II SA/Gl 332/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędzia WSA Artur Żurawik, , , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie nielegalnej zmiany sposobu użytkowania lokalu oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez M. K. (dalej jako strona lub skarżący), reprezentowanego przez adwokata R. K. jest decyzja Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z [...] r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. nr [...] z [...] r., nr [...], umarzającą postępowanie administracyjne wszczęte w sprawie nielegalnej zmiany sposobu użytkowania lokalu nr [...] w budynku mieszkalno-usługowym przy ul. [...] [...] w B. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Pismem z 4 maja 2020r., strona złożyła wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie samowoli budowlanej dokonanej przez M. D. (dalej jako inwestor) w budynku Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] [...] w B., polegającej na zmianie sposobu użytkowania lokalu nr [...] bez dokonania wymaganego prawem zgłoszenia. Skarżący wskazał, iż wyżej wymieniony lokal użytkowy wykorzystywany jest w celach hotelowych (mieszkalnych). W dniu 23 czerwca 2020 r. organ pierwszej instancji zwrócił się do Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miejskiego w B., z prośbą o udzielenie informacji czy M. D. występował do organu administracji architektoniczno-budowlanej ze zgłoszeniem zmiany sposobu użytkowania lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] [...] z użytkowego na mieszkalny. W tym samym dniu organ ten zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie nielegalnej zmiany sposobu użytkowania lokalu nr [...] w budynku mieszkalno-usługowym, na działce nr 1, obręb [...], przy ul. [...] [...] w B. Zawiadomiono także strony, że w dniu 29 lipca 2020 r. zostaną przeprowadzone oględziny w sprawie sposobu użytkowania powyższego lokalu. Pismem 2 lipca 2020 r. Prezydent Miasta B. poinformował organ pierwszej instancji, że w dniu 1 lipca 2020 r. wpłynęło zgłoszenie zamiaru zmiany sposobu użytkowania lokalu biurowego na lokal mieszkalny przy ul. [...] [...], działka nr 1, obręb [...]. W wyznaczonym dniu upoważnieni pracownicy organu pierwszej instancji przeprowadzili czynności kontrolne pomieszczeń przedmiotowego lokalu. Jak wynika ze sporządzonego protokołu, właściciel lokalu M. D. w trakcie czynności kontrolnych przedłożył projekt przebudowy lokalu nr [...]. Rozkład pomieszczeń został uzgodniony z Miejskim Konserwatorem Zabytków. Podczas kontroli stwierdzono zgodność użytkowania spornego lokalu z przedłożonym projektem przebudowy i jego użytkowanie zgodnie z przewidzianą funkcją. W protokole wskazano, ze pomieszczenia użytkowane są jako biurowe, a wewnątrz znajdują się biurka, regały. Do organu pierwszej instancji 31 lipca 2020 r. wpłynęło zaświadczenie z tego dnia wystawione przez Prezydenta Miasta B. w przedmiocie przyjęcia zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania lokalu biurowego na lokal mieszkalny przedmiotowej nieruchomości. Z zaświadczenia wynika, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, to jest 1 lipca 2020 r. sprzeciwu w drodze decyzji. Pismem z 18 sierpnia 2020 r. organ I instancji zwrócił się do Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miejskiego w B. z zapytaniem czy w związku z przyjęciem zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego lokalu biurowego na lokal mieszkalny Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] [...] w B. (względnie pozostali współwłaściciele obiektu) wyraziła zgodę M. D. na zmianę sposobu użytkowania lokalu nr [...] z użytkowego na mieszkalny. W odpowiedzi na niniejsze pismo Prezydent Miasta B. pismem z 25 sierpnia 2020 r. udzielił informacji, że wnioskodawca (inwestor) ze względu na zgłoszony zakres robót budowlanych nie był zobowiązany do uzyskania zgody Wspólnoty Mieszkaniowej. Organ wyjaśnił, że z analizy przedłożonego przy wniosku rozwiązania docelowego lokalu mieszkalnego i rysunku inwentaryzacji lokalu biurowego jednoznacznie wynika, że roboty te dotyczyły wyłącznie robót wewnątrz lokalu własnego i nie naruszały części wspólnych - w tym istniejących pionów instalacji wodno-kanalizacyjnych oraz przewodów wentylacji grawitacyjnej. W ramach planowanej inwestycji nie przewidywano wyburzenia istniejących ścian ani budowy nowych, zarówno działowych jak i konstrukcyjnych. W przedstawionym stanie faktycznym sprawy organ pierwszej instancji nie miał podstaw do żądania, aby wnioskodawca przedstawił zgodę wspólnoty mieszkaniowej na zmianę sposobu użytkowania lokalu własnego, która nie wiązała się z ingerencją w części wspólne budynku. W ramach prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji wezwał inwestora do przedłożenia: kopii rysunku pomieszczeń w lokalu nr [...] (z projektu przebudowy), kopii rozkładu pomieszczeń w lokalu nr [...] uzgodnionego przez Miejskiego Konserwatora Zabytków oraz innych dowodów świadczących, że nie zostały naruszone ściany konstrukcyjne w przedmiotowym lokalu. Pismem z 9 września 2020 r. inwestor przedłożył organowi pierwszej instancji wymagane dokumenty. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. decyzją z [...] r. nr [...], znak: [...], wydaną na podstawie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 83 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, umorzył w całości postępowanie administracyjne wszczęte w sprawie nielegalnej zmiany sposobu użytkowania lokalu nr [...] w budynku mieszkalno-usługowym przy ul. [...] [...] w B. ze względu na jego bezprzedmiotowość. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że w toku postępowania nie potwierdziły się zarzuty strony dotyczące nielegalnej zmiany sposobu użytkowania lokalu nr [...], ani zarzut naruszenia ścian nośnych. Odwołanie od wskazanej decyzji pismem z 30 października 2020 r. wniosła strona, wnosząc o jej uchylenie oraz umorzenie postępowania pierwszej instancji. Strona zarzuciła organowi pierwszej instancji uchybienie przepisom proceduralnym, tj. art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 12 § 1 i 2, art. 77 § 1 oraz art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, a także naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 71 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji brak zastosowania. Skarżący podtrzymał w całości podnoszone uprzednio zarzuty, tj. brak posiadania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zajęcie przewodów kominowych oraz wyburzenie ścian nośnych w lokalu nr 6, a także podniesiono kwestie pionów wodnokanalizacyjnych i ich nieprawidłowe działanie. Zdaniem skarżącego do zmiany sposobu użytkowania lokalu nr 6 doszło przed dokonaniem przez inwestora stosownego zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach decyzją z [...] r., nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ ten przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie skupił uwagę na własnych rozważaniach. Organ odwoławczy ocenił, po analizie materiału dowodowego, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami prawa procesowego, a także prawem budowlanym. Zdaniem organu odwoławczego 29 lipca 2020 r. zostały przeprowadzone oględziny spornego lokalu przez dwóch doświadczonych inspektorów nadzoru budowlanego w sposób prawidłowy i niebudzący wątpliwości. Nadto organ ten wskazał, że zgodnie ze zgromadzoną w aktach sprawy dokumentacją nie doszło do naruszenia ścian nośnych w lokalu nr [...], a inwestor dokonał w organie administracji architektoniczno-budowlanej skutecznego zgłoszenia w zakresie zmiany sposobu użytkowania lokalu biurowego na lokal mieszkalny na terenie nieruchomości położonej w B. przy ul. [...] [...] , działka nr 1, obręb [...]. Stwierdzono także, że inwestor zgłaszając zamiar zmiany sposobu użytkowania lokalu nr [...], który to stanowi wyłączną jego własność nie był obowiązany do uzyskania zgody pozostałych właścicieli lokali znajdujących się w budynku przy ul. [...] [...] w B. Na marginesie prowadzonych rozważań organ odwoławczy wskazał, że podnoszone w odwołaniu kwestie związane z nieprawidłowym działaniem przewodów kominowych są przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego toczącego się przed organem pierwszej instancji. Natomiast zagadnienia związane z nieprawidłowym działaniem pionów wodnokanalizacyjnych będących częścią wspólną nieruchomości, winny w pierwszej kolejności zostać zgłoszone Zarządcy Wspólnoty Mieszkaniowej, a dopiero w sytuacji nierozwiązania zaistniałego problemu do organu nadzoru budowlanego. Z powyższą decyzją nie zgodziła się strona, która reprezentowana przez swojego pełnomocnika wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej zarzucono obu wydanym w sprawie decyzją naruszenie: art. 71 ust. 7 w zw. z art. 71 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez nieuwzględnienie, że dokonanie zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, o którym mowa w art. 71 ust. 2 wyżej wymienionej ustawy, po faktycznym dokonaniu zmian w obiekcie lub jego części nie wywołuje skutków prawnych przypisanych zgłoszeniu zgodnemu z prawem. Zdaniem skarżącego zastosowanie winien mieć art. 71a ustawy Prawo budowlane. Podniesiono naruszenie art. 71a w zw. z art. 71 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że wskazane przepisy nie mają zastosowania do stwierdzonego w toku postępowania stanu faktycznego i niepodjęcie przez organ nadzoru budowlanego żadnych działań w sytuacji dokonania przez inwestora zmiany sposobu użytkowania lokalu bez wymaganego zgłoszenia. Wskazano na naruszenie art. 71 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez fakt przeprowadzenia szeregu robót budowlanych przez inwestora w celu dokonania zmian konstrukcyjno-budowlanych w lokalu nr [...], które nie zostały uwzględnione przez organy nadzoru budowlanego w chwili wydania zaskarżonych decyzji. W skardze podniesiono zarzut, że naruszono postanowienia art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane poprzez zaakceptowanie przez organy administracji publicznej złożonego oświadczenia pod odpowiedzialnością karną przez inwestora o posiadaniu tytułu prawnego do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nadto zarzucono wypowiadającym się w sprawie organom naruszenie art. 71 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię, dodatkowo wskazano na naruszenie art. 71 ust. 2 ustawy Prawo budowlane polegające na wykonaniu instalacji gazowej od licznika do odbiorników gazu w lokalu nr [...] w sposób niezgodny z warunkami technicznymi z jakimi przedmiotowa instalacja powinna być wykonana. W skardze tej przedmiotowym decyzjom zarzucono naruszenie szeregu przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 138 § 2 tego Kodeksu, art. 61 przywołanego aktu w związku z art. 107 § 3, art. 77 § 1 i art. 15 tego aktu. Wskazano na naruszenie art. 107 w związku z art. 140, art. 6, art. 7b, art. 8, art. 11, art. 105 przywoływanego aktu, a także art. 7 i art. 77 tego Kodeksu w związku z art. 80 tego aktu. Jako ostatni zarzut podniesiono naruszenie art. 22 ust. 3 ustawy o własności lokali w związku z art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego poprzez uznanie, że inwestor pomimo dokonania wykucia pionu kanalizacyjnego w częściach wspólnych nieruchomości przy ul. [...] [...] w B. dokonał tych czynności w ramach zwykłego zarządu, w sytuacji gdy tego typu czynność jest czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu. Wskazując na opisane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji. W motywach skargi rozwinął stawiane zarzuty odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach wystąpił o oddalenie wniesionej skargi i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 powyższej ustawy tej kontroli Sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami, wnioskami i powołaną podstawą prawną. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli sądowej jest umorzenie przez organy nadzoru budowlanego postępowania w sprawie nielegalnej zmiany sposobu użytkowania lokalu, z uwagi na stwierdzenie braku naruszenia przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zwrócenie uwagi na przedmiot kontroli w ramach niniejszego postępowania jest o tyle istotne, że szereg zarzutów podnoszonych przez skarżącego z tym postępowaniem nie ma żadnego związku. W tej sytuacji zarzuty, które nie są związane z przedmiotem niniejszego postępowania nie mogą być brane pod uwagę i rzutować na ocenę prawidłowości kontrolowanego rozstrzygnięcia. Przed przystąpieniem do analizy trafności kontrolowanej decyzji wpierw należy przywołać przepisy, które legły u podstaw jej wydania. Decyzja poddana kontroli wydana została na podstawie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, który pozwala organom administracji na wydanie decyzji o umorzeniu prowadzonego postępowania, w sytuacji gdy stało się ono bezprzedmiotowe. Przesłanka bezprzedmiotowości postępowania, występuje wówczas, gdy brak jest jednego z konstytutywnych elementów materialnego stosunku prawnego, tj. brak podmiotu lub przedmiotu postępowania, a także zaistnienia innych okoliczności wywołujących podobny skutek, powodujący, że nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Do przyczyn przedmiotowych należy zaliczyć ustalenie w wyniku postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego w sprawie, w której postępowanie zostało wszczęte, że stan faktyczny nie odpowiada hipotetycznemu stanowi faktycznemu zapisanemu w normie materialnego prawa administracyjnego, będącego podstawą rozpoznawanej sprawy, w konsekwencji czego nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej ingerencji, w formie decyzji administracyjnej organu administracji publicznej. Jest to przypadek bezprzedmiotowości przedmiotowej postępowania, uzasadniający umorzenie postępowania na podstawie art. 105 §1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Obok przywołanego przepisu prawa procesowego w polu widzenia należy mieć również przepis prawa materialnego, którym jest art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z tym przepisem przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Definicja zawarta w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane zawiera tylko przykładowe wyliczenie przypadków zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Skutki określone w art. 71 ust. 1 ustawy Prawo budowlane zachodzą w każdej sytuacji, gdy podjęcie w obiekcie budowlanym określonej działalności, związanej z jego użytkowaniem, powoduje zmianę stawianych temu obiektowi wymagań określonych w art. 5 tejże ustawy. Zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego należy oceniać w porównaniu ze sposobem użytkowania tego obiektu określonego w pozwoleniu na budowę lub zgłoszeniu, bądź w późniejszych zezwoleniach na zmianę sposobu użytkowania. W polu widzenia należy mieć także art. 71 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym dokonanie zgłoszenia, o którym mowa w ust. 2 tego przepisu, po zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części nie wywołuje skutków prawnych. W przypadku ustalenia przez organ nadzoru budowlanego, że nastąpiła zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego zastosowanie znajduje regulacja art. 71a ustawy Prawo budowlane. Przepis art. 71a ust. 1 ustawy Prawo budowlane stanowi, że w razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego zgłoszenia, organ nadzoru budowlanego, w drodze postanowienia: a) wstrzymuje użytkowanie obiektu budowlanego lub jego części albo nakłada obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie dokumentów określonych w art. 71 ust. 2 przywoływanej ustawy. Warunkiem koniecznym wydania takiego postanowienia jest uprzednie ustalenie w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że bez wymaganego zgłoszenia doszło do zmiany sposobu użytkowania w sposób określony w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Aby móc dokonać takiego ustalenia, należy w pierwszej kolejności wykazać, jaki był przewidziany i dopuszczalny sposób użytkowania obiektu budowlanego lub jego części i jaki jest obecny sposób użytkowania. Należy dokonać zestawienia pierwotnego przeznaczenia obiektu z jego obecnym sposobem wykorzystywania, a następnie w sytuacji stwierdzenia rozbieżności w tym zakresie, dokonać subsumcji, czyli odniesienia ustalonego stanu faktycznego sprawy do hipotezy normy prawnej zawartej w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Przywołany powyżej stan normatywny przenieść należy na sytuację występującą w rozpoznawanej sprawie. Podkreślić należy, że w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego organ pierwszej instancji w trakcie kontroli przeprowadzonej 29 lipca 2020 r. wykazała w sposób niebudzący jakichkolwiek wątpliwości, że w dniu tym przedmiotowy lokal użytkowany był w sposób zgodny z przewidzianym dla niego sposobem, a mianowicie na cele usługowe. W trakcie tej kontroli ustalono, że lokal użytkowany jest zgodnie z przeznaczeniem, a wewnątrz lokalu znajdują się meble biurowe. Z treści protokołu i dołączonej dokumentacji fotograficznej nie wynika, aby lokal pełnił funkcje mieszkalne, w szczególności nie stwierdzono aby w lokalu znajdowały się meble, czy inne przedmioty świadczące o takim wykorzystaniu. Podnoszona przez skarżącego okoliczność, że właściciel lokalu uiszczał opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi za cztery osoby, jest niewystarczająca aby uznać, że lokal pełni funkcje mieszkalne. Organ pierwszej instancji podjął także działania kontrolne w związku z otrzymaniem zaświadczenia wydanego przez Prezydenta Miasta B. z [...] r., znak [...] w przedmiocie przyjęcia zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego lokalu. Ponadto organ pierwszej instancji zwrócił się do Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miejskiego w B. celem wyjaśnienia kwestii posiadania przez inwestora tytułu prawnego do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a także wezwał inwestora do przedłożenia stosownych dokumentów. W wyniku tej kontroli ustalono, że ściany konstrukcyjne budynku nie zostały naruszone oraz, że zakres robót budowlanych związanych z projektem przebudowy nie wiązał się z ingerencją w części wspólne budynku, w związku z tym inwestor nie był zobowiązany do uzyskania zgody Wspólnoty Mieszkaniowej. Zauważyć należy także, że samowolne wykonanie robót budowlanych w częściach wspólnych budynku winno być przedmiotem odrębnego postępowania, ponieważ wykracza poza zakres przedmiotowego postępowania administracyjnego. Jeżeli w wyniku przeprowadzonego postępowania w sprawie legalności zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego organ ustali, że funkcjonujący obiekt jest zgodny z przepisami i nie wymaga przeprowadzenia czynności w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem, to brak jest przesłanek do kontynuowania postępowania na podstawie art. 71a ustawy Prawo budowlane. W konsekwencji słusznie organy administracji publicznej uznały, że skoro nie stwierdziły zmiany sposobu użytkowania lokalu nr 6, to brak było podstaw do zastosowania trybu z art. 71a Prawa budowlanego, a tym samym wobec bezprzedmiotowości postępowania, zasadnym było jego umorzenie na podstawie art. 105 §1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Na marginesie prowadzonych rozważań podkreślić należy, że organy administracji publicznej mogą podejmować oceny, a następnie rozstrzygnięcia wyłącznie na podstawie tego, co ustala w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego. W rozpoznawanej sprawie elementem kluczowym była kontrola przeprowadzona 29 lipca 2020 r., która wykazała w sposób niebudzący wątpliwości sposób wykorzystania przedmiotowego lokalu. Okoliczności podnoszone przez skarżącego, a odnoszące się do okresu wcześniejszego nie mogły być uwzględnione, ponieważ organ nadzoru budowlanego ocenia sposób użytkowania lokalu czy budynku w momencie przeprowadzania określonych czynności procesowych. Zaznaczyć należy, że Sąd nie kwestionuje stwierdzeń skarżącego, że inwestor do końca czerwca 2020 r. wykorzystywał przedmiotowy lokal w inny sposób niż wynikało to z jego charakteru, jednakże okoliczność ta nie jest objęta tym postępowaniem i nie mogła być brana pod uwagę. Zgodnie z art. 106 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy. Oznacza to orzekanie na podstawie stanu faktycznego i prawnego z daty orzekania przez organy administracji. Zmiany stanu faktycznego i prawnego po wydaniu zaskarżonej decyzji nie mogą być zakwalifikowane jako naruszenie prawa przez organy administracji i mogą stanowić jedynie uzasadnienie złożenia nowego wniosku. Podkreślić należy, że uzupełnienie skargi z dnia 5 marca 2021 r. wraz z załączoną dokumentacją fotograficzną nie miało znaczenia dla wyniku sprawy. Nadto należy zwrócić uwagę na fakt, że zgodnie z art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W rozpoznawanej sprawie skarżący wystąpił o uzupełnienie materiału dowodowego i przedłożył materiały ilustrujące stan budynku. W świetle przywołanego przepisu żądanie skarżącego nie mogło zostać uwzględnione, ponieważ nie przedłożył on dokumentów i to takich, które byłyby niezbędne dla wyjaśnienia istoty sprawy. Stawiane przez skarżącego zarzuty co do naruszenia art. 71 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez wykonanie instalacji gazowej w sposób niezgodny z warunkami technicznymi oraz naruszenie art. 22 ust. 3 ustawy o własności lokali w związku z art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego nie mogły być przedmiotem oceny organów nadzoru budowlanego, ani też rozważań sądu administracyjnego w niniejszym postępowaniu. Reasumując, Sąd nie podziela podniesionych w skardze zarzutów naruszenia zarówno przepisów materialnych, jak i procesowych. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.