II SA/Gl 319/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan, po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego w Warszawie utrzymał w mocy decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] nakładającą na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8.000,00 zł z tytułu naruszenia przepisów o transporcie drogowym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach B. K. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t. jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższej regulacji prawnej wynika, że przesłankami wstrzymania wykonania decyzji są wyrządzenie znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, przy czym to na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania istnienie takich okoliczności. W rozpoznawanej sprawie wniosek skarżącego dotyczy decyzji wydanej m.in. w oparciu o regulację art. 92 a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym ( t.jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 2200 ze zm.). Tymczasem, zgodnie z treścią art. 93 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, decyzja ostateczna, mocą której nałożona została kara pieniężna, o której mowa w art. 92 a ust. 1 tej ustawy, staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku jednak wniesienia skargi decyzja taka staje się wykonalna z chwilą: odrzucenia skargi, cofnięcia skargi lub wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi. W związku z powyższym złożenie przez skarżącego skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji, oznacza, że decyzja ta nie podlega wykonaniu z mocy samego prawa. Tym samym przywołane okoliczności czynią bezcelowym merytoryczne rozpatrywanie wniosku strony skarżącej przez Sąd. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w zw. z art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.