II SA/Gl 310/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi W. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia w sprawie lokalizacji obiektu budowlanego oddala skargę. Pismem z dnia 20 grudnia 2017 r. W. Z. wystąpił do Prezydenta Miasta Z. o wydanie zaświadczenia w oparciu o akta sprawy znak [...] - iż budynek mieszkalny posadowiony na działce nr 1 (k.m. [...] obręb Z.) przy ul. [...] zlokalizowany jest w granicy z działką nr 2 (k.m. [...] obręb Z.) przy ul. [...] stanowiącej jego własność. Organ I instancji postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] odmówił wydania zaświadczenia żądanej treści. W uzasadnieniu Prezydent Miasta Z. przytoczył brzmienie art. 217 § 1 i 2 oraz art. 218 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. Stwierdził, że stwierdził, że jeżeli problematyka, której dotyczy żądanie wnioskodawcy jest sporna, wydanie zaświadczenia żądanej treści nie jest możliwe. Organ I instancji wyjaśnił także, iż z powołanych przez wnioskodawcę akt sprawy znak [...] nie wynika, aby budynek mieszkalny posadowiony na działce nr 1 położonej przy ul. [...] zlokalizowany był w granicy z działką nr 2 położonej przy ul. [...]. W przywołanych aktach sprawy brak jest bowiem jednoznacznego stwierdzenia, że przedmiotowa inwestycja będzie realizowana w granicy z działką sąsiednią. Ponadto, w ocenie organu I instancji, zapisu zawartego w części ogólnej opisu technicznego, iż: "Budynek mieszkalny usytuowany w granicy działki sąsiedniej" nie można utożsamiać ze stanem realizacji tej inwestycji. Zażalenie na to postanowienie złożył W. Z. domagając się uchylenia postanowienia organu I instancji oraz wydania żądanego zaświadczenia. Przedkładając organowi odwoławczemu pismo Naczelnika Wydziału Zagospodarowania Przestrzennego Urzędu Miejskiego w Z. z dnia [...]r. poświadczające, iż: "Z akt sprawy znak [...] wynika, że budynek mieszkalny posadowiony na działce nr ew.1 (k.m.[...] obręb Z.) przy ul. [...] zlokalizowany jest w granicy z działką o nr 2 (k.m.[...] obręb Z.) przy ul. [...], oraz mapę do celów projektowych, zarzucił Prezydentowi Miasta Z. naruszenie: - art. 6, 7 i 7b k.p.a. oraz - art. 217 § 1 i § 2 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, - art. 218 § 1 i 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie utrzymało skarżone postanowienie w mocy. Podkreśliło, że zgodnie z art. 217 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, które wydaje się, jeżeli: - urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa - art. 217 § 2 pkt 1, bądź - osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego - art. 217 § 2 pkt 2. Z powyższego wynika, iż w sytuacji, kiedy określony podmiot ubiega się o wydanie zaświadczenia ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu faktów lub stanu prawnego organ administracji obowiązany jest wydać zaświadczenie, tylko wtedy, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ może przed wydaniem zaświadczenia przeprowadzić w koniecznym (a wiec ograniczonym) zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 k.p.a.) przy czym opierać się ono może jedynie na danych zawartych w posiadanej przez organ dokumentacji. W konsekwencji organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż w oparciu o akta sprawy znak [...] nie można wydać zaświadczenia o żądanej treści, tj. budynek mieszkalny posadowiony na działce nr 1 (k.m. [...] obręb Z.) przy ul. [...] zlokalizowany jest w granicy z działką nr 2 (k.m. [...] obręb Z.) przy ul. [...] stanowiącej własność W. Z. W przywołanych aktach sprawy znajduje się bowiem jedynie zapis, iż: "projektowaną rozbudowę budynku wyznaczy na gruncie uprawniony geodeta na zlecenie inwestora". Natomiast nie jest możliwe wydanie zaświadczenia w odniesieniu do stanu, który w określonej dacie nie był ujawniony. Skargę na postanowienie organu odwoławczego złożył W. Z., Zarzucił organowi administracji naruszenie - art. 75 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, - art. 126 w związku z art. 107 §.3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, - art. 218 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, - oraz brak rozstrzygnięcia o "losie opłaty (w kwocie 17 złotych), wniesionej przez skarżącego na rachunek Urzędu Miejskiego w Z. za wydanie zaświadczenia" W związku z powyższym domaga się uchylenia rozstrzygnięć obu instancji. W uzasadnieniu podniósł argumentację tożsamą ze złożoną wcześniej w zażaleniu. W jego ocenie organ gminy był zobowiązany do wydania mu zaświadczenia żądanej treści i w razie konieczności przeprowadzić postępowanie wyjaśniające. Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sad dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 217 § 2 k.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. W przypadkach, o których mowa powyżej (a takiego zaświadczenia żąda skarżący) organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Jednocześnie organ administracji, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Z powyższych przepisów wynika jednoznacznie, że wydanie zaświadczenia służy potwierdzeniu faktów albo stanu prawnego. Okoliczności te muszą wynikać z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Jednocześnie należy podkreślić, że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń jest postępowaniem uproszczonym, w którym organ poświadcza informacje, które posiada, nie dokonuje natomiast ocen prawnych, bowiem ocena taka jest elementem kształtowania prawa, co jest niedopuszczalne w tego rodzaju postępowaniu. Jak trafnie zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 grudnia 2017 r. (sygn. akt I OSK 602/17 – za www.orzeczenia.nsa.gov.pl) w trybie dotyczącym wydania zaświadczenia nie jest dopuszczalne dokonywanie jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych nie wynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Jako postępowanie uproszczone, postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia nie wymaga prowadzenia postępowania dowodowego w pełnym zakresie, czy rozstrzygnięć spornych kwestii, tak jak to czyni organ w postępowaniu jurysdykcyjnym. W rozstrzyganej sprawie skarżący domaga się wydania zaświadczenia, iż budynek mieszkalny posadowiony na działce nr 1 (k.m. [...] obręb Z.) przy ul. [...] zlokalizowany jest w granicy z działką nr 2 (k.m. [...] obręb Z.) przy ul. [...] stanowiącej jego własność. Organ wykonawczy gminy (tu Prezydent Miasta Z.) nie jest organem administracji architektoniczno-budowlanej. Nie prowadzi (jak zresztą żaden organ) rejestru usytuowania budynków. Żądanie W. Z. skierowane do tego organu było więc bezprzedmiotowe. Jednocześnie organ I instancji nie był uprawniony do przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego w tym zakresie. Nawet, jeśli skarżący dostarczyłby dokumentację jednoznacznie wskazującą na zaistnienie określonego stanu prawnego lub faktycznego. Naruszyłby bowiem art. 218 § 2 k.p.a. poprzez dokonanie ustaleń faktycznych i ocen prawnych. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd uznaje, iż rozstrzygnięcia organów administracji są prawidłowe, a zarzuty skargi w tym zakresie nieuzasadnione. Za nieuzasadniony Sąd uznaje również zarzut, iż zaskarżone postanowienie nie zawiera rozstrzygnięcia o zwrocie opłaty skarbowej. Zwrot opłaty skarbowej może nastąpić tylko na wniosek złożony do organu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.