II SA/Gl 330/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2016 r. sprawy ze skargi R. M. i F. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżących solidarnie kwotę 1014 (jeden tysiąc czternaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASDADNIENIE R. M. zam. w B. ul. [...] pismem z dnia 6 sierpnia 2014 r. wystąpiła do Prezydenta Miasta B. o ustalenie warunków zabudowy pod budowę 5 budynków w zabudowie szeregowej w B. przy ul. [...] na działce oznaczonej numerem 1. Po ustaleniu stron postępowania dnia 3 września 2014 r. doszło do jego wszczęcia. W sprawie został przygotowany projekt rozstrzygnięcia, jednakże ze względu na to, iż przedsięwzięcie ma być realizowane na terenie zespołu przyrodniczo-krajobrazowego "A" Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. postanowieniem z [...] r. nr [...] odmówił uzgodnienia projektu decyzji. Uzasadnił to tym, że z § 3 uchwały nr [...]r. Rady Miejskiej w B. z [...] r. w sprawie ustanowienia zespołu przyrodniczo-krajobrazowego "A" wynika szereg ograniczeń związanych z zagospodarowaniem terenu objętego wnioskiem. Dotyczą one między innymi zakazu niekorzystnego przekształcenia terenu. W związku z tym decyzją z dnia [...] r. nr [...] organ I instancji odmówił ustalenia warunków zabudowy. Jako jedyny powód została podana sprzeczność zamierzenia z przepisami szczególnymi, tu uchwałą tworzącą formę ochrony przyrody. Na skutek odwołania inwestorki sprawę rozpatrywało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., które decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało skarżony akt w mocy. Uznało bowiem, że zarówno ustalenia poczynione przez organ I instancji jak i wywiedzione z nich skutki prawne są prawidłowe. Skargę na tę decyzję do tutejszego Sądu złożyli R. M. i F. N. reprezentowani przez profesjonalną pełnomocnik. Domagając się uchylenia skarżonej decyzji oraz zasądzenia kosztów postępowania zarzucili organowi II instancji naruszenie: - art. 7 i 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, - art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżący wnieśli również o zawieszenie postępowania do czasu rozpatrzenia przez Sąd ich skargi na uchwałę nr [...] r. Rady Miejskiej w B. z [...] r. w sprawie ustanowienia zespołu przyrodniczo-krajobrazowego "A". Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację. Tutejszy Sąd wyrokiem z dnia 22 czerwca 2016 r. sygn. II SA/Gl 253/16 stwierdził nieważność uchwały nr [...] r. Rady Miejskiej w B. z [...] r. w sprawie ustanowienia zespołu przyrodniczo-krajobrazowego "A" w odniesieniu do nieruchomości skarżących oznaczonej numerem 1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r. poz. 778 ze zm.) wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W rozstrzyganej sprawie przesłanką odmowy skarżącej ustalenia warunków zabudowy była okoliczność wymieniona w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czyli brak zgodności z przepisami odrębnymi, uchwałą nr [...] r. Rady Miejskiej w B. z [...] r. w sprawie ustanowienia zespołu przyrodniczo-krajobrazowego "A". Po złożeniu skargi na decyzję odmawiającą ustalenia warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem skarżących tutejszy Sąd stwierdził nieważność powyższej uchwały w odniesieniu do nieruchomości, na której ma zostać zrealizowane przedsięwzięcie. Zasadne zatem było wydanie orzeczenia kasatoryjnego w sytuacji tak istotnej zmiany stanu prawnego w sprawie. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu Prezydent Miasta B. przeprowadzi ponownie postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem R. M. uwzględniając zmieniony stan w prawny w tym zakresie. Dokona jednak szczegółowych ustaleń co do zgodności zamierzenia z wszystkimi przesłankami przewidzianymi w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności w zakresie istnienia tzw. "dobrego sąsiedztwa".