II SA/Gl 33/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka,, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant referent Joanna Wita, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi Z. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odpadów oddala skargę. W dniu [...] r. do Starostwa Powiatowego w C. wpłynął wniosek Przedsiębiorstwa Usługowo-Handlowego [...], ul. [...],[...], dotyczący wydania pozwolenia na wytwarzanie odpadów powstających w związku z eksploatacją instalacji sortowni odpadów zlokalizowanej na terenie zakładu ww. Przedsiębiorstwa, mieszczącego się w [...] gm. [...] przy ul. [...] wraz z zezwoleniem na odzysk i zbieranie odpadów na terenie zakładu ww. Przedsiębiorstwa, a także transport odpadów. Jednocześnie Wnioskodawca zwrócił się do organu o uchylenie dotychczas obowiązującej decyzji Starosty C. z dnia [...] r. nr [...], zmienionej decyzją z dnia [...] r. nr [...] oraz decyzją z dnia [...] r. nr [...], zezwalającej ww. Przedsiębiorstwu na prowadzenie działalności w zakresie odzysku i zbierania odpadów oraz transportu odpadów. Przedstawiony w przedmiotowym wniosku, uzupełnionym następnie dodatkowym pismem, zakres działalności ww. Przedsiębiorstwa został rozszerzony w stosunku do zakresu określonego w przywołanej wyżej decyzji Starosty C. o wytwarzanie odpadów, rozszerzony został również katalog odpadów przewidzianych do zbierania i transportu oraz odzysku. W myśl art. 26 ust. 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (t. j. Dz. U. 2010, Nr 185, poz. 1243 z późn. zm.) przedmiotowy wniosek został przesłany do zaopiniowania w części dotyczącej odzysku odpadów Burmistrzowi Miasta S. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Burmistrz S. zaopiniował negatywnie "wytwarzanie na terenie Przedsiębiorstwa Usługowo-Handlowego [...],[...] ul. [...],[...] odpadów powstających w wyniku eksploatacji instalacji (sortowni odpadów) z uwzględnieniem warunków dotyczących zezwolenia na zbieranie, transport i odzysk odpadów". W uzasadnieniu ww. postanowienia wskazano, iż działka na terenie której prowadzona będzie planowana działalność (działka nr [...] w Z. przy ul. [...]), zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego Sołectwa Z., leży w jednostce [...] o podstawowym przeznaczeniu na cele: "zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i zagrodowa" oraz "utrzymanie istniejącej zabudowy z możliwością modernizacji, przebudowy i rozbudowy". W terenach tych dopuszcza się "lokalizację usług związanych z mieszkalnictwem (handel, gastronomia, rzemiosło) nie powodujących uciążliwości dla otoczenia" oraz lokalizację "obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej". W uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia wskazano, iż prowadzenie działalności w zakresie wytwarzania odpadów w wyniku odzysku zmieszanych odpadów komunalnych metodą osiewania może powodować uciążliwość dla podstawowej funkcji tego terenu. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta C., w wyniku rozpoznania wniosku w części dotyczącej wydania pozwolenia na wytwarzanie odpadów wraz z zezwoleniem na odzysk, zbieranie i transport odpadów odmówił Przedsiębiorstwu Usługowo-Handlowemu [...] wydania pozwolenia na wytwarzanie odpadów wraz z zezwoleniem na odzysk i zbieranie odpadów na terenie zakładu oraz transport odpadów. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż zgodnie z art. 18 ust. 3 pkt 3, art. 29 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach właściwy organ odmówi wydania pozwolenia na wytwarzanie odpadów, zezwolenia na odzysk, zbieranie lub transport odpadów, jeżeli zamierzony sposób gospodarki odpadami jest niezgodny z przepisami prawa miejscowego, na co w tym przypadku wskazuje negatywna opinia Burmistrza S. z dnia [...] r. Z uwagi zatem na treść wniosku P.U.H. [...], w którym zwrócono się o wydanie nowej decyzji regulującej kwestię wytwarzania i gospodarowania odpadami w zakresie szerszym w stosunku do zakresu wskazanego w posiadanym przez Wnioskodawcę zezwoleniu, oraz z uwagi na ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - konieczną była, zdaniem organu, odmowa wydania wnioskowanego pozwolenia. Decyzja, jak wynika z jej części nagłówkowej, wydana została na podstawie art. 18 ust. 3 pkt 3, art. 29 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego. Odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej złożył działający przez profesjonalnego pełnomocnika adw. J. S. Z. J., prowadzący przedsiębiorstwo o nazwie P.U.H. [...] zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania tj. art. 6, 8 i 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania w zaskarżonej decyzji okoliczności faktycznych oraz przepisów prawa miejscowego, które uzasadniały odmowę uwzględnienia wniosku, naruszenie art. 18 ust. 3 pkt 3 oraz art. 29 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach poprzez ich zastosowanie mimo braku podstaw do wydania decyzji odmownej oraz naruszenie art. 26 ust. 6 ustawy o odpadach poprzez oparcie rozstrzygnięcia o opinię Burmistrza S. w zakresie, w jakim nie był on uprawniony do opiniowania. W uzasadnieniu odwołujący podniósł, iż treść art. 107 § 3 k.p.a. obliguje organ wydający decyzję do wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Decyzja spełniająca wymogi art. 107 § 3 k.p.a. powinna zatem w pierwszej kolejności wskazywać, w odniesieniu do wytwarzania i odzysku odpadów, na czym polega niezgodność zamierzonego sposobu gospodarki z przepisami prawa miejscowego oraz wskazywać w podstawie prawnej konkretne przepisy prawa miejscowego, które zostałyby naruszone przez wydanie zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie wskazuje jednak ani na czym miałaby polegać niezgodność ani jakie przepisy prawa miejscowego miałby być naruszone. Nadto Starosta C. wydając zaskarżoną decyzję oparł się na treści postanowienia Burmistrza Miasta S. z dnia [...] r. w sprawie o sygn [...]., w którym została wydana negatywna opinia dotycząca możliwości wytwarzania przez przedsiębiorstwo skarżącego odpadów powstających w wyniku eksploatacji sortowni odpadów. Z zapisu art. 26 ust. 6 ustawy o odpadach wynika, iż opinia burmistrza winna dotyczyć jedynie wydania zezwolenia na prowadzenie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, a nie jak w przedmiotowej sprawie, wydania zezwolenia na wytwarzanie odpadów w związku z eksploatacją sortowni odpadów. Dlatego też Burmistrz S. był uprawniony do zaopiniowania wniosku jedynie z zakresie zezwolenia na odzysk, a nie zezwolenia na wytwarzanie odpadów. Burmistrz wskazał nadto, iż przeszkodą do wydania pozwolenia na wytwarzanie odpadów w wyniku odzysku zmieszanych odpadów komunalnych są ustalenia miejscowego planu zagospodarowania prawnego. Stanowisko to, zdaniem odwołującego, nie ma uzasadnienia prawnego, gdyż zagospodarowanie działki [...] nastąpiło na podstawie ostatecznej decyzji Starosty C. o pozwoleniu na budowę nr [...] z [...] r. W treści tej decyzji zostało wyraźnie wskazane, iż pozwolenie dotyczy budowy hali odzysku surowców wtórnych z selekcji zbiórki odpadów komunalnych. Decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z [...] r. wzniesiony obiekt został dopuszczony do użytkowania. Skoro więc działka [...] została zagospodarowana na podstawie ostatecznych decyzji administracyjnych, to w chwili obecnej niedopuszczalne jest kwestionowanie możliwości prowadzenia w wybudowanych obiektach działalności, zgodnej z ich przeznaczeniem. W wyniku rozpoznania wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją nr [...] z dnia [...] r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję pierwszoinstancyjną. W uzasadnieniu wskazało, że stan faktyczny i prawny sprawy został ustalony przez organ I instancji prawidłowo, a argumenty odwołującego nie mogą zostać uznane za zasadne ponieważ nie znajdują oparcia w przepisach prawa. Zgodnie bowiem z art. 18 ust. 3 ustawy o odpadach właściwy organ odmawia wydania pozwolenia na wytwarzanie odpadów m.in. w przypadku gdy zamierzony sposób gospodarki odpadami jest niezgodny z przepisami prawa miejscowego. Odmowa wydania zezwolenia następuje w formie decyzji administracyjnej, która jest przykładem decyzji związanej: w razie stwierdzenia którejkolwiek ze wskazanych okoliczności organ jest zobowiązany (a nie tylko uprawniony) do odmowy wydania zezwolenia. Taka decyzja nie jest pozbawiona elementów ocennych (ale nie uznaniowych), organ bowiem ocenia, czy zachodzą okoliczności nakazujące mu odmowę wydania zezwolenia. Z akt sprawy wynika, że wnioskodawca składając podanie o udzielenie pozwolenia na wytwarzanie odpadów domagał się jednocześnie zezwolenia na odzysk, zbieranie i transport odpadów, co spowodowało przesłanie wniosku do zaopiniowania Burmistrzowi Miasta S. zgodnie z art. 26 ust. 6 ustawy o odpadach. Postanowieniem z dnia [...] r. Burmistrz Miasta S. negatywnie zaopiniował wytwarzanie na terenie PUH [...] odpadów powstających w wyniku eksploatacji instalacji z uwzględnieniem warunków dotyczących zezwolenia na zbieranie, transport i odzysk odpadów uzasadniając negatywną opinię niezgodnością planowanej działalności z planem zagospodarowania przestrzennego. Kolegium wskazało nadto, że zgodnie z 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego. Jak wynika z powyższego niezgodność zamierzonego sposobu gospodarowania odpadami z przepisami prawa miejscowego będzie oznaczała także niezgodność z planem zagospodarowania przestrzennego gminy, na terenie której ma być realizowana dana działalność. Organ podniósł następnie, że zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego Sołectwa Z. nieruchomość, na której ma być prowadzona działalność polegająca między innymi na wytwarzaniu odpadów leży w jednostce [...], w której podstawowym przeznaczeniem jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i zagrodowa. Na terenie tym dopuszcza się lokalizacje usług związanych z mieszkalnictwem (handel, gastronomia, rzemiosło) nie powodujących uciążliwości dla otoczenia oraz lokalizację obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej. Stosownie jednak do art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Skoro planowana działalność strony nie może zostać (jak wynika z powyższej definicji) zaliczona do urządzeń infrastruktury technicznej , a jej charakter (wytwarzanie odpadów ) powoduje, że nie można jej uznać za nieuciążliwą dla otoczenia Kolegium podziela pogląd organu I instancji, że zamierzony sposób gospodarki odpadami nie jest zgodny z przepisami prawa miejscowego (planem zagospodarowania przestrzennego). Odnosząc się do argumentów odwołania Kolegium podkreśliło, że zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Stąd też w ocenie Kolegium nie ma przeszkód formalnych aby przedmiotowa opinia stanowiła dowód na niezgodność zamierzonego sposobu gospodarki odpadami z przepisem prawa miejscowego w rozumieniu art. 18 ust. 3 ustawy o odpadach. Odnosząc się z kolei do kwestii udzielenia pozwolenia na budowę i dopuszczenia do użytkowania obiektu, w którym jest prowadzona działalność Kolegium wskazało, że decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana przed zmianą przepisów o odpadach. Obecne brzmienie art. 18 zostało bowiem zmienione przez art. 1 pkt 9 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. (Dz. U. 10.28.145) zmieniającej nin. ustawę o odpadach z dniem 12 marca 2010 r.. Pismem z dnia [...] r. działający przez pełnomocnika Wnioskodawca wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji domagając się jej uchylenia w całości, a także uchylenia poprzedzającej ją decyzji Starosty C. z uwagi na naruszenie, analogicznie jak to zarzucono w odwołaniu w stosunku do decyzji pierwszonstancyjnej, przepisów postępowania tj. art. 6, 8 i 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. poprzez brak wskazania w zaskarżonej decyzji okoliczności faktycznych oraz przepisów prawa miejscowego, które uzasadniały odmowę uwzględnienia wniosku, naruszenie art. 18 ust. 3 pkt 3 oraz art. 29 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach poprzez ich zastosowanie mimo braku podstaw do wydania decyzji odmownej, naruszenie art. 26 ust. 6 tejże ustawy poprzez oparcie rozstrzygnięcia o opinię Burmistrza S. w zakresie, jakim nie był on uprawniony do opiniowania. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego podniósł, iż z art. 138 k.p.a wynika obowiązek organu odwoławczego ponownego rozstrzygnięcia sprawy, w tym odniesienia się do zarzutów strony podniesionych w odwołaniu. Tymczasem analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji zdaniem pełnomocnika prowadzi do wniosku, iż organ II instancji skupił się na wykazywaniu okoliczności oczywistych i niespornych (iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego), natomiast nie przedstawił argumentacji, które byłaby pełnym odniesieniem się do podniesionych w odwołaniu zarzutów. Istota problemu w analizowanej sprawie sprowadza się do tego, czy zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należą do kategorii przepisów prawa miejscowego, wskazanych w art. 18 ust. 3 pkt 3 ustawy o odpadach, a także czy mogą one być podstawą decyzji odmownej w rozpatrywanej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego następuje ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje. W oparciu o zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego można zatem rozstrzygnąć o dopuszczalności zlokalizowania na danym terenie określonego budynku. I właśnie w oparciu o obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zostało wydane na rzecz skarżącego na działce nr [...] pozwolenie na budowę hali odzysku surowców wtórnych z selekcji zbiórki odpadów komunalnych. Po wzniesieniu obiektu, decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. wzniesiony obiekt został dopuszczony do użytkowania. Co równie istotne Burmistrz S. wcześniej pozytywnie zaopiniował wniosek o zmianę decyzji na odzysk odpadów, w zakresie zmiany miejsca prowadzenia tej działalności (na ul. [...]) oraz asortymentu zbieranych i odzyskiwanych odpadów. Dlatego też, zdaniem pełnomocnika skarżącego, nie do zaakceptowania jest to, iż bez zmiany okoliczności Burmistrz S. nie tylko negatywnie opiniuje wniosek o wytwarzanie odpadów (do czego nie był uprawniony) oraz również wniosek o zmianę zezwolenia w zakresie odzysku odpadów. Z treści ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach wynika nadto, iż wymóg zasięgnięcia opinii wójta, burmistrza lub prezydenta miasta dotyczy zezwolenia na prowadzenie odzysku (art. 26 ust.6), natomiast wymogu takiego nie ma w odniesieniu do zezwolenia na wytwarzanie odpadów (art. 17 ust. 2). Zdaniem pełnomocnika organ odwoławczy zdaje sobie z tego sprawę, gdyż oparcie decyzji przez organ I instancji o nieuprawnioną opinię Burmistrza S., stara się uzasadnić treścią art. 75 §1 k.p.a. W odczuciu pełnomocnika skarżącego chybiony jest również argument odwołujący się do tego, iż planowane przez skarżącego zamierzenie nie jest urządzeniem infrastruktury technicznej. Skarżący złożył bowiem wniosek o wyrażenie zgody na rozszerzenie działalności gospodarczej, prowadzonej w istniejącym obiekcie. W związku z tym wniosku tego nie można oceniać przez pryzmat warunków, jakie musiałaby być spełnione, by uzyskać zgodę na wzniesienie określonego obiektu, gdyż nie to jest przedmiotem wniosku. Również organ odwoławczy nie wyjaśnił, jakie znaczenie dla rozpatrywanej sprawy ma zmiana art. 18 ustawy o odpadach, dokonana przez art. 1 pkt 9 ustawy z 22 stycznia 2010 r. Skarga została wniesiona w terminie. W odpowiedzi organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W trakcie rozprawy w dniu 15 czerwca 2011 r. profesjonalny pełnomocnik skarżącego na pytanie Sądu wyjaśnił, że nie kwestionuje ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a jedynie uważa, że odwołanie się do tego planu na obecnym etapie tj. w sytuacji gdy skarżący legalnie prowadzi swoją działalność, jest nieuprawnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie może zostać uwzględniona. Przystępując do szczegółowych rozważań należy w pierwszej kolejności wskazać, iż stosownie do art. 18 ust. 3 ustawy o odpadach właściwy organ odmawia wydania pozwolenia na wytwarzanie odpadów w przypadkach określonych w przepisach o ochronie środowiska lub jeżeli zamierzony sposób gospodarki odpadami: 1) mógłby powodować zagrożenia dla zdrowia, życia ludzi lub dla środowiska; 2) jest niezgodny z planami gospodarki odpadami; 3) jest niezgodny z przepisami prawa miejscowego; 4) jest niezgodny z przepisami z zakresu gospodarki odpadami. We wszystkich wymienionych przypadkach organ nie tylko uprawniony lecz zobowiązany jest do odmowy wydania wnioskowanego pozwolenia. Decyzja w przedmiocie odmowy pozwolenia nie ma bowiem charakteru uznaniowego. Ma charakter związany co oznacza, że organ w przypadkach przewidzianych prawem obowiązany jest ją wydać, a w razie podjęcia przezeń rozstrzygnięcia odmiennego rażąco naruszyłby regulację zawartą w art. 18 ust. 3 ustawy o odpadach. W konsekwencji stwierdzenie, co ma miejsce w niniejszej sprawie, że zamierzona działalność, objęta wnioskiem o wydanie pozwolenia, sprzeczna byłaby z normami prawa miejscowego, powoduje, że organ zobligowany jest do wydania decyzji odmownej. Stosownie do ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa Z. (uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] r.) działka stanowiąca teren wnioskowanej działalności, rozszerzającej w intencji inwestora działalność dotychczasową o m.in. wytwarzanie odpadów, znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem [...], o podstawowym przeznaczeniu określonym w § 2 uchwały jako: "zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i zagrodowa" oraz "utrzymanie istniejącej zabudowy z możliwością modernizacji, przebudowy i rozbudowy". W terenach tych dopuszcza się "lokalizację usług związanych z mieszkalnictwem (handel, gastronomia, rzemiosło) nie powodujących uciążliwości dla otoczenia" oraz lokalizację "obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej". Niewątpliwym zatem jest, iż przywołane ustalenia planu w żadnym razie nie zezwalają na sytuowanie na terenie objętym wnioskiem działalności związanej z wytwarzaniem odpadów. Z oczywistych względów działalności takiej nie można bowiem zakwalifikować ani jako nie powodujących uciążliwości dla otoczenia usług związanych z mieszkalnictwem, takich jak handel, gastronomia i rzemiosło, ani też nie stanowi też ona infrastruktury technicznej, trafnie zdefiniowanej przez organ odwoławczy w ślad za art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami jako przewody, urządzenia wodociągowe, kanalizacyjne, ciepłownicze, elektryczne itp. Fakt, iż plan miejscowy nie dopuszcza wnioskowanej działalności jest w przedmiotowej sprawie bezsporny. Nie tylko bowiem świadczy o tym literalne brzmienie uchwały, a także jego przywołanie dokonane przez orzekające w sprawie organy, lecz okoliczność ta nie jest również kwestionowana przez skarżącego. Jak bowiem w odpowiedzi na pytanie Sądu przyznał profesjonalny pełnomocnik skarżącego w trakcie rozprawy w dniu 15 czerwca 2011 r. nie kwestionuje on ustaleń planu a jedynie uważa, że odwołanie się do tego planu na obecnym etapie tj. w sytuacji gdy skarżący legalnie prowadzi swoją działalność, jest nieuprawnione. Jak bowiem wskazano w skardze (s. 3) "istota problemu sprowadza się do tego czy zapisy miejscowego planu zagospodarowania miejscowego należą do kategorii przepisów prawa miejscowego wskazanych w art. 18 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach /.../, a także czy mogą być podstawa decyzji odmownej w rozpatrywanej sprawie". Jedyną zatem w tej mierze kontrowersją pomiędzy skarżącym a orzekającymi w sprawie organami jest wyrażone zarówno w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, jak też w skardze, przekonanie skarżącego, iż plan miejscowy nie stanowi przepisów prawa miejscowego, o których traktuje art. 18 ust. 3 pkt 3 ustawy o odpadach. Notabene zarzut ten w skardze sformułowany został niekonsekwentnie. Z jednej bowiem strony pełnomocnik skarżącego zarzuca organowi, że bez powodu wdał się w wyjaśnianie, iż plan miejscowy stanowi akt prawa miejscowego, z drugiej strony kwestionuje potraktowanie jego ustaleń jako przepisów prawa miejscowego w rozumieniu wskazanej wyżej normy. Należy zatem w całej rozciągłości podzielić w tej mierze twierdzenia organu odwoławczego i wskazać że skoro plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego stanowi akt prawa miejscowego (art. 14 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) to jego ustalenia nie tylko mogą lecz muszą stanowić kryterium według którego, w myśl art. 18 ust. 3 pkt 3 ustawy o odpadach, badany ma być wniosek o wydanie pozwolenia w przedmiocie wytwarzania odpadów. Art. 18 ust. 3 pkt 3 ustawy traktuje bowiem o przepisach prawa miejscowego w sposób globalny, nie wyszczególniając, które z nich winny być brane przez organ pod rozwagę. W sposób oczywisty świadczy to o tym, że przywołany przepis nakazuje badać wniosek w kontekście ewentualnej zgodności bądź sprzeczności z wszystkimi przepisami prawa miejscowego, nie zezwalając na wyłączenie któregokolwiek z nich zwłaszcza, że stosownie do art. 87 ust. 2 Konstytucji RP akty prawa miejscowego. są na obszarze działania organów, które je ustanowiły źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej. Nie ma zatem żadnej podstawy prawnej by z kręgu przepisów prawa miejscowego, o których mowa w art. 18 ust. 3 pkt 3 ustawy o odpadach wyłączyć, jak chce tego pełnomocnik skarżącego, ustalenia planu miejscowego. Przeciwnie, organ bezwzględnie zobligowany jest do uwzględnienia ustaleń tych przed wydaniem decyzji w przedmiocie wytwarzania odpadów i w razie stwierdzenia, ze zamierzenie niezgodne jest z ustaleniami planu obowiązany jest odmówić udzielenia wnioskowanego pozwolenia. Przywołany przepis jest bowiem bezwzględny i nie dopuszcza żadnych wyjątków. W konsekwencji orzekające w sprawie organy co do meritum orzekły poprawnie, udzielenie bowiem pozwolenia na wytwarzanie odpadów pomimo, że działalność taka sprzeczna byłaby z ustaleniami planu miejscowego rażąco naruszałoby art. 18 ust. 3 pkt 3 ustawy o odpadach. W efekcie, z przyczyn wskazanych powyżej, nie mogły wpłynąć na rozstrzygnięcie przez Sąd przedmiotowej sprawy podnoszone w skardze argumenty dotyczące udzielonego w przeszłości pozwolenia na budowę oraz pozwolenia na użytkowanie obiektu. Dodatkowo wskazać w tym miejscu należy, że decyzje te wbrew twierdzeniom pełnomocnika wcale nie przesądzały, bo i czynić tego nie mogły, o przyszłej możliwości prowadzenia dowolnej działalności związanej z odpadami. Także argument, iż skarżący już obecnie, z mocy decyzji otrzymanych w przeszłości, legalnie prowadzi działalność w zakresie odpadów uznać należy za chybiony. Wydane w obecnym postępowaniu rozstrzygnięcia w żadnej mierze nie odnoszą się bowiem do działalności obecnie prowadzonej i nie podważają mocy wydanych w tej mierze w przeszłości pozwoleń. Odnoszą się bowiem jedynie do wniosku skarżącego, w którym wyraził intencje rozszerzenia prowadzonej działalności o m.in. wytwarzanie odpadów, a więc o działania do tej pory nie prowadzone, na których realizację do tej pory pozwolenia nie uzyskał. W tej części wniosek dotyczył zatem działalności nowej, wykraczającej poza objętą uprzednio wydanymi pozwoleniami co oznacza, że organ zobligowany był dokonać oceny wniosku nie będąc w żadnej mierze związanym pozwoleniem udzielonym na działalność też wprawdzie związaną z gospodarką odpadami jednak o węższym zakresie. Nietrafny jest także, zdaniem Sądu, zarzut oparcia zaskarżonej decyzji na opinii Burmistrza S., który jak to słusznie podnosi pełnomocnik skarżącego władny jest wydać ją jedynie w odniesieniu do odzysku odpadów (notabene w tej tylko części wniosku skarżącego Starosta C. zwrócił się do Burmistrza o wydanie opinii, w piśmie z dnia [...] r. wyraźnie wskazując bowiem jako podstawę prawną art. 26 ust. 6 ustawy o odpadach). Choć bowiem uzasadnienie decyzji, zwłaszcza pierwszoinstancyjnej, jest w tej mierze wysoce niefortunnie zredagowane obie decyzje nie pozostawiają jednak wątpliwości co do faktu, iż to nie z powodu negatywnej opinii Burmistrza S. odmówiono stronie wnioskowanego pozwolenia lecz z powodu niezgodności zamierzenia w postaci wytwarzania odpadów z przepisami prawa miejscowego, a opinia Burmistrza traktowana była jedynie jako informacja o treści planu. Istotnie jednak orzekające w sprawie organy powinny były precyzyjnie w uzasadnieniach kwestię tę nakreślić, wskazując nadto w decyzjach szczegółowe dane dotyczące uchwały w przedmiocie planu miejscowego, w tym wskazać który paragraf uchwały cytują wykazując niezgodność zamierzenia inwestora z ustaleniami planu. Uchybienie to, zdaniem Sądu, nie miało jednak wpływu na merytoryczną prawidłowość rozstrzygnięcia, a tym samym zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie uprawnia Sądu do uchylenia z tej przyczyny zaskarżonej decyzji. Za niezrozumiały uznać należy z kolei sformułowany przez pełnomocnika skarżącego zarzut, iż organ II instancji "nie wyjaśnił jakie znaczenie dla rozpatrywanej sprawy ma zmiana art. 18 ustawy o odpadach" Powód bowiem zamieszczenia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji inkryminowanego passusu wydaje się być oczywisty. Skoro bowiem już na etapie odwołania pełnomocnik zakwestionował zarówno wzięcie przez organ pod uwagę ustaleń planu miejscowego, jak również podniósł fakt udzielenia w przeszłości skarżącemu innych pozwoleń, to wskazanie przez organ w jakiej dacie weszła w życie nowelizacja art. 18 ust. 3, w wyniku której dodano punkt nakazujący odmowę udzielenia pozwolenia w razie sprzeczności zamierzenia z przepisami miejscowymi wyjaśnia stronie z jakich przyczyn w chwili obecnej ocena dokonywana ma być z woli ustawodawcy bardziej rygorystycznie niż w przeszłości. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów, uznających co do meritum poprawność wydanego przez organ II instancji rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.