II SA/Gl 304/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka,, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.),, Sędzia NSA Łucja Franiczek, Protokolant Marta Guzik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2015 r. sprawy ze skarg Gminy C., T. S. i M. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargi. Po ponownym rozpoznaniu sprawy z wniosku "A" Sp. z o.o. w W. z dnia [...] r. Prezydent Miasta C. decyzją z dnia [...]r. nr [...] (znak: [...]) wydaną z powołaniem się na treść art. 104 kpa oraz art. 35 ust. 1, art. 4 i art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1408 ze zm., zwanej dalej Prawem budowlanym) ponownie odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania dla tej Spółki pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej o oznaczeniu [...] na działkach o numerach ewidencji gruntów 1, 2 obręb [...] położonych przy ul. [...] w C. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że poprzednia odmowa odnośnie przedmiotowej inwestycji została uchylona a sprawa przekazana organowi pierwszej instancji decyzją Wojewody [...] z dnia [...] r. Po uzupełnieniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Prezydent C. przyjął, że planowana inwestycja w związku z zaprojektowaniem anten o innych równoważnych mocach promieniowania izotopowego nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wynika to zarówno ze złożonej nowej kwalifikacji przedsięwzięcia ze stycznia 2014 r. i przedstawionej w niej analizy rozkładu pól elektromagnetycznych jak i z pisma Wydziału Środowiska Rolnictwa i Leśnictwa Urzędu Miejskiego w C. z dnia [...] r., sporządzonego w oparciu o tę kwalifikację. Podniósł, że jakkolwiek inwestorka złożyła oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane w oparciu o zawartą przez nią w dniu [...] r. umowę najmu, która nie została dotychczas wypowiedziana, to z pism procesowych T. S. będącego jedynym ze współwłaścicieli objętej zamierzeniem inwestycyjnym działki nr 1 wynika, że przebieg zasilającej linii energetycznej nie został z nim uzgodniony. Zdaniem Prezydenta C. w dalszym ciągu nie wykazano też zgodności planowanej inwestycji z obowiązującym dla objętego nią terenu miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w dzielnicy C. w rejonie ulic: [...] , [...],[...] i [...] zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta C. z dnia [...] r. (zwanego dalej planem lub miejscowym planem zagospodarowania). Zgodnie z Rozdziałem 3 § 16.1 tego planu działka 1 obręb 80 położona jest na terenie oznaczonym w tym planie symbolem i numeracją 2MW z przeznaczeniem podstawowym pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną i z przeznaczeniem dopuszczalnym obejmującym m. in. usługi towarzyszące zabudowie mieszkaniowej wielorodzinnej w formie lokali użytkowych zajmujących wyłącznie parter budynku wielorodzinnego. Analiza treści planu prowadzi do wniosku, że nie jest na tym terenie dopuszczalne zrealizowanie masztu o wysokości 43,45 m, który nie będzie harmonijnie współistnieć z zabudową mieszkaniową. Z § 6 ust. 3 Rozdziału 2 planu wynika, że w obrębie każdego terenu zabudowę powinny cechować zharmonizowane i ujednolicone rozwiązania architektoniczne. Również z zapisów dotyczących dopuszczalnych wysokości budynków oraz z zakazów dotyczących inwestycji infrastrukturalnych można wyprowadzić wniosek, że na tym terenie nie jest dopuszczalna zabudowa wyższa niż przewidziana dla budynków, gdyż naruszałaby ona ład przestrzenny. Po rozpoznaniu wniesionego od powyższej decyzji odmownej przez "A" Sp. z o.o. w W. odwołania została ona uchylona w całości zaskarżoną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Jednocześnie decyzją tą Wojewoda [...] i z powołaniem się na treść art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 Prawa budowlanego zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi - "A" Spółce z o.o. w W. pozwolenia nu budowę stacji bazowej telefonii komórkowej o oznaczeniu [...], w skład której wchodzą: 1. wieża kratowa stalowa o wys. 43,45 m (wysokość uwzględnia iglicę odgromową) wraz z fundamentem, 2. zestaw anten sektorowych oraz anten radioliniowych, urządzenia RPU, 3. urządzenia sterujące APM u podnóża wieży posadowione na konstrukcjach wsporczych, 4. montaż ogrodzenia przymocowanego do krawężników wieży, 5. wewnętrzna linia zasilająca elektryczna, na działkach: 1 i 2, 6. budowa zjazdu publicznego z drogi gminnej z działki nr ewid. 2 na działkę nr ewid. 1, obręb [...] przy ul. [...], do realizacji na działkach nr ewid. 1 i 2, obręb [...], przy ul. [...] w C., obiekt kat. XXIX, przy zachowaniu określonych w tej decyzji warunków realizacji objętej nią inwestycji, w tym obowiązku uzyskania pozwolenia na jej użytkowanie. Stwierdzono też, że obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego obejmuje nieruchomości o nr ewid.: 3, 4, 5, 6, 1, 7 i 8, obręb [...]. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził w pierwszej kolejności, że nie podziela stanowiska Prezydenta C. co do niezgodności objętej postępowaniem inwestycji z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym zakresie zwrócił organ II instancji uwagę, że zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją z zakresu łączności publicznej. Dlatego też organ I instancji przy interpretacji zapisów miejscowego planu pominął całkowicie regulacje przewidziane w tym zakresie w ustawie z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675 ze zm., zwanej dalej ustawą o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych). Ustawodawca natomiast w przepisie art. 46 ust. 2 tej ustawy wyraźnie stwierdził, że przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją jakiejkolwiek inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Oznacza to zaś, że przeznaczenie terenu, m. in. w rozpatrywanej sprawie na cele zabudowy wielorodzinnej (działka inwestycyjna o nr ewid. 1, obręb [...] leży w terenie oznaczonym w miejscowym planie symbolem 2MW) nie może być podstawą do stwierdzenia sprzeczności z planem lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, choćby plan miejscowy wyraźnie nie przewidywał realizacji takiej inwestycji, czy też nie określał wyraźnego przeznaczenia danego terenu na tego rodzaju inwestycje. Jej lokalizacja na takim terenie jest bowiem dopuszczalna w każdym przypadku, jeżeli nie narusza przepisów odrębnych, czy ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Taka sytuacja zachodzi zaś zdaniem Wojewody w odniesieniu do spornej inwestycji. Nie została ona bowiem wymieniona wśród inwestycji określonych w § 10 ust. 2 planu. W ocenie organu odwoławczego chybiona jest również interpretacja zapisów miejscowego planu odnośnie wysokości zabudowy na terenie 2MW. Przepis § 8 ust. 4 pkt 2 lit a) w/w miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określający wysokość zabudowy o brzmieniu: "dla terenów 1MW, 2MW i 3MW - budynki mieszkalne wielorodzinne od 4 do 6 kondygnacji nadziemnych i nie więcej niż 20 m" dotyczy bowiem tylko budynków mieszkalnych wielorodzinnych, a nie wszystkich obiektów budowlanych. Dlatego też, argumentację organu I instancji, iż dominującą wysokość na tym terenie mogą mieć jedynie budynki mieszkalne, a pozostałe obiekty nie mogą być od nich wyższe - należy zdaniem organu odwoławczego uznać za nietrafioną, tak samo jak powoływanie się w tym przypadku na ogólne zasady ładu przestrzennego. Zdaniem Wojewody [...] lokalizacja przedmiotowej stacji nie narusza też uzasadnionych interesów osób trzecich, gdy chodzi o obszar oddziaływania obiektu, gdyż inwestycja ta nie ogranicza możliwości zabudowy działek znajdujących się w zasięgu pól elektromagnetycznych. Własność nieruchomości w zakresie własności przestrzeni ponad powierzchnią działki (tzw. pionowy zasięg własności nieruchomości gruntowej) mogłaby zostać naruszona polami elektromagnetycznymi tylko wtedy, gdyby negatywne oddziaływanie stacji dotyczyło wysokości odpowiadającej parametrom przyszłych inwestycji mieszkalnych, tj. określonych w miejscowym planie dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną. Zgodnie bowiem z przedłożoną przez inwestora dnia [...]r. kwalifikacją przedsięwzięcia (zmienioną na skutek postanowienia Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. znak [...]) pola o wartości gęstości mocy większej niż 0,1 W/m2 wystąpią tylko na znacznej wysokości powyżej 35,9 m n.p.t. na głównych kierunkach promieniowania anten. Oznacza to, że pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych od granicznych (> 0,1 W/m2) określonych dla miejsc dostępnych dla ludzi w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U Nr 192, poz. 1883) - nie wystąpią w miejscach ich przebywania i zamieszkania. Podkreślono też, że warunkiem dopuszczenia stacji bazowej do użytkowania jest dotrzymanie standardów jakości środowiska określonych w tym rozporządzeniu. Przed rozpoczęciem użytkowania stacji bazowej istnieje natomiast obowiązek dokonania zgłoszenia emisyjnego na podstawie art. 152 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2013, poz. 1232 ze zm.). Naruszenie tych obowiązków sankcjonowane jest odpowiedzialnością karną. Zwrócił też organ odwoławczy uwagę na ciążące na inwestorze obowiązki z mocy art. 122a ustawy - Prawo ochrony środowiska. Niezależnie od tych uregulowań, wojewódzki inspektor ochrony środowiska prowadzi (na podstawie art. 123 ustawy – Prawo ochrony środowiska) okresowe badania poziomów pól elektromagnetycznych w ramach państwowego monitoringu środowiska. W świetle powołanych regulacji prawnych z zakresu ochrony środowiska, twierdzenia organu I instancji o braku wykazania w wystarczającym stopniu spełnienia przez inwestora wymogów wynikających z potrzeb ochrony środowiska, określonych w § 7 ust. 2 pkt 1 w/w planu miejscowego, należy uznać zdaniem Wojewody za zbyt daleko idące, zwłaszcza, że określone planem zakazy dotyczą przedsięwzięć powodujących przekroczenie ponadnormatywnej emisji hałasu oraz wprowadzania substancji do powietrza. Odnosząc się natomiast do twierdzeń organu I instancji oraz zastrzeżeń T. S. o braku uzgodnienia z nim przebiegu wewnętrznej linii zasilającej, jako z nowym współwłaścicielem działki inwestycyjnej o nr ewid. 1, obręb [...], organ odwoławczy stwierdził, że w jego ocenie uzgodnienie takie nie jest w okolicznościach sprawy wymagane. Stanowisko takie wynika przede wszystkim z postanowień umowy najmu nr [...] zawartej dnia [...]r. pomiędzy "A" Sp. z o.o. z/s w W. a M. D. i H. D. Umowa ta daje bowiem najemcy uprawnienie do realizacji wszelkiej niezbędnej infrastruktury potrzebnej do funkcjonowania objętej nią stacji bazowej, na co składa się również linia zasilająca. Zgodnie z § 5 ust. 6 umowy najmu "Najemca jest uprawniony do wykonania niezależnej instalacji energetycznej (...) zaś wynajmujący umożliwi Najemcy i zakładowi energetycznemu przeprowadzenie stosownych prac w celu wykonania instalacji energetycznej i jej podłączenia do Przedmiotu Najmu". Fakt późniejszego nabycia przez T. S. i M. S. udziału w wielkości 1/50 w prawie własności nieruchomości o nr ewid. 1, obręb [...], której część stanowi przedmiot najmu, nie powoduje zdaniem organu drugiej instancji żadnych zmian w zakresie przysługującego Spółce "A" uprawnienia do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W tym względzie zwrócił też organ odwoławczy uwagę, że z treści aktu notarialnego nr [...]sporządzonego dnia [...]r. wynika dodatkowo, że małżonkom S., którzy nabyli od małżonków D. w drodze umowy sprzedaży udział wynoszący 1/50 w nieruchomości o nr ewid. 1, obręb [...] - znana była treść umowy najmu z dnia [...]r. Wobec powyższego, ma tu zastosowanie norma wynikająca z art. 678 § 1 kodeksu cywilnego, który stanowi, że "w razie zbycia rzeczy najętej w czasie trwania najmu nabywca wstępuje w stosunek najmu na miejsce zbywcy; może jednak wypowiedzieć najem z zachowaniem ustawowych terminów wypowiedzenia". W aktach sprawy brak jest natomiast jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego wypowiedzenie powyższej umowy przez T. S., a wręcz przeciwnie zdaniem Wojewody, we wszystkich pismach kierowanych do organu I instancji, czy to organu odwoławczego, T. S., jako współwłaściciel działki inwestycyjnej deklaruje pomoc inwestorowi w realizacji umowy. Poza tym, nabycie udziału w nieruchomości inwestycyjnej nastąpiło już po wszczęciu postępowania z wniosku Spółki "A" o udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej o oznaczeniu [...], na działkach nr ewid. 1 i 2, obręb [...], przy ul. [...]w C., co dodatkowo potwierdza, że T. S., jako strona postępowania (z uwagi na fakt znajdowania się również innych jego nieruchomości w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji) od samego początku miał pełną świadomość zakresu i przebiegu inwestycji na działce o nr ewid. 1, obręb [...]. Wskazane okoliczności wykluczają zatem zdaniem organu odwoławczego konieczność dodatkowego uzgodnienia przebiegu wewnętrznej linii zasilającej z T. S. nowym współwłaścicielem działki inwestycyjnej o nr ewid. 1, obręb [...]. Dalej Wojewoda [...] stwierdził, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany sporządzony został zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, co potwierdzają oświadczenia złożone przez projektantów, posiadających wymagane prawem uprawnienia do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Projekt ten spełnia wymogi przepisów, o których mowa w art. 34 ust. 1, 2 i 3 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego a także przepisów określonych w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462 ze zm.). Stwierdził też, że objęte zainwestowaniem grunty nie wymagają wydania decyzji zezwalającej na ich wyłączenie z produkcji rolniczej. Na powyższą decyzję Wojewody [...] skargi do sądu administracyjnego zostały wniesione przez Gminę C., M. S. i T. S. Gmina C. jako współwłaściciel będącej w zasięgu oddziaływania spornej inwestycji działki nr 9 zarzuciła, że zaskarżona decyzja została podjęta przy niewłaściwej interpretacji treści obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego i w konsekwencji błędnym ustaleniu, że inwestycja nie jest z tym planem sprzeczna. Stwierdzono, że tego rodzaju inwestycja (obiekt masztu telefonii komórkowej) nie może być realizowana na terenach, w których jako przeznaczenie występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna tj. na terenach oznaczonych w miejscowym planie symbolami MN, MWN i MU. Zdaniem Gminy Wojewoda przy wydawaniu kwestionowanego pozwolenia nie uwzględnił treści § 11 ust. 8 pkt 2 obowiązującego planu dotyczącego systemów infrastruktury technicznej zgodnie z którym skala i zasięg inwestycji infrastrukturalnych nie może uniemożliwiać wykorzystania terenu zgodnie z przeznaczeniem, tj. w odniesieniu do niniejszej sprawy pod budownictwo mieszkaniowe. Podniesiono nadto, że w następstwie wybudowania spornej stacji bazowej telefonii komórkowej położone wokół tereny staną się nieatrakcyjne gdy chodzi o ich wykorzystanie pod budownictwo jednorodzinne. Małgorzata S. jako właścicielka pozostającej w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji działki nr 10 wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanie w mocy odmownej decyzji organu pierwszej instancji. Zarzuciła, że decyzja ta została wydana z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 10 § 1 w zw. z art. 77 i art. 80 kpa przez niedostateczne wyjaśnienie i rozważenie sprawy, niezapewnienie jej możliwości złożenia wyjaśnień w sprawie, z naruszeniem art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm.) w sytuacji, gdy wydanie pozwolenia na budowę naruszy jej i innych podmiotów prawo do zagospodarowania należących do nich nieruchomości, z naruszeniem "§ 8 pkt 4 ppkt a w zw. z § 10 pkt 2 ppkt 1" miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez pozwolenie na realizację stacji bazowej o niedopuszczalnej wysokości 43,5 m, z naruszeniem art. 121 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez dopuszczenie możliwości promieniowania objętych inwestycją anten w natężeniu przekraczającym dopuszczalne normy, z naruszeniem art. 136 kpa poprzez pozbawienie stron udziału w postępowaniu, art. 140 w zw. z art. 143 kodeksu cywilnego poprzez ograniczenie możliwości rozporządzenia i korzystania z prawa własności nieruchomości sąsiednich w przestrzeni ponad powierzchnią ziemi, objętej negatywnym oddziaływaniem pól elektromagnetycznych projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej, a nadto z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i § 10 ust. 2 oraz "§ 16 ust. 1 rozdział 3" miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji zostało przeprowadzone pobieżnie. Z obowiązującego planu zagospodarowania wynika zakaz zabudowy wyższej niż 20 m, niedopuszczalne jest oddziaływanie na inne nieruchomości polami elektromagnetycznymi o natężeniu przekraczającym dopuszczalne normy niezależnie od wysokości na jakich ma to nastąpić. Z uwagi na wystąpienie takiego oddziaływania niemożliwa będzie zabudowa mieszkaniowa nieruchomości sąsiednich. Nawet gdyby doszło do realizacji takiej zabudowy to nie będzie chętnych na nabycie wybudowanych na takich terenach mieszkań. Skarżąca podniosła przy tym, że faktycznie taka zabudowa na gruntach sąsiednich jest realizowana w oparciu o pozwolenie na budowę. Jej zdaniem negatywny zasięg oddziaływania spornej inwestycji obejmuje działki od nr 11 do nr 12 gdy za strony postępowania zostali uznani jedynie właściciele działek o numerach od 13 do 14. T. S. w swojej skardze wniósł o uchylenie decyzji Wojewody [...] jako wydanej z naruszeniem obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego z [...] r. oraz z naruszeniem art. 1 i art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 4 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu skargi podniósł, że objęte zaskarżoną decyzją pozwolenie na budowę zasilającej stację bazową wewnętrznej linii elektrycznej zostało wydane z naruszeniem treści "§ 11 pkt 8.1." planu zagospodarowania przestrzennego w sytuacji gdy realizacja tej linii ma nastąpić wewnątrz obszaru oznaczonego w tym planie symbolem 2MW, co ograniczy możliwość realizacji zarówno na działce nr 1 obręb [...], jak i na działkach sąsiednich przeznaczenia podstawowego tego terenu tj. budownictwa wielorodzinnego. Powołując się na treść art. 4 Prawa budowlanego skarżący podniósł, że złożone przez inwestorkę oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością – działką nr 1 na cele budowlane jest niezgodne ze stanem faktycznym. Na podstawie umowy najmu [...] z dnia [...] r. inwestorka uzyskała bowiem jedynie "prawa rzeczowe do precyzyjnie określonej części działki" zgodnie z § 2 tej umowy tj. do części gruntu o powierzchni 100 m2. Dlatego też za niezgodną z prawem należy uznać "nadinterpretację" takiego prawa w oparciu o treść § 5 ust. 6 tej umowy. Wydanie pozwolenia na realizację spornej inwestycji narusza zasadę uwzględnienia ładu przestrzennego i zrównoważonego rozwoju w sytuacji gdy w miejscowym planie zostały wyznaczone tereny na zabezpieczenie usług publicznych tj. tereny oznaczone symbolami K i ZP i tam tego typu inwestycja powinna zostać zlokalizowana. W odpowiedzi na skargi Wojewoda [...] wniósł o ich oddalenie jako niezasadnych. Stwierdził, że podnoszone w skargach kwestie były przedmiotem jego rozważań, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia [...] r. pełnomocnik inwestorki "A" Sp. z o.o. w W. podniósł, że realizacja inwestycji nie uniemożliwia realizacji zabudowy mieszkaniowej na terenach sąsiednich. Na rozprawie sądowej w dniu 17 września 2015 r. pełnomocnik Gminy C. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, a pełnomocnik "A" Sp. z o.o. w W. o oddalenie skargi. Pełnomocnik skarżącej Gminy stwierdził, że jej prawo do wniesienia skargi wynika z faktu przysługującego jej prawa własności do działki sąsiedniej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skargi nie zasługują na uwzględnienie albowiem brak jest dostatecznych podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa dającym podstawy do jej wzruszenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lub pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.). W odniesieniu do skargi Gminy C. należy zwrócić w pierwszej kolejności uwagę na kwestię legitymacji tego podmiotu do wniesienia skargi, w sytuacji gdy decyzję w niniejszej sprawie wydawał w pierwszej instancji działający w charakterze starosty Prezydent Miasta C. Uznając w takiej sytuacji prawo Gminy C. do wniesienia skargi jako podmiotu o jakim mowa w art. 50 § 1 ustawy p.p.s.a. Sąd miał na uwadze, że sprawa dotyczy jej interesu prawnego jako właścicielki działki nr 15 pozostającej w zasięgu oddziaływania objętej zaskarżoną decyzją inwestycji. Miał też na uwadze, że w orzecznictwie istnieje rozbieżność co do dopuszczalności zaskarżenia do sądu administracyjnego przez jednostkę samorządu terytorialnego decyzji organu drugiej instancji w sytuacji, gdy w pierwszej instancji decyzję w sprawie wydał organ wykonawczy tej jednostki działający w charakterze starosty. Szczegółowo rozbieżność ta została przedstawiona w uzasadnieniu postanowienia NSA z dnia 14 maja 2015 r. sygn. akt I OSK 2071/13 podjętego na podstawie art. 187 § 1 ustawy p.p.s.a. Odnosząc się zaś do sformułowanych w skardze Gminy zarzutów należy w pierwszej kolejności podnieść, że niezrozumiałe jest formułowanie argumentów o niedopuszczalności spornej inwestycji na terenach przeznaczonych w planie zagospodarowania pod budownictwo jednorodzinne w sytuacji, gdy zarówno działki objęte inwestycją jak i działki pozostające w zasięgu jej oddziaływania, w tym działka skarżącej, nie są pod tego rodzaju budownictwo przeznaczone. Są bowiem przeznaczone czy to pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną (tereny o symbolu MW) czy też pod usługi (tereny o symbolu U). W żaden też sposób nie zostało wykazane, a nawet bliżej uzasadnione, aby lokalizacja przedmiotowej inwestycji naruszała zapisy § 11 ust. 8 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zarzut ten byłby zasadny gdyby zostało wykazane, że realizacja inwestycji uniemożliwi na działkach nr 1 i nr 2 wykorzystanie terenu (w rozumieniu § 3 pkt 2 planu) o symbolach "MW" i "U" pod realizację wynikającego z planu przeznaczenia. Odnośnie terenów przeznaczonych pod zabudowę wielorodzinną (MW) twierdzenie takie pozostałoby przy tym w oczywistej sprzeczności z treścią art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. W przepisie tym prawodawca stwierdził i przesądził bowiem jednoznacznie, że lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, do której należy zaliczyć również objętą postępowaniem stację bazową telefonii komórkowej (w związku z treścią art. 46 ust. 1 tej ustawy i art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami) nie pozostaje co do zasady w sprzeczności z przeznaczeniem terenu na cele zabudowy wielorodzinnej. Z tych względów nie zasługuje też na uwzględnienie sformułowany w skardze T. S. zarzut naruszenia zaskarżoną decyzją treści "§ 1 pkt 8.1" planu nawet gdyby przyjąć, że faktycznie chodziło skarżącemu o naruszenie § 11 ust. 8 pkt 1 i pkt 2 planu. W odniesieniu do naruszenia § 11 ust. 8 pkt 1 planu zarzut należałoby uznać przy tym za oderwany od realiów niniejszej sprawy gdy z uwagi na usytuowanie spornej stacji bazowej niemożliwe jest usytuowanie zasilającej ją linii elektrycznej (objętej przede wszystkim tą skargą) w liniach rozgraniczających drogi publicznej lub w pasie drogi wewnętrznej. Skarżący ten nie wykazał też w żaden sposób, że lokalizacja zasilającej linii elektrycznej w gruncie w odległości 1 m wzdłuż wschodniej granicy działki nr 1 uniemożliwi jej zabudowę pod budownictwo wielorodzinne – nawet gdyby przyjąć, że przez teren w rozumieniu § 11 ust. 8 pkt 2 planu należy rozumieć teren tej działki. W odniesieniu do skargi T. S. bezpodstawny jest sformułowany w niej zarzut naruszenia zaskarżoną decyzją treści art. 1 i art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W związku z treścią art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych już chociażby z uwagi na wolę prawodawcy nie można mówić aby lokalizacja inwestycji z zakresu łączności publicznej kolidowała co do zasady z przeznaczeniem danego terenu pod zabudowę wielorodzinną jak również naruszała ład przestrzenny i zasadę zrównoważonego rozwoju takich terenów. W świetle treści tego przepisu brak jest też podstaw do różnicowania, gdy chodzi o możliwość lokalizowania spornej stacji terenów przeznaczonych na cele zabudowy wielorodzinnej i terenów przeznaczonych pod usługi, którego to zróżnicowania domaga się ten skarżący. Brak jest także podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem treści art. 4 Prawa budowlanego, w związku z twierdzeniem skarżącego T. S., iż inwestorka "A" Sp. z o.o. w W. niedysponowała prawem do działki nr 1 (który jest współwłaścicielem) na cele budowlane, zwłaszcza gdy chodzi o lokalizację na terenie tej działki objętej zaskarżoną decyzją wewnętrznej elektrycznej linii zasilającej. W tym względzie Sąd podziela bowiem w całości szczegółową argumentację przedstawioną w decyzji zaskarżonej. W świetle treści § 5 ust. 1, 2, 5, 6 i 7 umowy najmu nr [...]z dnia [...] r. zawartej przez "A" Sp. z o.o. w W. z ówczesnymi wyłącznymi współwłaścicielami działki nr 1 obręb [...] przy ul. [...] w C. nie ulega wątpliwości, że była nią objęta także zgoda na wykonanie na tej działce niezależnej instalacji energetycznej na potrzeby zasilania mającej powstać na tej działce stacji bazowej telefonii komórkowej, przyłączonej do sieci energetycznej zakładu energetycznego. Skoro skarżący nie kwestionuje zawartego w zaskarżonej decyzji ustalenia, że po nabyciu udziału we współwłasności tej działki umowy tej nie wypowiedział to zasadnie powołał się w tym względzie Wojewoda na treść art. 678 § 1 kodeksu cywilnego. Dodatkowo można podnieść, że takie wykorzystanie tej działki odpowiada właściwościom jej przeznaczenia wynikającym z treści tej umowy (art. 666 § 1 kc). W tym względzie odmiennych wniosków nie można wyprowadzić z treści § 2 ww. umowy w sytuacji, gdy na przedstawionej przez skarżącego mapie mającej stanowić według jego twierdzeń (odmiennie w tym względzie twierdzi "A" Sp. z o.o. w W.) załącznik nr 1 do umowy nie uwidoczniono szczegółowo terenu o pow. 100 m2 do którego zdaniem tego skarżącego miałoby się ograniczyć zgodnie z tą umową prawo dysponowania przez inwestorkę działką nr 16 na cele budowlane. Nawet gdyby jednak przyjąć, że istnieją w tym względzie pewne wątpliwości, to nie do organów architektoniczno-budowlanych i sądu administracyjnego należy ich ostateczne rozstrzyganie. W takiej sytuacji na użytek postępowania o uzyskanie pozwolenia na budowę przesądzające znaczenie ma w świetle treści art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego złożenie przez inwestorkę pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania tą działką na cele budowlane określone we wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Ustosunkowując się do zarzutów skargi M. S. należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że wbrew jej twierdzeniom z miejscowego planu zagospodarowania nie wynika zakaz sytuowania na terenie działki nr 1 budowli w postaci wieży kratowej z antenami o wysokości 43,45 m. W obowiązującym planie jest jedynie mowa o ograniczeniu na terenach oznaczonych symbolem MW wysokości budynków mieszkalnych wielorodzinnych do 6 kondygnacji i 20 metrów. Nie można podzielić też zarzutów tej skarżącej, że sporna inwestycja uniemożliwia zagospodarowanie jej działki pod budownictwo mieszkaniowe. Jak wynika bowiem z przedłożonej przez inwestorkę analizy rozkładu pól elektromagnetycznych i kwalifikacji przedsięwzięcia pola o wartości przekraczającej dopuszczalną normę 0,1 W/m2 będą znajdowały się dopiero na wysokościach znacznie wyższych niż dopuszczalna na tym terenie zgodnie z planem zagospodarowania wysokość zabudowy mieszkaniowej. Rozpoznając zastrzeżenia tej skarżącej w aspekcie treści art. 140, art. 143 i art. 144 kc oraz art. 21 i art. 124 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, art. 4 Prawa budowlanego i art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.) należy mieć na uwadze, że z obowiązujących przepisów prawa nie wynika bezwzględny zakaz realizacji inwestycji, której pole elektromagnetyczne oddziaływujące na nieruchomości sąsiednie przekracza dopuszczalne normy określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów (Dz. U. nr 192, poz. 1883). W świetle treści tych przepisów za niedopuszczalną należy uznać jedynie inwestycję której pole takie przekracza dopuszczalne poziomy występujące w miejscach dostępnych dla ludności w rozumieniu art. 124 ust. 2 Prawa ochrony środowiska. W judykaturze nie budzi przy tym wątpliwości pogląd, że chodzi tu również o oddziaływanie na tereny, na których zabudowa może być dopiero zrealizowana zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym, w tym zgodnie z ustaleniami planu miejscowego. Biorąc te rozważania pod uwagę należy w odniesieniu do niniejszej sprawy stwierdzić, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż w związku z realizacją spornej stacji bazowej dojdzie do naruszenia interesów osób trzecich, w tym skarżących z uwagi na emitowane przez tę stację pola elektromagnetyczne przekraczające dopuszczalne normy. Normy te będą bowiem przekroczone na wysokościach znacznie wyższych (powyżej 35 m n.p.t.) niż dopuszczalna na tym terenie wysokość zabudowy mieszkaniowej (20 metrów). Oznacza to, że przekroczenia te będą występować na obszarze miejsc niedostępnych dla ludności. Z tego względu brak jest też podstaw do przyjęcia, że lokalizacja tej inwestycji narusza wymagania wynikające z § 7 ust. 2 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również, iż uniemożliwi ona przeznaczenie terenów sąsiednich pod budownictwo wielorodzinne. Trudno też z góry zakładać, że na etapie budowy lub na etapie eksploatacji inwestycji dojdzie bez stosownego pozwolenia do zwiększenia mocy promieniowania izotopowego poszczególnych zainstalowanych anten, wysokości ich zawieszenia oraz zmiany ich azymutów w sytuacji gdy jak to stwierdzono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji istnieje obowiązek zgłoszenia emisyjnego tego obiektu i dokonywania regulowanych pomiarów emitowanych pól elektromagnetycznych. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego brak jest też podstaw do przyjęcia, że pola elektromagnetyczne o natężeniach przekraczających dopuszczalne wielkości będą rozciągać się również nad powierzchnią innych działek niż te które zostały wymienione w zaskarżonej decyzji jako objęte oddziaływaniem spornego obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Z tego też względu nie zasługuje na akceptację zarzut skarżącej M. S., że w sprawie nie brali udziału wszyscy mający w tym interes prawny. Również dokonując kontroli zaskarżonej decyzji z urzędu Sąd nie dopatrzył się wystarczających podstaw do jej wzruszenia. Mając na uwadze opracowaną na użytek postępowania kwalifikację spornego przedsięwzięcia autorstwa mgr inż. K. F. (ze stycznia 2014 r.) należało przyjąć, że sporna inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W tym względzie Sąd miał przy tym na uwadze, że nie zostało podniesione ani nie wynika z akt sprawy aby na terenie planowanej lokalizacji spornej stacji bazowej istniały lub były realizowane inne przedsięwzięcia tego samego rodzaju, których parametry podlegały z tą inwestycją sumowaniu. Z tych wszystkich względów skargi jako nieuzasadnione podlegały oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.