II SA/Gl 328/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.), po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] oraz decyzji Naczelnika urzędu Celnego w C. z dnia [...] r. nr [...] p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania ww. decyzji Pismem z dnia [...] r. skarżący D. P. działający przez pełnomocnika adwokata J. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej w K. skargę na decyzję tego organu z dnia [...] r. nr [...] uchylającą decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w C. z dnia [...]r. nr [...] w części dotyczącej nałożenia na skarżącego kary pieniężną w wysokości [...]zł za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organów obu instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący podnosił, że w dniu [...] r. został zatrzymany samochód dostawczy marki [...] o nr rej. [...] wraz z przyczepą. Samochód stanowi własność skarżącego. Kierujący pojazdem był związany ze skarżącym umową o dzieło, której przedmiotem było wykonanie wymiany słupa oraz regulacji linii napowietrznej w B., M. Ponieważ wykonawca nie dysponował żadnym środkiem transportu, skarżący użyczył mu przedmiotowego samochodu celem usprawnienia jego pracy, samochód miał służyć wyłącznie temu aby wykonawca dotarł na miejsce wykonywania pracy, natomiast kierujący pojazdem bez wiedzy i zgody skarżącego dołączył do samochodu przyczepę o masie dopuszczalnej 750 kg i dokonał przewozu powyższego słupa. Skarżący wskazywał, że o całym zdarzeniu dowiedział się dopiero podczas dokonywania kontroli i nie miał żadnego wpływu na wcześniejsze zdarzenia. W ocenie skarżącego nie podlega on przepisom ustawy o transporcie drogowym i w konsekwencji nie był zobowiązany do zapłaty stosownej licencji. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności jeżeli zaistnieją szczególne okoliczności uzasadniające takie orzeczenie, tj. gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, co stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., jest zatem uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została co najmniej jedna z określonych powyżej przesłanek (okoliczności faktycznych o charakterze nadzwyczajnym). Jak wynika z brzmienia przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. ustawodawca co prawda nie nałożył na stronę skarżącą obowiązku wykazania, iż zachodzą przewidziane nim przesłanki wstrzymania aktu lub czynności, to jednakże uprawdopodobnienie przez stronę skarżącą podstaw złożonego wniosku powinno być rozpatrywane w kategoriach podejmowania działań we własnym procesowym interesie. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, iż warunkiem uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07, LEX 261365). Podkreślić należy, że jest to jedynie obowiązek uprawdopodobnienia, nie zaś udowodnienia wystąpienia powołanych przesłanek. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne (vide: B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 168). W złożonym wniosku strona skarżąca nie powołała się na żadną z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania aktu. Argumentacja skarżącego sprowadzała się jedynie do szczegółowego opisu okoliczności towarzyszących nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. W ocenie Sądu tego rodzaju uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji jest niewystarczające. W tej kwestii bowiem, strona winna była wykazać, a przynajmniej uprawdopodobnić, w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, czego jednak w niniejszej sprawie nie uczyniono. Również działając z urzędu brak jest, zdaniem Sądu podstaw do przesądzenia tej przesłanki wstrzymania wykonania ww. decyzji. Podstawy do wstrzymania jej wykonania nie mogły stanowić również sformułowane w skardze zarzuty w zakresie wydania tej decyzji z naruszeniem przepisów prawa. Na tym etapie postępowania Sąd nie jest bowiem upoważniony do rozstrzygania tych kwestii i z tego też względu nie mogą one stanowić co do zasady (pomijając np.: ewentualne oczywiste przypadki wydania decyzji w warunkach nieważności) podstawy uwzględnienia wniosku o wstrzymanie. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie przywołanego wyżej art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. postanowił orzec jak w sentencji.