II SA/Gl 302/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski,, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant sekretarz sądowy Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2008r. sprawy ze skargi I.P. i P.P. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia (...). nr (...) w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu (...) z dnia (...). nr (...), 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżących solidarnie kwotę (...)zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrokiem z dnia 23 sierpnia 2006 r. sygn. akt II SA/Gl 999/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę I. i P. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. (dalej WINB) z dnia [...]r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu B. (dalej PINB) z dnia [...]r. nr [...]. Utrzymaną w mocy decyzją nakazano I. i P. P. rozbiórkę budynku letniskowego zrealizowanego bez pozwolenia na budowę na działce nr [...] w B. przy ul. [...]. Orzeczenie to zostało oparte na przepisie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia PINB podał, że przedmiotowy obiekt został zrealizowany w [...] r. Obowiązujący wówczas plan miejscowy przewidywał przeznaczenie terenu działki, na której została zrealizowana budowa, pod łąki i pastwiska, lasy oraz obszary upraw polowych i użytków zielonych położone w granicach projektowanego Parku Krajobrazowego [...] (symbol [...], [...]). Przedmiotowy plan utracił ważność [...]r. jednak z uwagi na przewidziany w nim zakaz zabudowy terenu działki inwestorów, zdaniem organu należało orzec nakaz rozbiórki przedmiotowego budynku. Odwołanie od tej decyzji wnieśli małżonkowie P. wskazując, że po zakupie działki pismem z dnia [...]r. wystąpili do Urzędu Gminy W. o przekwalifikowanie przeznaczenia działki umożliwiające posadowienie na niej budynku letniskowego. W odpowiedzi otrzymali pismo informujące ich o przyjęciu wniosku z zapewnieniem, że zostanie on wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzony. Następnie otrzymali oni z Urzędu Gminy formularz dotyczący zagospodarowania ich działki, na którym zaznaczyli pozycję budynek rekreacyjny. W związku z tym od [...] r. opłacają podatek od nieruchomości obejmujący budynek letniskowy i grunty pozostałe, mimo iż w tej dacie nie rozpoczęli na działce jeszcze żadnych robót. Tym samym pozostawali oni w przekonaniu, że Urząd Gminy przesyłając im opisane pisma urzędowe zaakceptował ich zamiar inwestycyjny (dosł. "uznał to jako zgłoszenie"). Wobec powyższego zostali – ich zdaniem – wprowadzeni w błąd zwłaszcza, ze w sąsiedztwie od wielu lat stoją inne domy letniskowe. Uzasadniając decyzję utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji WINB nie zgodził się z argumentami odwołania uznając prawidłowość zastosowania w sprawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Wskazał w szczególności na brak możliwości legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu wobec niezgodności jego realizacji z ustaleniami planu miejscowego obowiązującego do [...] r. oraz brakiem nowego aktualnego planu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach I. i P. P. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji wskazując, że brak planu zagospodarowania przestrzennego to okoliczność powstała bez ich winy i nie powinni z tego tytułu ponosić konsekwencji w postaci braku możliwości legalizacji zrealizowanego obiektu. Podali także, że według ich informacji nowy plan miejscowy, będący aktualnie na etapie opracowania, przewiduje możliwość wznoszenia obiektów budowlanych na terenie gdzie znajduje się ich budynek. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie powołując argumenty zawarte w uzasadnieniu jego decyzji. Dodatkowo też wskazał, że inwestorzy w chwili zakupu działki wiedzieli iż nie mogą na niej stawiać żadnych obiektów budowlanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalając opisanym wyżej wyrokiem skargę na decyzję WINB uznał, że jest ona zgodna z prawem. Uzasadniając to orzeczenie wskazał na pozostające poza sporem ustalenia, z których wynikało, że w dacie kontrolowanej decyzji na terenie, gdzie został zrealizowany przedmiotowy budynek nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Wcześniej obowiązujący plan miejscowy uchwalony w [...] r. utracił swoją moc z dniem [...]r. na podstawie art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). W ocenie WSA w sytuacji braku planu zagospodarowania przestrzennego i braku ostatecznej decyzji w sprawie warunków zabudowy nie jest możliwe przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego, co w konsekwencji skutkowało zastosowaniem art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Sąd ten stwierdził też, że nawet gdyby przyjąć możliwość odniesienia się do zapisów planu miejscowego obowiązującego w dacie popełnienia samowoli, co wydaje się wątpliwe w świetle art. 48 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego, to i tak plan ten przewidywał zakaz dalszej zabudowy tych terenów. Zdaniem składu orzekającego nie był także usprawiedliwiony podniesiony przez skarżących w piśmie procesowym z dnia [...]r. zarzut nieuwzględnienia przez organ ich wniosku o zawieszenie postępowania w związku z wszczęciem przez Gminę W. postępowania w przedmiocie uchwalenia nowego planu miejscowego. Wdrożenie procedury uchwalania planu miejscowego nie stanowi bowiem wskazanej w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. podstawy zawieszenia postępowania administracyjnego, gdyż plan ten jest przepisem prawa miejscowego, a nie zagadnieniem wstępnym. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł P. P. zastępowany przez adwokata W. W. domagając się jego zmiany poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji lub uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gliwicach. Skarga została oparta na zarzutach: 1) naruszenia przepisu art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 7, art. 9, art. 10 § 1, art. 61 § 4 i art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie, iż organy administracyjne pozbawiły skarżącego czynnego udziału w postępowaniu, uniemożliwiając mu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów, nie wyjaśniając przed wydaniem decyzji wszystkich okoliczności sprawy oraz nie zawieszając postępowania w sytuacji, gdy decyzja starosty w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku stanowiła podstawę obligatoryjnego zawieszenia postępowania, 2) naruszeniu prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 48 i art. 49 Prawa budowlanego w brzmieniu obecnie obowiązującym, podczas gdy ze względu na czas wykonywania przez skarżącego robót budowlanych w rozpoznawanej sprawie (lata [...]) miał zastosowanie przepis art. 48 tej ustawy w brzmieniu tego przepisu przed jego zmianą ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718) w stanie prawnym obowiązującym do dnia 11 lipca 2003 r. Wyrokiem z dnia 5 lutego 2008 r. sygn. akt II OSK 2005/06 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach oraz zasądził od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu wyroku NSA uznał zasadność zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia przepisów postępowania, bowiem Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił tego, iż w przedmiotowej sprawie organy nie wyjaśniły wszystkich okoliczności sprawy przed wydaniem kontrolowanej decyzji. NSA zauważył, że wskazany w kasacji art. 49 Prawa budowlanego w swoim pierwotnym brzmieniu wprowadzał wyjątek od ogólnej zasady wynikającej z art. 48 tej ustawy nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. W myśl bowiem art. 49 ust. 1 tej ustawy w jej pierwotnym brzmieniu nie można było nakazać rozbiórki, przy zaistnieniu warunku w tej normie wskazanego, a to jeżeli upłynęło 5 lat od zakończenia budowy obiektu budowlanego lub jego części. Na właścicielu spoczywał wówczas obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, a przepis art. 48 miał zastosowanie odpowiednie, jeżeli właściciel takiego pozwolenia nie uzyskał. Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych ustaw (Dz. U. Nr 111, poz. 726 ze zm.) wprowadziła nowe brzmienie art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego, w myśl którego poza wymogiem upływu 5 lat od dnia zakończenia budowy obiektu budowlanego lub jego części, właściwy organ nie mógł nakazać rozbiórki o jakiej mowa w art. 48 jeżeli jego istnienie nie naruszało przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kolejnymi zmianami przepisów ustawy Prawo budowlane (z 2003 r. i 2004 r.) ustawodawca dopuścił możliwość legalizacji samowolnie wybudowanych obiektów budowlanych uzależniając to jednak od zgodności budowy z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego). Dalej NSA stwierdził, że wydając zaskarżony wyrok Sąd pierwszej instancji pominął nie tylko kwestie dotyczące ustalenia daty realizacji obiektu, ale i datę wszczęcia postępowania administracyjnego oraz datę wydania kontrolowanej przez Sąd decyzji, co miało wpływ na wybór regulacji prawnych mogących znaleźć zastosowanie w sprawie wobec wskazanych zmian norm prawnych. Mając na względzie te regulacje prawne i konieczność dokonania ustaleń we wskazanym wyżej zakresie oraz wyjaśnienia czy zrealizowany obiekt jest zgodny z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co w przypadku braku planu może nastąpić tylko poprzez wydanie bądź odmowę wydania decyzji o warunkach zabudowy i pozwoli na stwierdzenie dopuszczalności podjęcia w sprawie czynności legalizacyjnych. Odnosząc się do zarzutu kasacji dotyczących względów dla jakich organy winny były zastosować w sprawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. NSA stwierdził, że zgodnie z orzecznictwem wydanie zaświadczenia o jakim jest mowa w art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego lub odmowa jego wydania przez organ właściwy w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 ust. 1 pkt 4 i art. 100 § 1 - 3 k.p.a. dla postępowania w przedmiocie legalizacji samowoli budowlanej. Wreszcie Sąd ten wskazał, że nie wyjaśniono też w niniejszej sprawie czy skarżący wystąpił ewentualnie z wnioskiem o wydanie mu pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu, czy też wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, bądź dysponuje takowymi decyzjami nakazując poddanie tych kwestii ponownej ocenie Sądu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając ponownie sprawę zważył, co następuje: W świetle uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny zasadności zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącej naruszenia w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji przepisów postępowania, a to art. 1 ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych i art. 7 i 9 k.p.a. mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także wobec wynikającego z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) związania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wykładnią przepisów prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, skargę I. P. i P. P. na decyzję WINB z dnia [...]r. należało uznać za zasadną. Poza sporem w rozpoznawanej sprawie jest, że I. i P. P. wybudowali na działce nr [...] w B. Gmina W. dom letniskowy o wymiarach [...] m x [...] m x [...] m. W świetle dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy należy stwierdzić, że orzekające w sprawie organy obu instancji ustalając datę budowy tego obiektu poprzestały jedynie na oświadczeniach inwestorów i dostarczonych przez nich dokumentach. Przy czym jako datę realizacji tego obiektu inwestorzy podali rok [...], a PINB opierając się prawdopodobnie na treści umów zawartych z B. [...] S.A. przyjął, że miało to miejsce w [...] r. Inwestorzy, co także jest bezsporne, zrealizowali opisany obiekt z naruszeniem przepisów ustawy Prawo budowlane, a w szczególności art. 28 tej ustawy (w brzmieniu obowiązującym do dnia 11 lipca 2003 r.), zgodnie z którym roboty budowlane można było rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30 tej ustawy. Bezspornym w rozpoznawanej sprawie jest także, że dla obszaru gdzie doszło do realizacji inwestycji obowiązywał w dacie budowy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty przez Radę Gminy w W. uchwałą Nr [...] z dnia [...] r. zmienioną następnie uchwałą Nr [...] z dnia [...] r. Obie te uchwały zostały opublikowane w Dz. Urz. Wojewody B. (pierwsza w [...] r. w Nr [...], poz. [...], a druga w [...] r. w Nr [...], poz. [...]). Zgodnie z rysunkiem planu działka inwestorów była usytuowana w jednostce oznaczonej symbolem "[...],[...] – Łąki i Pastwiska, Lasy". W świetle zaś tekstu planu był to obszar przeznaczony pod uprawy polowe i użytki zielone o przewadze gleb VI kl. bonitacyjnej, położony w granicach projektowanego Parku Krajobrazowego [...], przy czym północne stoki wskazane zostały do zalesienia z uwagi na procesy erozji gleb. Plan ten utrzymywał istniejące na tym terenie budynki letniskowe wprowadzając jednak zakaz dalszej zabudowy. Utrzymywał też istniejące budynki mieszkalne z możliwością ich rozbudowy oraz modernizacji, a także wyciąg i tereny urządzeń sportowych. Biorąc pod uwagę przytoczone przepisy zgodzić się należy ze stanowiskiem organów nadzoru budowlanego obu instancji, że zapisy te wykluczały możliwość realizacji na tym terenie nowego domu letniskowego. W czasie wydawania kontrolowanych decyzji przywołany plan miejscowy utracił już jednak ważność, a Rada Gminy W. nie uchwaliła w jego miejsce nowego planu miejscowego, co również było w sprawie bezsporne. Stanowiący podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego (w brzmieniu aktualnie obowiązującym) nakłada na właściwy organ, z zastrzeżeniem ust. 2, obowiązek nakazania w drodze decyzji, rozbiórki obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. We wskazanym ust. 2 tego artykułu sformułowane zostały zaś dwie przesłanki umożliwiające legalizację takiej samowolnej budowy, a to jej zgodność z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nienaruszanie przez nią przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Pierwszą przesłankę należy uznać w szczególności za spełnioną, jeżeli budowa jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W oparciu o te przepisy organy nadzoru budowlanego obu instancji uznały, że nie jest możliwa legalizacja przedmiotowej samowoli budowlanej, a legalizację taką uniemożliwia brak planu miejscowego. WSA w Gliwicach w swoim wyroku z dnia 23 sierpnia 2006 r. zaakcentował, że obok braku planu miejscowego przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego uniemożliwiło także niedysponowanie przez inwestorów ostateczną w dniu wszczęcia postępowania decyzją o warunkach zabudowy. Ten ostatni pogląd został oparty na przepisie art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego. Przepis ten jednak już po wydaniu przez WSA wyroku został zakwestionowany przez Trybunał Konstytucyjny, który w wyroku z dnia 20 grudnia 2007 r. sygn. akt P 37/06 (Dz. U. Nr 247, poz. 1844) uznał, że zamieszczony w tym przepisie, a także w art. 48 ust. 3 pkt 1 zwrot obejmujący wyrażenie "w dniu wszczęcia postępowania", jest niezgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą sprawiedliwości społecznej oraz z art. 32 ust. 1 Konstytucji. W tym stanie rzeczy należy uznać, że w aktualnym stanie prawnym, w przypadku gdy na terenie gdzie została zrealizowana inwestycja nie obowiązuje plan miejscowy, nie ma przeszkód prawnych w ubieganiu się inwestora o uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy dla zrealizowanej już inwestycji. W konsekwencji tego należy przyjąć w ślad za poglądem prawnym zawartym w zapadłym w sprawie wyroku kasacyjnym NSA, że w opisanej wyżej sytuacji organ nadzoru budowlanego, który wszczął postępowanie w sprawie samowolnie zrealizowanej inwestycji winien w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zawiesić postępowanie do czasu wydania przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta zaświadczenia o jakim mowa w art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego lub odmowy jego wydania. W przywołanym wyroku kasacyjnym NSA wskazał na obowiązujące do dnia 11 lipca 2003 r. regulacje prawne zezwalające pod pewnymi warunkami na legalizację samowolnie zrealizowanych obiektów budowlanych lub ich części w przypadkach, gdy od dnia zakończenia ich budowy upłynęło 5 lat, które zostały zamieszczone w art. 49 Prawa budowlanego (w jego brzmieniu pierwotnym i brzmieniu obowiązującym od dnia 24 grudnia 1997 r.). W kontekście tych przepisów NSA uznał, że orzekające w sprawie organy zobowiązane były do ustalenia czy inwestorzy ubiegali się i z jakim skutkiem o uzyskanie pozwolenia na użytkowanie, z którego to obowiązku się nie wywiązały. W tym miejscu niezależnie od powyższych wskazań przywołać należy wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 października 2006 r. sygn. akt P 27/05 (Dz. U. Nr 193, poz. 1430), w którym uznał on za niezgodne z art. 32 Konstytucji dwa przepisy przejściowe, a to: art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718) oraz art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 93, poz. 888) w zakresie, w jakim wyłączają one stosowanie art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 lipca 2003 r., do budowy obiektu budowlanego lub jego części, mimo że pięcioletni termin do zakończenia budowy upłynął do dnia [...]r. Konsekwencją tego wyroku było wprowadzenie już na etapie toczącego się w niniejszej sprawie postępowania sądowoadministracyjnego epizodycznej regulacji prawnej. Na mocy art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 99, poz. 665) zawieszone zostało bowiem do dnia [...]r. stosowanie do obiektu budowlanego lub jego części wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ administracji publicznej przepisów art. 48 i 49b Prawa budowlanego, jeżeli budowa została zakończona po dniu [...]r. a przed dniem [...]r. i przed dniem [...]r. nie zostało wszczęte postępowanie administracyjne przez właściwy organ nadzoru budowlanego. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia Sąd był zobowiązany uchylić zaskarżoną decyzję, a także kierując się normą zawartą w art. 135 p.p.s.a. poprzedzającą ja decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu B. z dnia [...]r. Ponownie rozpatrując sprawę PINB w pierwszej kolejności ustali precyzyjną datę ukończenia budowy przedmiotowego budynku letniskowego, a także ustali, czy inwestorzy nie występowali w oparciu o przywołane wyżej regulacje prawne o uzyskanie pozwolenia na użytkowanie zrealizowanego obiektu budowlanego. W przypadku gdyby okazało się, że inwestorzy nie uzyskali jednak pozwolenia na użytkowanie samowolnie zrealizowanego budynku organ ten zawiesi w oparciu o przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. postępowanie w sprawie do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego dotyczącego zgodności zrealizowanego obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tym stanie rzeczy na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. O zwrocie skarżącym kosztów postępowania Sąd rozstrzygał w oparciu o art. 200, art. 202 § 2 i art. 209 p.p.s.a.