II SA/Gl 324/15

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami w kwestii wniosku skarżących o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy R. D. wystąpił o zwolnienie od kosztów sądowych, powołując się na bardzo trudną sytuację materialną spowodowaną bezrobociem i brakiem dochodów. Wnioskodawca wskazał, że w ubiegłym roku prowadził działalność gospodarczą, jednakże nie przyniosła ona dochodu, lecz wygenerowała stratę. Zadeklarował, że jedynym składnikiem jego majątku jest udział (1/3) w prawie własności budynku mieszkalnego o pow. 519,77 m2, natomiast nie posiada żadnych innych składników majątku, w tym oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro. Z treści formularza wynika, że skarżący nie uzyskuje jakichkolwiek dochodów. Pismem z dnia 7 maja 2015 r. referendarz sądowy zobowiązał R. D. do uprawdopodobnienia okoliczności podniesionych we wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez: - udokumentowanie wysokości wydatków związanych z utrzymaniem się, tj. opłat za energię elektryczną, czynsz, dostawy wody, odbiór śmieci, usługi telekomunikacyjne, wykup lekarstw itp., - przedłożenia dokumentów obrazujących wysokość aktualnych dochodów oraz źródeł utrzymania, a także nadesłanie kopii zeznania podatkowego za 2014 r. W odpowiedzi skarżący nadesłał wymagane dokumenty oraz wyjaśnił, że aktualnie mieszka wraz z matką, która pokrywa bieżące koszty utrzymania. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U.z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Okoliczności powołane przez skarżącego rodzą wątpliwości, które nie zostały przezeń rozwianie. To zaś sprawia, że nie można bezkrytycznie przyjąć, iż wnioskodawca rzeczywiście zasługuje na przyznanie prawa pomocy. Wnioskodawca w druku formularza ani słowem nie wspomniał, że zamieszkuje wraz z matką pomimo, że treść druku PPF nie budzi w tym zakresie żadnych wątpliwości (vide rubryka nr 6). Co więcej, podając ostatecznie ten fakt całkowicie przemilczał poziom dochodów matki, ograniczając się jedynie do ogólnikowego stwierdzenia, że wydatki związane z bieżącym utrzymaniem się pokrywa aktualnie jego matka, , której tez jest bardzo ciężko. Tymczasem, w druku formularza PPF należy podać również dochody osób pozostających ze strona we wspólnym gospodarstwie domowym, czego wnioskodawca nie uczynił. Suma wydatków związanych z utrzymaniem się, wg. przedłożonych dokumentów kształtuje się na poziomie około 450 zł miesięcznie i nie wiadomo w jakim zakresie wpływa na wielkość dochodu w rodzinie wnioskodawcy. Tym samym nie można ustalić na ile ograniczone są możliwości finansowe rodziny skarżącego, a co za tym idzie, czy spełnione zostały przesłanki warunkujące przyznanie prawa pomocy. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.