustawy dopuszcza przekazywanie zmieszanych odpadów komunalnych za pośrednictwem stacji przeładunkowej. Wobec tych zarzutów pełnomocnik Skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Ponadto zawarł w skardze żądanie zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W motywach skargi, po przedstawieniu przebiegu sprawy, podkreślono, że nie budzi wątpliwości, że Spółka przekazywała niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne o kodzie 20 03 01 do instalacji komunalnej. Jak zaznaczył pełnomocnik, organy natomiast w sposób nieuprawniony przyjmują, że na wcześniejszym etapie odpady te zostały zdeponowane na składowisku odpadów w T., nie biorąc pod uwagę funkcjonujących w jego sąsiedztwie placów magazynowych w ramach punktu przeładunkowego prowadzonego przez Skarżącą, dla którego posiada zezwolenie na zbieranie odpadów o kodzie 20 03 01. Podkreślono, że teren ten spełnia wszelkie wymagania dla stacji przeładunkowej. Zauważono również, że w myśl art. 9e ust. 1c u.c.p.g. oraz art. 23 ust. 10 u.o. Spółka posiadając wspomniane zezwolenie dysponowała możliwością dokonania przekazania odpadów za pośrednictwem stacji przeładunkowej. Przepisy te – jak zaznaczył pełnomocnik - nie wprowadzają żadnych ograniczeń co do przyczyn magazynowania odpadów w stacji przeładunkowej (ekonomiczne, brak wolny mocy przerobowych instalacji komunalnych). W tym konkretnym przypadku, o czym informowano organ w trakcie postępowania administracyjnego, magazynowanie odebranych odpadów spowodowane było brakiem mocy przerobowych instalacji, jakie wystąpiły pod koniec roku. Zwrócono także uwagę, że taki sposób postępowania z odpadami pozostaje w zgodzie z przepisami i nie stanowi zagrożenia dla środowiska, a także dla życia i zdrowia. Tymczasem, według pełnomocnika, okoliczności te zostały zignorowane przez organy, jak również to, że przed wszczęciem postępowania w niniejszej sprawie odpady zostały zagospodarowane w instalacji komunalnej w G.. Odnośnie braków uzasadnienia wskazano, że nie odtwarza ono toku rozumowania organu. Ponadto jest lakoniczne i ogólne, a także nie uwzględnia interesu Spółki i opiera się na nieobiektywnej i fragmentarycznej ocenie materiału dowodowego, w tym nie odnosi się do zasad ustawy prawo przedsiębiorców, tj. art. 10. Wymaga ona, aby to organ wykazał ewentualne naruszenie prawa przez przedsiębiorcę. Nie może tego obowiązku przerzucać na stronę. Pełnomocnik odwołał się także do zasady z art. 11 ustawy prawo przedsiębiorców, która, jak zaznaczył, jest niejako powtórzeniem zasady z art. 7a k.p.a. Nakazuje ona rozstrzygać wątpliwości stanu prawnego na korzyść przedsiębiorcy. W dalszej części skargi podniesiono, że nawet gdyby przyjąć, że działania Spółki były niezgodne z prawem, to nie niosły ze sobą niebezpieczeństwa społecznego (miały znikomy charakter), a tym samym organ winien wziąć pod uwagę art. 189f § 1 k.p.a. Mianowicie Skarżąca finalnie w sposób prawidłowy zagospodarowała odebrane odpady, a wcześniej były prawidłowo magazynowane. Nie wywołano także zagrożenia dla środowiska, jak również dla życia i zdrowia ludzi, a okres magazynowania odpadów był znikomy. W tym miejscu wskazano, że organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności rzekomego naruszenia, np. co do okresu magazynowania odpadów. W konsekwencji organ nie wykazał, że Spółka dopuściła się takiego naruszenia, że nie mógł zastosować art. 189f § 1 k.p.a. Pełnomocnik dodał także, że przyjmuje się nawet, że gdy organ administracyjny oceni, że naruszenie prawa nie miało charakteru znikomego, to i tak może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli strona w wyznaczonym przez organ terminie przedstawi dowody na to, że usunęła naruszenie lub powiadomiła właściwe podmioty o naruszeniu prawa. Końcowo pełnomocnik wyraził pogląd, że samo wszczęcie postępowania w niniejszej sprawie odniosło skutek prewencyjny. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Spór w sprawie wiąże się w głównej mierze z wykładnią art. 9e ust. 1 pkt 2 w związku z ust. 1c u.c.p.g. Mianowicie brak jest zgody co do tego, czy podmiot odbierający od właścicieli nieruchomości zmieszane odpady komunalne narusza obowiązek ich bezpośredniego przekazywania do instalacji komunalnych, gdy przed wykonaniem tej powinności dochodzi do ich magazynowania w ramach stacji przeładunkowej. W dalszej kolejności pojawia się wątpliwość, czy podmiot odbierający odpady jest uprawniony do decydowania o potrzebie ich magazynowania. Ponadto wyjaśnienia wymaga kwestia, czy zaistniały podstawy z art. 189f § 1 k.p.a. dla odstąpienia od nałożenia na Spółkę administracyjnej kary pieniężnej. Przechodząc do rozstrzygnięcia przedstawionych zagadnień przyjdzie wskazać, że w myśl art. 9e ust. 1 pkt 2 u.p.c.g. podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości jest obowiązany do przekazywania odebranych od właścicieli nieruchomości niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych bezpośrednio do instalacji komunalnej. Zauważyć przy tym należy, że dopuszcza się przekazywanie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych za pośrednictwem stacji przeładunkowej, o której mowa w art. 23 ust. 10 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (art. 9e ust. 1c u.c.p.g.). Przepis art. 23 ust. 10 u.o., do którego odwołuje się ustawodawca stwierdza, że zakazu zbierania odpadów poza miejscem ich wytworzenia nie stosuje się do zbierania m.in. niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych w stacji przeładunkowej prowadzonej przez: 1) podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości lub 2) prowadzącego instalację komunalną, lub 3) prowadzącego instalację do przetwarzania bioodpadów. Analiza tych uregulowań prowadzi do wniosku, że podmiot odbierający odpady komunalne, co do zasady zobligowany jest przekazać je bezpośrednio do instalacji komunalnej. Zatem zaraz po ich załadunku na środek transportu (czyli po odbiorze ich od wytwórcy) winny być przewiezione do miejsca ich przetwarzania. Od tej zasady wprowadzono wyjątek, o którym mowa w art. 9e ust. 1c u.c.p.g. Umożliwia on przekazywanie odpadów komunalnych do instalacji komunalnych za pośrednictwem stacji przeładunkowych. Pełnomocnik Skarżącej powołując się właśnie na to odstępstwo od ogólnej reguły, wyraża stanowisko o niezasadności nałożenia na jego mocodawczynię administracyjnej kary pieniężnej. Otóż wywodzi on, że Spółka działała w ramach prawa magazynując część odpadów odebranych od właścicieli nieruchomości w grudniu 2019 r. Argumentuje to tym - a co zostało pominięte przez organy – że Spółka prowadzi nie tylko działalność regulowaną polegającą na odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, ale również działalność polegającą na zbieraniu odpadów (decyzja Starosty T. z dnia 23 grudnia 2014 r. [...]). Dzięki temu dysponuje prawem do zbierania i magazynowania odpadów komunalnych niesegregowanych w ramach stacji przeładunkowej. Jednocześnie zasygnalizował, że żaden przepis prawa nie wprowadza ograniczeń w zakresie przyczyn uzasadniających magazynowanie odpadów w stacji przeładunkowej. Skoro tak, to zdaniem pełnomocnika, może to być m.in. brak mocy przerobowych instalacji komunalnych na przełomie roku kalendarzowego. Zajmując się tym zagadnieniem przede wszystkim odkodować należy znaczenie pojęcia "stacji przeładunkowej", które nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę. Z treści art. 23 ust. 10 u.o. wywieść można, że na jej terenie dopuszcza się zbieranie odpadów m.in. przez podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości. Zatem taki przedsiębiorca - w myśl art. 3 ust. 1 pkt 34 u.o. - może gromadzić odpady przed ich transportem do miejsc przetwarzania, w tym wstępnie je sortować, o ile nie prowadzi to do zasadniczej zmiany charakteru i składu odpadów i nie powoduje zmiany klasyfikacji odpadów oraz tymczasowo magazynować. Tymczasowe magazynowanie wiąże się również z działalnością zbierania odpadów i polega na czasowym przechowywaniu odebranych odpadów (art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. b u.o.). Pozostając przy kwestii magazynowania wskazać należy, że określenie zasad magazynowania (zdefiniowanego w art. 3 ust. 1 pkt 5 u.o.) następuje w dalszych uregulowaniach ustawy o odpadach. Zgodnie z brzmieniem art. 25 u.o. - obowiązującym w grudniu 2019 r. - magazynowanie odpadów jest prowadzone wyłącznie w ramach wytwarzania, zbierania lub przetwarzania odpadów (ust. 3). Jednak musi wiązać się to z określonymi okolicznościami, a mianowicie odpady mogą być magazynowane, jeżeli konieczność magazynowania wynika z procesów technologicznych lub organizacyjnych i nie przekracza terminów uzasadnionych zastosowaniem tych procesów, nie dłużej jednak niż przez 1 rok - w przypadku magazynowania odpadów niebezpiecznych, odpadów palnych, niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych i odpadów pochodzących z przetworzenia odpadów komunalnych (art. 25 ust. 4 pkt 1 u.o.). W kontekście tych rozważań jawi się konieczność rozstrzygnięcia, czy podmiot prowadzący działalność (w tym polegającą na odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości), która umożliwia mu korzystanie ze stacji przeładunkowej, uprawniony jest tylko do zbierania odpadów, tj. gromadzenia odpadów przed ich transportem do miejsc przetwarzania, czy też do ich magazynowania, a jeżeli tak to z jakich przyczyn i przez jaki czasookres. Zwrócić w tym miejscu należy uwagę, że ustawodawca przy magazynowaniu odpadów wprowadza okresy ich przechowywania. Tymczasem organy obu instancji nie sprostały tej powinności, gdyż nie przeprowadziły rozważań w tej materii. Wyjaśnienie znaczenia pojęcia "stacji przeładunkowej" ma kluczowe znaczenie, gdyż pozwoli na zweryfikowanie twierdzenia Skarżącej o możliwości magazynowania odpadów komunalnych odebranych od właścicieli nieruchomości. Przy rozstrzyganiu tego, czy w rozpatrywanym przypadku działania Skarżącej dotyczące magazynowania odpadów komunalnych były zgodne z prawem, koniecznym jest również odniesienie się przez organy administracji do faktu dysponowania przez Spółkę zezwoleniem Starosty T. na zbieranie odpadów. Zezwolenie to umożliwia Skarżącej prowadzenia owej działalności na placu na terenie składowiska odpadów w T. i obejmuje m.in. niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne (kod 20 03 01), a więc odpady, których zmagazynowanie stało się podstawą nałożenia kary pieniężnej. Akt ten określa również sposób magazynowania (II Warunki dotyczące sposobu gospodarowania odpadów pkt 3) nakazując, aby odbywało się to w określonym miejscu, do którego Spółka ma aktualny tytuł prawny – w sposób selektywny, niepowodujący uciążliwości dla otoczenia i zagrożenia dla środowiska, tj. odpady mają być odpowiednio zabezpieczone przed ich ewentualnym wymywaniem, rozsypaniem, rozlaniem, pyleniem. Ponadto magazynowanie musi odbywać się na powierzchni podłoża odpowiednio i skutecznie zabezpieczonej przed przedostawaniem się ewentualnych substancji (odcieków) do środowiska. W tej sytuacji organy przedwcześnie przyjęły, że Skarżąca naruszyła art. 9e ust. 1 pkt 2 i ust. 1c u.c.p.g., a w konsekwencji przedwcześnie przyjęły wystąpienie podstaw do nałożenia kary pieniężnej określonej w art. 9x ust. 1 pkt 3 u.c.p.g. Zatem organ I instancji ponownie rozpatrując sprawę wyjaśni, czy Spółka prowadząc działalność regulowaną w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości - przy uwzględnieniu także faktu posiadania przez nią pozwolenia na zbieranie odpadów, a także powyższych uwag - mogła przez okres wskazywany w sprawie (grudzień 2019 r. – 19 lutego 2020 r.) zmagazynować odebrane odpady komunalne przed ich przekazaniem do instalacji komunalnej. W przypadku ewentualnego stwierdzenia podstaw do nałożenia kary pieniężnej z art. 9x ust. 1 pkt 3 u.c.p.g. ustalając jej wysokość – stosownie do art. 9zc ust. 1 u.c.p.g. - organ weźmie pod uwagę stopień szkodliwości czynu, zakres naruszenia oraz dotychczasową działalność podmiotu, czemu da wyraz w uzasadnieniu. Jednak w przypadku potencjalnego zaistnienia przesłanek do nałożenia wspomnianej kary, przed jej wymierzeniem organ winien rozważyć, czy nie zachodzą podstawy do zastosowania art. 189f § 1 k.p.a. Przepis ten daje możliwość organowi administracji publicznej odstąpienia, w drodze decyzji, od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm. - dalej p.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. O kosztach postępowania w kwocie 1.017 zł orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zaliczając do nich uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł, wynagrodzenie adwokata w kwocie 900 zł, ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w związku z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.) oraz opłatę skarbową od udzielonego pełnomocnictwa 17 zł.