II SA/Gl 325/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 6 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu skarżącego P.G. od postanowienia referendarza sądowego z dnia 17 czerwca 2010 r. oddalającego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego z urzędu w sprawie ze skargi P. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić wniosek o przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego z urzędu Postanowieniem z dnia [...] r. referendarz sądowy oddalił wniosek P. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego z urzędu. Skarżący skorzystał z uprawnienia do zaskarżenia tego rozstrzygnięcia i w ustawowym terminie wniósł sprzeciw. Tym samym, zgodnie z treścią art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a. ) postanowienie referendarza sądowego utraciło moc. W sprzeciwie P. G. podniósł, że ze względu na trudną sytuację materialną nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego, a ustalenia referendarza sądowego są błędne. Wnioskodawca zauważył przy tym, że przesłał do Sądu wszystkie dokumenty jakimi dysponował. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Przesłanką uzasadniającą uwzględnienie wniosku strony w zakresie całkowitym (a więc zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego z urzędu) jest brak środków na pokrycie jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Analizując stan majątkowy skarżącego nie można stwierdzić, że złożony przezeń wniosek zasługuje na uwzględnienie. P.G. podkreśla, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, gdyż jego przedsiębiorstwo nie przynosi zysków lecz generuje straty, zaś sam skarżący nie posiada żadnych dochodów, mając na utrzymaniu niepracującą zonę, małe dziecko oraz chorego brata i jego rodzinę (vide rubryka nr 5 formularza PPF znajdującego się w aktach sprawy). Z treści formularza wynika również, że pozostaje w gospodarstwie domowym wraz z żoną i małoletnim synem, w skład jego majątku wchodzi nieruchomość o pow. 6a oraz samochody ciężarowe (6 sztuk) wyeksploatowane, znajdujące się w złym stanie technicznym. Skarżący zadeklarował brak dochodów i wystąpienie straty, która do końca marca br. wyniosła, wg. jego oświadczenia, ok. 250 tys. zł. Oprócz tego wnioskodawca twierdzi, że są prowadzone wobec niego postępowania egzekucyjne, zalega ze składkami wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz płatnościami wobec kontrahentów, a jego dochód zajął komornik. Pomimo wezwania referendarza sądowego do nadesłania szeregu dokumentów celem uprawdopodobnienia okoliczności podniesionych we wniosku, P. G. nie przedłożył tych dokumentów. Analizując zarówno treść formularza jak i sprzeciwu da się zauważyć brak spójności złożonych oświadczeń a także ich wewnętrzna sprzeczność – wnioskodawca podnosi, że zamieszkuje u rodziców udzielających mu wsparcia finansowego, podkreślając zarazem, że ma na utrzymaniu brata i jego rodzinę – w zasadzie uniemożliwia obiektywne stwierdzenie, czy rzeczywiście istnieje podstawa do uwzględnienia złożonego wniosku. Podkreślenia wymaga, że skarżący ani na etapie postępowania prowadzonego przez referendarza sądowego ani też przy sprzeciwie nie przedłożył jakichkolwiek dokumentów, które uwiarygodniałyby wskazane wyżej twierdzenia pomimo, iż podnosił, że wszelkie niezbędne dokumenty złożył. Taka postawa strony, która uchyla się od wykazania prawdziwości powoływanych okoliczności budzi wątpliwości co do wiarygodności złożonych oświadczeń. Trzeba bowiem zaznaczyć, że to na osobie ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy ciąży obowiązek przedstawienia sytuacji materialnej w taki sposób, aby nie powstały wątpliwości co do zasadności ewentualnego uwzględnienia złożonego wniosku. Konkludując poczynione wyżej spostrzeżenia Sąd doszedł do przekonania, że brak jest dostatecznych podstaw do uznania, że sytuacja materialna P.G. uzasadnia zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 245 § 2 oraz art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 260 tej ustawy.