II SA/Gl 32/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. J., M. J., W. J. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 2003 r., sygn. akt II SA/Ka 507/01 wydanym w sprawie ze skargi W. J. i J. J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego w kwestii wniosku W. J. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 sierpnia 2007 r. postanawia: oddalić wniosek o przywrócenie terminu. Prawomocnym postanowieniem z dnia 14 marca 2005 r. przyznane zostało m. in. skarżącemu W. J. prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu. W związku z wyznaczeniem przez Okręgową Radę Adwokacką w K. adwokata T. M. pełnomocnikiem skarżącego w dniu [...] r. W. J. udzielił w/w pełnomocnikowi upoważnienia do reprezentacji w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (vide: pełnomocnictwo – k. nr 151 akt sądowych). Postanowieniem z dnia 12 marca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił zażalenie wniesione przez W. J. na zarządzenie z dnia 31 lipca 2006 r. o pozostawieniu bez rozpoznania jego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2007 r. Sąd oddalił wniosek W. J. o uchylenie lub zmianę postanowienia z dnia 12 marca 2007 r., a odpis tego orzeczenia doręczony został skutecznie wskazanemu na wstępie pełnomocnikowi w dniu 10 września 2007 r. W dniu 5 listopada 2007 r. wpłynęło do Sądu pismo Okręgowej Rady Adwokackiej w K. informujące o wyznaczeniu dla W. J. w miejsce dotychczasowego pełnomocnika adwokata M. L. Następnego dnia adwokat M. L. przeglądał w siedzibie Sądu akta sprawy (vide: zapisek urzędowy – k. nr 367) W dniu 26 listopada 2007 r. adwokat M. L. wniósł do Sądu zażalenie na postanowienie z dnia 8 sierpnia 2007 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności jednocześnie podnosząc, iż stosowne pełnomocnictwo udzielone przez W. J. otrzymał dopiero w dniu 23 listopada 2007 r. Na podstawie zarządzenie z dnia 30 listopada 2007 r. "nowy" pełnomocnik skarżącego został wezwany do wskazania daty, w której ustała przyczyna uchybienia terminowi do wniesienia przedmiotowego zażalenia, a ponadto do uprawdopodobnienia naprowadzonych we wniosku okoliczności mających świadczyć o braku winy w uchybieniu terminu. W wyznaczonym terminie pełnomocnik wskazał, iż datą ustania przyczyny uchybienia terminowi jest 23 listopada 2007 r., tj. dzień, w którym otrzymał on od W. J. pełnomocnictwo procesowe. Jednocześnie wyjaśnił, że zawiadomienie o wyznaczeniu go pełnomocnikiem z urzędu otrzymał w dniu 5 listopada a następnego dnia wystąpił do skarżącego z prośbą o udzielnie pełnomocnictwa, lecz odpowiedź w tym zakresie wraz z formularzem pełnomocnictwa otrzymał dopiero w dniu 23 listopada 2007 r. Zdaniem adwokata M. L. uchybienie terminu do wniesienia zażalenia nastąpiło zatem z braku jego winy a jedynie z uwagi na opieszałość skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie ustawy, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do art. 87 § 1 ustawy pismo z przedmiotowym wnioskiem wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 ustawy) oraz dokonać czynności, której strona nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 ustawy). Zauważyć przy tym należy, iż kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych, dla których skuteczności określony jest ustawowy termin. Brak winy oznacza więc, że strona nawet przy dołożeniu jak najwyższych starań nie była w stanie zapobiec jego uchybieniu. Przenosząc powyższą regulację na grunt niniejszej sprawy uznać należy, iż zgłoszony przez W. J. wniosek został wniesiony w ustawowym terminie. Sąd przyjął, zgodnie z oświadczeniem pełnomocnika skarżącego, że przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 23 listopada 2007 r., tj. z dniem otrzymania przez adwokata M. L. pełnomocnictwa. Ponadto, dokonana została uchybiona czynność, czyli wniesione zostało zażalenie na postanowienie z dnia 8 sierpnia 2007 r. Jak wynika z treści przywołanych przepisów, wskazane tam przesłanki muszą wystąpić łączne, aby wniosek mógł zostać uwzględniony. Zatem, stosownie do treści art. 87 § 2 ustawy, na wnioskodawcy spoczywał także obowiązek uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu. Tymczasem przywołane przez pełnomocnika skarżącego okoliczności nie spełniają powyższej przesłanki, a wniesiony przez niego wniosek nie ma uzasadnionych podstaw. W rozpatrywanej sprawie zaskarżone postanowienie zostało skutecznie doręczone prawidłowo umocowanemu pełnomocnikowi skarżącego – adwokatowi T. M. Miał on zatem możliwość wniesienia w ustawowym terminie stosownego środka zaskarżenia. Należy zauważyć, że we wniosku o przywrócenie terminu nie zostały poniesione żadne okoliczności wskazujące na niemożność działania w tym okresie wyznaczonego z urzędu pełnomocnika. Zmiana przez Okręgową Radę Adwokacką osoby pełnomocnika, o której adwokat M. L. został zawiadomiony dopiero w dniu 5 listopada 2007 r. pozostaje bez wpływu na powyższą sytuację faktyczną. Podkreślić wymaga, iż przesłanką przywrócenia terminu do dokonania uchybionej czynności jest brak winy strony, tymczasem, na co zwrócił uwagę sam pełnomocnik, uchybienie terminu do wniesienia zażalenia nastąpiło na skutek opieszałości W. J. Nie sposób zatem stwierdzić, iż w przedmiotowej sprawie miały miejsce okoliczności, które obiektywnie uniemożliwiły stronie dokonanie czynności nawet w sytuacji największego w danych warunkach wysiłku. Należy zauważyć także, iż zgodnie z art. 44 ustawy sąd może dopuścić tymczasowo do podjęcia naglącej czynności osobę niemogącą przedstawić pełnomocnictwa. Równocześnie sąd wyznacza termin do przedłożenia stosownego pełnomocnictwa lub zatwierdzenia czynności przez stronę. Oznacza to, że już w dniu 6 listopada 2007 r., kiedy to adwokat M. L. przeglądając akta sądowe sprawy zapoznał się z postanowieniem Sądu z dnia 8 sierpnia 2007 r. mógł podjąć wymagane czynności mające na celu zaskarżenie tego rozstrzygnięcia. Okoliczność ta wskazuje zatem, iż wina wystąpiła również po stronie pełnomocnika skarżącego. W świetle powyższego rozpatrywany wniosek W. J. o przywrócenie terminu nie mógł odnieść skutku wobec braku uprawdopodobnienia, aby niedopełnienie czynności wynikło z braku jego winy. Na tej podstawie, stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.