II SA/Gl 322/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie : Przewodniczący Sędzia NSA: Bonifacy Bronkowski po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu A. H., W. H. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stanu technicznego obiektu budowlanego w kwestii wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a : oddalić wniosek. Pismem z dnia 26 kwietnia 2018 r. skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazali, że pomimo wniesienia sprzeciwu do Sądu, organ I instancji prowadzi postępowanie administracyjne, co narusza interes strony skarżącej, bowiem naruszone zostały przepisy procedury oraz pozbawiono pełnomocnika skarżących możliwości działania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 64b § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej: p.p.s.a., do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi zaś, że sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę majątkową lub niemajątkową, której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Odnosząc się do wniosku wnoszących sprzeciw wyjaśnić należy, że obejmuje on wstrzymanie wykonania decyzji, która to decyzja ma charakter kasacyjny (na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu organowi) i w związku z tym nie podlega wykonaniu w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Wniosek o wstrzymanie wykonania może zaś zostać uwzględniony jedynie w stosunku do aktów lub czynności, które mają przymiot wykonalności, tj. nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Zatem, wykonalność dotyczy aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że zaskarżona decyzja nie ma w tym znaczeniu przymiotu wykonalności, albowiem nie nakłada na skarżącego żadnych obowiązków. Wobec tego nie można orzec o wstrzymaniu jej wykonania. Uchylenie decyzji organu pierwszej instancji rodzi określone konsekwencje w prowadzonym przez ten organ postępowaniu, jednak ewentualne wydanie decyzji czy też innego aktu niekorzystnego dla strony, ma na tym etapie postępowania charakter hipotetyczny. Nie można zatem przesądzić, że istnieje niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody albo trudnych do odwrócenia skutków dla strony skarżącej, na które to okoliczności pełnomocnik skarżących we wniosku w ogóle się nie powołał, a tym bardziej nie uprawdopodobnił faktu ich wystapienia. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym orzeczono w sentencji