II SA/Gl 337/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kubik po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu w kwestii wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. nr [...] p o s t a n a w i a oddalić wniosek. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie bezdotykowej samoobsługowej myjni samochodowej wraz z realizacją niezbędnych dla funkcjonowania obiektu urządzeń technicznych przewidzianej do realizacji na nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] z karty mapy nr [...], położonej przy ulicy [...]w C. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. nr [...]. W jego uzasadnieniu wskazała przede wszystkim, iż obawia się uciążliwości związanej z funkcjonowaniem myjni samochodowej, bowiem planowana inwestycja będzie lokalizowana w bezpośrednim sąsiedztwie jej działki. Jednocześnie skarżąca podniosła, iż w jej ocenie zapisy Prawa budowlanego umożliwiają obecnie wydanie decyzji w sprawie pozwolenia na budowę bez udziału właścicieli działek bezpośrednio sąsiadujących. Tym samym zdaniem skarżącej nie ma żadnych gwarancji, że na tym etapie postępowania zostanie ona ujęta jako strona postępowania. W odpowiedzi na skargę organ nie ustosunkował się do wniosku o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji. Odpis skargi doręczono uczestnikom postępowania wraz z pouczeniem o możliwości ustosunkowania się do zawartego w skardze wniosku w terminie 7 dni. Uczestnik postępowania Z. W. w piśmie nadanym w urzędzie pocztowym w dniu [...] r. wniósł o odmowę wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji, wskazując jednocześnie, iż decyzja ta przesądza jedynie o możliwości budowy konkretnej inwestycji na określonej nieruchomości. W związku z powyższym zdaniem uczestnika nie może ona zostać uznana za akt administracyjny mogący wywołać trudne do odwrócenia skutki lub spowodować wyrządzenie znacznej szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, iż skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. nr [...], a więc decyzji organu I instancji. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Organ I instancji nie nadał swojej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, stąd też jej wykonanie winno nastąpić dopiero z datą wydania decyzji organu odwoławczego. Zatem przedmiotem orzeczenia Sądu w trybie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., należało uczynić obok tej decyzji także decyzję ostateczną, a więc decyzję organu II instancji. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 powołanej ustawy sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi zatem w świetle powyższej regulacji, odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. i dotyczy jedynie okoliczności faktycznych o charakterze wyjątkowym. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, co oznacza, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Niewskazanie we wniosku okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez Sąd (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2006 r., s. 189). Rozpoznając wniosek w zakresie przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wobec powyższego nie każdy akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania, a więc nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla stwierdzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest taką właśnie decyzją. Decyzja ta z uwagi na specyfikę regulowanego nią przedmiotu nie ma cechy wykonalności w rozumieniu art. 61 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Decyzja taka ma charakter deklaratoryjny, stwierdzając jedynie zgodność zamierzenia inwestycyjnego z prawem, sama w sobie nie uprawnia jeszcze do rozpoczęcia robót budowlanych. Wskazać należy, iż inwestycja konkretyzuje się dopiero na etapie pozwolenia na budowę i dopiero wówczas może wystąpić po stronie osób trzecich możliwość doznania szkody bądź skutków, o jakich mowa w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. wyrok NSA z dnia 15 października 2001 r., sygn. akt II SA/GD 2174/01, Lex nr 76097). Ponadto w rozpatrywanej sprawie skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności, których wystąpienie przemawiałoby za wstrzymaniem wykonania decyzji organu I instancji. Co więcej, nie przybliżyła też żadnej przesłanki, o której mowa w przywołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., tzn. nie wykazała, iż wykonanie powołanej decyzji spowodowałoby skutek w postaci groźby wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub że powstałe skutki byłyby trudne do odwrócenia. W tych okolicznościach zawarty w skardze wniosek nie mógł zostać uwzględniony i na mocy art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec, jak w sentencji.