II SA/Gl 320/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Ewa Krawczyk po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu w kwestii wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r., nr [...] ustalającą na rzecz A. W. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji: budowa budynku biurowego oraz zmiana sposobu użytkowania budynku usługowego (warsztat samochodowy) na funkcję usługowo-mieszkalną wraz z jego nadbudową, na nieruchomości oznaczonej jako działka nr "1" obręb: K. przy ul. [...] w B. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach H. W. reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wykonanie w chwili obecnej zaskarżonej decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Na przedmiotowej nieruchomości posadowiono obiekt złożony z czterech ustawionych na sobie kontenerów. W chwili obecnej względem obiektu toczy się postępowanie wyjaśniające przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego. Wykonalność decyzji może umożliwić wnioskodawczyni legalizację samowoli budowlanej. Dalej wskazano, że dotychczasowe działania wnioskodawczyni wskazują, że może ona przystąpić do prac budowlanych bez jakichkolwiek pozwoleń i posadowić na nieruchomości budynek wykonany zgodnie z parametrami z decyzji o warunkach zabudowy, a bez możliwości działania ze strony skarżącej na etapie postępowania o uzyskanie pozwolenia na budowę, co w istocie uniemożliwi jej ochronę swoich praw. Wnioskodawczyni może zatem postawić budynek przesłaniający budynek skarżącej, a następnie legalizować go ponosząc koszty odpowiedniej opłaty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudny do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przede wszystkim wskazać należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, to oznacza, że na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Wnioskujący musi dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, bowiem od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie sądu (por. postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005). Rozpoznając wniosek skarżącej w zakresie przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. W rozpatrywanej sprawie skarżąca nie wskazała bowiem okoliczności, których wystąpienie przemawiałoby za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, w szczególności nie wskazała, na czym polegałaby ewentualna znaczna szkoda lub nieodwracalne skutki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Uprawdopodobnienie zaś okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004). Również działając z urzędu Sąd nie dopatrzył się przesłanek przemawiających za uwzględnieniem złożonego wniosku. Wynika to z charakteru decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja ta ma charakter deklaratoryjny, stwierdza jedynie zgodność zamierzenia inwestycyjnego z prawem, sama w sobie nie uprawnia natomiast do rozpoczęcia robót budowlanych. Inwestycja konkretyzuje się dopiero na etapie pozwolenia na budowę i dopiero wówczas może wystąpić po stronie osób trzecich możliwość doznania szkody bądź skutków, o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 15 października 2001 r., sygn. akt II SA/GD 2174/01, Lex nr 76097). Jednakże decyzja o pozwoleniu na budowę będzie przedmiotem odrębnego postępowania przed sądami administracyjnymi, w ramach którego skarżąca będzie mogła domagać się wstrzymania jej wykonania. Mając na względzie powyższe Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.