II SA/Gl 317/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant st. sekretarz sądowy Małgorzata Orman, po rozpoznaniu w dniu 6 października 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi T. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną p o s t a n a w i a zawiesić postępowanie sądowe do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny sprawy o sygn. K 4/10. Zaskarżoną w sprawie decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Wojewoda uchylił decyzję Starosty Z. z dnia [...] r. znak [...] w części dotyczącej ustalenia wysokości odszkodowania oraz zobowiązania organu właściwego do jego wypłaty i w tym zakresie orzekł ustalając odszkodowanie za nieruchomość położoną w B. obręb [...], oznaczoną jako działka nr [...] o powierzchni 162 m², przejętą z mocy prawa na własność miasta na prawach powiatu B. z przeznaczeniem na realizację inwestycji pn. "[...]" w wysokości 30.110,00 zł na rzecz współwłaścicieli – tj. J. K. i T.C. w wysokości po 7.527,50 zł każdej i J. W. w wysokości 15.055 zł oraz zobowiązał Prezydenta Miasta B. do wypłaty ustalonego odszkodowania dotychczasowym właścicielom. Podstawę prawną do wydania decyzji organów obu instancji stanowiły m.in. przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.jedn. Dz.U. z 2008 r. nr 193 poz. 1149 ze zm.). Organy obu instancji przyjęły za dowód w sprawie operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego w dniu [...] r. W operacie tym dla określenia wartości rynkowej przedmiotowego gruntu zastosowano § 36 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.) Z akt sprawy ponadto wynika, że przedmiotowa nieruchomość na dzień wydania decyzji lokalizacyjnej – tj. decyzji Starosty Z. z dnia [...] r. Nr [...], wobec braku opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie zobowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta B., znajdowała się w terenach rozbudowy zabudowy jednorodzinnej (symbol ME). Wskazać w tym miejscu przyjdzie, że wnioskiem z dnia [...] r. Nr Sprawy [...] Rzecznik Praw Obywatelskich wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego m.in. o stwierdzenie niezgodności § 36 ust. 1 i ust. 4 cytowanego powyżej rozporządzenia Rady Ministrów, w zakresie, w jakim odnoszą się do szacowania gruntów zabudowanych lub przeznczonych pod zabudowę, następnie przejmowanych (w celu budowy lub modernizacji) pod drogi publiczne z art. 21 ust. 2 w związku z art. 64 ust. 1 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a także z art. 134 ust. 3 i ust. 4, art. 152 ust. 3 w związku z art. 151 ust. 1 i art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 102 , poz. 651 ze zm.) a przez to z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Sprawa została zarejestrowana w Trybunale Konstytucyjnym pod sygnaturą K 4/10. Uzasadniając złożony wniosek Rzecznik Prawa Obywatelskich stanął na stanowisku, że przyjęta w § 36 ust. 1 i ust. 4 cytowanego rozporządzenia Rady Ministrów metoda określania wartości nieruchomości, stanowiąca jeden z elementów odszkodowania należnego właścicielom, nie może być oceniana jako mieszcząca się w granicach pojęcia "słusznego odszkodowania". W szczególności zaś przyjęcie za punkt odniesienia dla wyceny wartości nieruchomości cen transakcyjnych uzyskiwanych przy sprzedaży gruntów odpowiednio przeznaczonych lub zajętych pod drogi publiczne, odbiega od przyjętego i korzystającego z domniemania konstytucyjności unormowania zawartego w art. 151 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania, m.in. przed Trybunałem Konstytucyjnym. W ocenie składu orzekającego stwierdzić należy, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku wskazanego postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym, co uzasadnia zawieszenie postępowania sądowego z urzędu, w oparciu o treść wymienionego powyżej art. 125 § 1 ustawy, do czasu zakończenia postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym w sprawie o sygn. K 4/10. W świetle powyższego Sąd uznał, że zachodzi określona w przywołanym powyżej art. 125 § 1 pkt 1 ustawy podstawa do zawieszenia postępowania. Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.