II SA/Gl 34/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Edyta Kędzierska, Asesor WSA Aneta Majowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Damian Szczurowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. w W. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 23 października 2020 r. nr WINB-WOA.7721.120.2020.PZ/AN w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach (dalej – organ odwoławczy, Wojewódzki Inspektor) decyzją z dnia 23 października 2020 r. nr WINB-WOA.7721.120.2020.PZ/AN, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm. - dalej k.p.a.) oraz art. 80 ust. 2 pkt 2, art. 81, art. 83 ust. 2, art. 84 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1333 z późn. zm. – dalej u.p.b.), po rozpatrzeniu odwołania P. sp. z o.o. w W. (dalej – Spółka, Skarżąca), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta R. (dalej – organ I instancji, Powiatowy Inspektor) z dnia 7 stycznia 2020 r. nr [...] (znak [...] ) nakazującą P. sp. z o.o. w W. rozbiórkę rozbudowanej w styczniu 2015 r. części stacji bazowej telefonii komórkowej [...] położonej na działkach nr [...] i nr [...] przy ul. [...] w C. , tj.: – trzech anten sektorowych w paśmie GSM 1800 MHz usytuowanych na poziomie 46,60 m wieży stalowej wraz ze wspornikami antenowymi; – trzech urządzeń RRU z okablowaniem, z jednoczesnym doprowadzeniem parametrów technicznych legalnie zabudowanych anten sektorowych w pasmach GSM 900 MHz i UMTS 2100 MHz, w zakresie emisji pola elektromagnetycznego o równoważnych mocach promieniowania izotropowa EIRP, do wartości zgodnych parametrami tych anten w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowej stacji. Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Przedmiotowa stacja została zrealizowana na podstawie decyzji Starosty R. nr [...] z dnia 18 lutego 2011 r. o pozwoleniu na budowę, a następnie decyzją nr [...] z dnia 1 października 2012 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta R. udzielił pozwolenia na użytkowanie obiektu. Decyzją z dnia 7 stycznia 2020 r. nr [...] Powiatowy Inspektor nakazał Skarżącej rozbiórkę rozbudowanej w styczniu 2015 r. części stacji bazowej telefonii komórkowej. W jej uzasadnieniu podniesiono, że organ I instancji w dniu 20 lutego 2015 r. przeprowadził kontrolę stanu technicznego przedmiotowej wieży. W jej trakcie ustalono, że w stosunku do stanu z daty wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie nastąpiła zmiana - w styczniu 2015 r. Mianowicie w tym okresie zmontowano 3 dodatkowe anteny sektorowe na poziomie 46,60 m, wcześniej montując do konstrukcji wieży 3 dodatkowe wsporniki antenowe, zamontowano również 3 dodatkowe urządzenia RRU z okablowaniem. Okoliczność tą potwierdza również przedstawiona przez Spółkę "Dokumentacji Techniczno Formalnej Instalacji Radiokomunikacyjnej - Stacja Bazowa [[...] Modernizacja [D]". Zdaniem organu I instancji, w wyniku tych robót nastąpiła zmiana charakterystycznych parametrów stacji w zakresie ilości elementów wchodzących w jej skład. Z tego też względu zakwalifikował je jako rozbudowę przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej, która przeprowadzona była bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Tym samym – według Powiatowego Inspektora – w sprawie znajduje zastosowanie art. 48 u.p.b. W tym zakresie organ I instancji przyjął, że przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej nie narusza przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ani przepisów techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Postanowieniem nr [...] z dnia 1 marca 2016 r. organ I instancji nałożył na Inwestora rozbudowy przedmiotowej stacji obowiązek przedstawienia dokumentów niezbędnych dla przeprowadzenia postępowania naprawczego. W reakcji na to wezwanie Spółka przedłożyła: 1) zaświadczenie Burmistrza Gminy i Miasta C. z dnia 29 marca 2016 r. o zgodności lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; 2) postanowienie nr 5 Burmistrza Gminy i Miasta C. z dnia 7 czerwca 2016 r. odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; 3) trzy egzemplarze "Dokumentacji Techniczno Formalnej Instalacji Radiokomunikacyjnej - Stacja Bazowa [[...] Modernizacja [D]“, zgodnie z którą wykonano roboty budowlane polegające na zainstalowaniu 3 dodatkowych anten sektorowych na dodatkowych 3 wspornikach antenowych oraz 3 urządzeń RRU z okablowaniem; 4) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Powiatowy Inspektor dostrzegł, że Spółka podała Burmistrzowi Gminy i Miasta C. nieaktualne parametry anten w zakresie emisji pola elektromagnetycznego o równoważnych mocach promieniowania izotropowego. To doprowadziło do wydania wspomnianego postanowienia z dnia 7 czerwca 2016 r. odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Tymczasem według organu I instancji – w myśl art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2081 z późn. zm. – u.u.i.ś.) – przeprowadzona rozbudowa z racji na parametry anten wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto wskazano, że Spółka w obliczeniach i części rysunkowej "Kwalifikacji przedsięwzięcia" stanowiącej podstawę do wydania przez Burmistrza Gminy i Miasta C. postanowienia nr [...] z dnia 7 czerwca 2016 r., jako miejsca dostępne dla ludności wzięła pod uwagę wyłącznie istniejące obiekty budowlane, co jest niezgodne z art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. Powiatowy Inspektor dokonując własnych wyliczeń wskazał, że: – na azymucie 120° dla pojedynczych anten 2.1 i 2.3 o równoważnej mocy promieniowania izotropowo EIRP mieszczących się w przedziale > 5000 < 10000 główna oś promieniowania licząc od środka elektrycznego anteny, przebiega przez tereny oznaczone w MPZP jako: 0-140 m - E2 (MPZP § 34), 140 - 200 m M2 (MPZP § 9) - w odległości 198.5 m - 200 znajdują się miejsca dostępne dla ludności; – na azymucie 240° dla pojedynczych anten 3.1 i 3.3 o równoważnej mocy promieniowania izotropowo EIRP mieszczących się w przedziale > 5000 < 10000 główna oś promieniowania licząc od środka elektrycznego anteny, przebiega przez tereny oznaczone w MPZP jako: 0 - 80 m E2 (MPZP § 34), 80 - 125 m M2 (MPZP § 9), 125-200 U (MPZP § 14) - w odległości 179 m - 200 m w strefie oznaczonej jako U znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Z przedstawionych względów pismem z dnia 15 maja 2019 r. organ I instancji wezwał Skarżącą do przedłożenia w terminie do 30 września 2019 r. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Instalacja radiokomunikacyjna stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] - [...] ", uwzględniającej aktualne parametry zainstalowanych anten, informując jednocześnie, że przedmiotowa decyzja stanowi dokument niezbędny do wydania decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego. Na wezwanie to Spółka nie odpowiedziała. Dlatego też organ I instancji na podstawie art. 48 ust. 4 u.p.b. wydał decyzję o rozbiórce obiektu budowlanego w zakresie określonym w sentencji. Końcowo Powiatowy Inspektor odniósł się do wniosku Spółki o umorzenie postępowania. Wyjaśnił, że nowelizacja art. 29 ust. 2 pkt 15 u.p.b. nie zwalnia robót przeprowadzonych przez Skarżącą z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Organ I instancji stanął na stanowisku, że zmiana brzemienia powyższego przepisu ma charakter doprecyzowujący kwestię zakresu robót związanych z montażem urządzeń i instalacją na obiekcie budowlanym, a jednocześnie nie zmienia wykładni celowościowej przepisu. W odwołaniu z dnia 27 stycznia 2020 r. Spółka zarzuciła rozstrzygnięciu pierwszoinstancyjnemu naruszenie: 1) art. 40 § 1 k.p.a. poprzez nie doręczanie pism w toku postępowania od 1 stycznia 2019 r. ani umocowanemu pełnomocnikowi Spółki, ani Spółce, tylko doręczanie ich byłemu jej pełnomocnikowi, którego pełnomocnictwo wygasło (w aktach sprawy znajduje się pełnomocnictwo ważne do 31 grudnia 2018 r.); 2) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie możliwości czynnego udziału w postępowaniu w 2019 r.; 3) art. 79a § 1 k.p.a. poprzez brak wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony; 4) art. 7, art. 8, art. 77 oraz art. 107 § 3 w związku z art. 11 k.p.a. z uwagi na nieprzeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego w sprawie po dacie jego wszczęcia, a przez to nie wyjaśnienie w sposób stanowczy charakteru i rodzaju robót budowlanych objętych przedmiotowym postępowaniem (jaki to rodzaj robót, dlaczego zdaniem organu stanowią one (ich efekt) rozbudowę budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 u.p.b.), nie ustalenie jakie konkretnie urządzenia zostały zainstalowane, a także brak rzetelnego rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy m.in. nieustalenie, czy rozpatrywana instalacja będzie zaliczana do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, brak całościowego opisu urządzeń zainstalowanych na istniejącym budynku przez Spółkę i następnie wymienienie jedynie w sentencji wydanej decyzji "stacji bazowej" bez sprecyzowania o jakie konkretne urządzenia chodzi, a także brak wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji w jaki sposób organ ustalił strony postępowania, dlaczego uznał za strony postępowania te a nie inne osoby, oraz przesądzenie charakteru wykonanych robót bez dokonania ich oględzin, a także niewyjaśnienie jakie parametry charakterystyczne uległy zmianie wskutek instalacji dodatkowych urządzeń w ramach istniejącej instalacji radiokomunikacyjnej; 5) art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów przedstawionych przez Skarżącą i dowolne ustalenie, iż inwestycja Spółki stanowi budowlę; 6) art. 7 Konstytucji RP w związku z art. 6 i art. 8 k.p.a. poprzez niedziałanie przez organ I instancji w granicach prawa i w formach wskazanych przez prawo, tj. uznanie, iż zrealizowana przez Spółkę inwestycja stanowi budowlę w sytuacji, gdy nie było ku temu jakichkolwiek przesłanek w materiale dowodowym sprawy, co spowodowało prowadzanie niniejszego postępowania w taki sposób, iż nie pogłębiało to zaufania obywateli do organów Państwa; 7) art. 48 ust. 1 u.p.b. poprzez zastosowanie, czyli nakazanie rozbiórki części wskazanej instalacji radiokomunikacyjnej wraz z antenową konstrukcja wsporczą w sytuacji, gdy nie stanowi ona w ogóle obiektu budowlanego wymagającego dla swej realizacji uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, a tym samym instalacja dodatkowych urządzeń nie stanowi jej rozbudowy; 8) art. 107 § 1 k.p.a. poprzez zawarcie w sentencji decyzji rozstrzygnięcia niejednoznacznego, nieprecyzyjnego, które może prowadzić do niewykonalności decyzji - rozbiórka trzech urządzeń RRU z okablowaniem; 9) art. 3 pkt 1 lit. b w związku z art. 3 pkt 3 i pkt 6 u.p.b. poprzez zastosowanie, a tym samym uznanie, iż roboty budowlane wykonane przez Spółkę stanowiły rozbudowę budowli; 10) art. 29 ust. 2 pkt 15 u.p.b. w związku z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b poprzez niezastosowanie w sytuacji, gdy roboty wykonane przez Spółkę ograniczyły się do instalacji kolejnych urządzeń w ramach istniejącej instalacji radiokomunikacyjnej na istniejącym obiekcie budowlanym w postaci wieży telekomunikacyjnej, których wysokość nie przekroczyła 3 m; 11) art. 8 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów władzy publicznej, w tym nie przeprowadzanie jakichkolwiek dowodów po zawiadomieniu o jego wszczęciu. Decyzją z dnia 23 października 2020 r. Wojewódzki Inspektor utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. W pierwszej kolejności organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania. Wskazał, że podstawą prawną decyzji Powiatowego Inspektora jest art. 48 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 u.p.b. Podkreślił, że decyzja nakazująca rozbiórkę może być podjęta dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości legalizacji obiektu budowlanego, który został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę. Zastrzegł jednak, że legalizacja samowoli budowlanej zależy w dużej mierze od woli samego inwestora. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy przyjął, iż roboty budowlane polegające na wymianie i montażu nowych anten na istniejącym maszcie rurowym są rozbudową, a tym samym wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. Ponieważ Spółka takowym pozwoleniem nie dysponowała, prawidłowo wdrożono postępowanie legalizacyjne w oparciu o art. 48 u.p.b. Jak zaznaczył Wojewódzki Inspektor, Skarżąca nie przedstawiła wszystkich dokumentów niezbędnych do zalegalizowania robót budowlanych, w konsekwencji czego organ I instancji zobligowany był do wydania nakazu rozbiórki. Mianowicie nie przedłożyła decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zaznaczono przy tym, że postanowienie Burmistrza Gminy i Miasta C. odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oparte zostało na nieaktualnych danych przedstawionych przez samą Skarżącą. W końcowej części zaskarżonej decyzji zauważono, że art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (t.j. Dz.U. 2020 poz. 471) wyłącza stosowanie nowelizacji do spraw wszczętych i niezakończonych w dacie wejścia w życie niniejszej ustawy. W skardze z dnia 26 listopada 2020 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik Spółki zaskarżonej decyzji zarzucił: I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 11 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. polegające na rażącym naruszeniu zasady wyjaśniania stronom przesłanek wydania rozstrzygnięcia poprzez nie odniesienie się w jakikolwiek sposób i nie wyjaśnienie dlaczego organ uznał za niezasadne większość zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji organu I instancji; 2) art. 10 § 1 w związku z art. 40 § 1 k.p.a. polegające na rażącym naruszeniu zasady czynnego udziału w postępowaniu poprzez niedoręczanie pism w toku postępowania od 1 stycznia 2019 r. ani umocowanemu pełnomocnikowi Spółki, ani Spółce, tylko doręczanie ich byłemu pełnomocnikowi Skarżącej, którego pełnomocnictwo było ważne do 31 grudnia 2018 r.; 3) art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez zawarcie w sentencji decyzji organu I instancji i utrzymanej w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora rozstrzygnięcia niejednoznacznego, nieprecyzyjnego, które może prowadzić do niewykonalności decyzji — rozbiórka trzech urządzeń RRU z okablowaniem; 4) art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. w związku z art. 48 ust. 1 u.p.b. poprzez zawarcie w sentencji decyzji organu I instancji i utrzymanej w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora rozstrzygnięcia niezgodnego z rozstrzygnięciem jakie może być wydane zgodnie ze wskazaną materialnoprawną podstawą prawną jej wydania; 5) art. 107 § pkt 5 k.p.a. w związku z art. 1 u.p.b. poprzez zawarcie w sentencji decyzji organu I instancji i utrzymanej w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora rozstrzygnięcia w ogóle nieobjętego reglamentacją u.p.b., czyli działalności obejmującej sprawy projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych - zwrot "(...) jednoczesnym doprowadzeniem parametrów technicznych legalnie zabudowanych anten sektorowych (...) do wartości zgodnych z parametrami tych anten w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowej stacji (...)"; 6) niezastosowaniu normy art. 31 § 1 i 2 k.p.a. i uznania za podmiot na prawach strony Ogólnopolskiego Stowarzyszenia [...] w R. , pomimo iż nie wnioskowało ono o dopuszczenie do udziału w postępowaniu oraz nie zostało wydane postanowienie o wszczęciu postępowania z urzędu i o dopuszczeniu wspomnianej organizacji do udziału w postępowaniu; II. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; 7) zastosowanie art. 3 pkt 1 w związku z art. 3 pkt 3 i 6 w związku z art. 28 ust. 1 u.p.b. i uznanie, że zainstalowanie na istniejącym obiekcie budowlanym będącym budowlą, tj. na wolno stojącym maszcie antenowym trzech anten mocowanych do niej przy pomocy wsporników wraz z urządzeniami nadawczo odbiorczymi stanowi rozbudowę owej budowli w rozumieniu wspomnianej normy prawnej, a co tym idzie, przyjęciu, iż w stanie faktycznym sprawy nie będzie miała zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 15 u.p.b. w związku z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b u.p.b., w sytuacji gdy roboty wykonane przez Spółkę ograniczyły się do instalacji kolejnych urządzeń w ramach istniejącej instalacji radiokomunikacyjnej zamontowanej na istniejącym obiekcie budowlanym w postaci wieży telekomunikacyjnej, których wysokość nie przekroczyła 3 metrów; 8) art. 48 ust. 1 u.p.b. poprzez zastosowanie, czyli nakazanie rozbiórki części instalacji radiokomunikacyjnej wraz z antenową konstrukcją wsporczą, w sytuacji gdy nie stanowi ona w ogóle obiektu budowlanego wymagającego dla swej realizacji uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, a tym samym instalacja dodatkowych urządzeń nie stanowi jej rozbudowy oraz w sytuacji gdy skutecznie nie nałożono na inwestora obowiązku przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (wezwanie datowane na dzień 15 maja 2019 r. nie zostało doręczone Spółce, czy umocowanemu przez nią pełnomocnikowi), a także nałożenie obowiązku w postaci doprowadzenia parametrów technicznych legalnie zabudowanych anten sektorowych do wartości zgodnych z parametrami tych anten w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowej stacji, które nie znajduje podstawy prawnej w treści wskazanego przepisu. Wobec tych zarzutów pełnomocnik Skarżącej wniósł 1) uchylenie w całości zaskarżonych decyzji zarówno organu I, jak i II instancji, oraz postanowienia organu I instancji z dnia 12 kwietnia 2018 r. ze względu na naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynika sprawy; 2) zasądzenie od Wojewódzkiego Inspektora na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw; 3) zwieszenie postępowania wobec złożenia do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie w dniu 25 listopada 2020 r. wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji w całości. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik uargumentował każdy z zarzutów. Zaznaczył, że spór koncentruje się wokół zagadnienia, czy instalacja kolejnych urządzeń w ramach istniejącej instalacji radiokomunikacyjnej, a także związanego z nią osprzętu i urządzeń zasilających, o wysokości nie przekraczającej 3 m umieszczonej na budowli w postaci wolno stojącego masztu antenowego stanowi rozbudowę budowli, czy też nie. W tym zakresie wskazał, że instalacje radiokomunikacyjne poszczególnych operatorów są autonomiczne względem siebie, nie współdziałają ze sobą i nie są ze sobą w jakikolwiek sposób powiązane. Zatem zdaniem pełnomocnika Spółki, nie stanowią one całości techniczno-użytkowej. Wolno stojąca wieża antenowa jest dla nich odrębną budowlą umożliwiającą ich umieszczenie na odpowiedniej wysokości, nie tracąc swej funkcjonalności, przeznaczenia poprzez zdementowanie tychże urządzeń. Zatem przeprowadzone roboty nie wymagają pozwolenia na budowę. Według pełnomocnika Spółki, znajduje to potwierdzenie w zmianie treści art. 29 ust. 2 pkt 15 u.p.b. obowiązującej od dnia 17 lipca 2010 r. i uzasadnieniu projektu nowelizacji. Otóż zmiana ta miała na celu jednoznacznie przesądzić, że antenowa konstrukcja wsporcza oraz instalacja radiokomunikacyjna, instalowane na istniejącym obiekcie budowlanym, są rodzajem urządzania, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 u.p.b. W konsekwencji, w opinii pełnomocnika Skarżącej, oceniane roboty nie stanowią rozbudowy. Pełnomocnik Spółki stanął na stanowisku, że Ogólnopolskie Stowarzyszenie [...] (dalej – Stowarzyszenie), nie miało legitymacji czynnej do udziału w sprawie dotyczącej Skarżącej. Uargumentował to tym, że organ I instancji nie wykazał, aby Stowarzyszenie wystąpiło z żądaniem dopuszczenia jej do postępowania, a ponadto nie zbadał warunków umożliwiających jego udział w tym postępowaniu na prawach strony i nie rozstrzygał w tym przedmiocie w formie postanowienia. Jego zdaniem, nie można domniemywać takiego uprawnienia Stowarzyszenia. Otóż – jak zaznaczył pełnomocnik Spółki - gdy podmiot mający uczestniczyć w postępowaniu sam nie posiada interesu prawnego w sprawie, ustawodawca formalizuje tryb i przesłanki jego występowania, aby nie było dowolności w tym względzie. Dlatego też nie zgodził się z twierdzeniem organu odwoławczego, że sam fakt wysłania Stowarzyszeniu pism i rozstrzygnięć oznacza dopuszczenie go do udziału w postępowaniu. W skardze wyrażono również pogląd, że naruszono art. 49 u.p.b., gdyż przeprowadzone roboty nie wymagały pozwolenia na budowę, ani też ich zgłoszenia. Ponadto zasygnalizowano, że wezwanie z dnia 15 maja 2019 r. dotyczące przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie było skuteczne, ponieważ doręczono jej osobie, której pełnomocnictwo wygasło. Pełnomocnik Skarżącej wyraził pogląd, że organ I instancji nakazał rozbiórkę trzech urządzeń RRU wraz z okablowaniem, gdzie nie wiadomo co to jest urządzenie RRU. Brak jest bowiem definicji legalnej tego urządzenia, jak również słowo to nie funkcjonuje w języku potocznym. Niezależnie od tego w ramach tej instalacji radiokomunikacyjnej funkcjonują więcej niż 3 urządzenia RRU wraz okablowaniem i w tej sytuacji rodzi się wątpliwość które z nich miałby być przedmiotem rozbiórki. Z tego też względu, w ocenie pełnomocnika Spółki, tak sformułowana sentencja decyzji Powiatowego Inspektora nie nadaje się do wykonania. W skardze wskazano również na brak umocowania w art. 48 ust. 1 u.p.b. do zawarcia w sentencji decyzji organu I instancji nakazu "(...) z jednoczesnym doprowadzeniem parametrów technicznych legalnie zabudowanych anten sektorowych (...) do wartości zgodnych z parametrami tych anten w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowej stacji (...)". Dodano, że zmiana parametrów w jakich są eksploatowane anteny wchodzące w skład istniejącej instalacji radiokomunikacyjnej pozostaje bez znaczenia dla Prawa budowlanego, o ile ta zmiana nie jest związana z wykonywaniem robót budowlanych. Zarzucono Wojewódzkiemu Inspektorowi, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji praktycznie nie odniósł się do większości zarzutów zawartych w odwołaniu, czym naruszył art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. Organ bowiem pozostawił bez jakiegokolwiek komentarza m.in. zarzuty: niedoręczanie pism w toku postępowania od 1 stycznia 2019 r. ani umocowanemu pełnomocnikowi, ani Spółce, tylko jej byłemu pełnomocnikowi, którego pełnomocnictwo wygasło; zawarcie w sentencji decyzji rozstrzygnięcia niejednoznacznego. Jak podniósł pełnomocnik Skarżącej, kierowanie korespondencji do osoby niebędącej pełnomocnikiem Spółki doprowadziło do pozbawienia jej możliwości czynnego udziału w postępowaniu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 1 marca 2021 r. WSA w Gliwicach – działając na podstawie art. 56 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zawiesił postępowanie sądowe w związku z wniesieniem do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej – Główny Inspektor) wniosku o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Wojewódzkiego Inspektora z dnia 23 października 2020 r. Wydanym w dniu 29 lipca 2025 r. WSA w Gliwicach podjął zawieszone postępowanie sądowe. Podyktowane to było prawomocnym zakończeniem postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności wspomnianej decyzji Wojewódzkiego Inspektora. Mianowicie Główny Inspektor decyzją z dnia 2 marca 2022 r. nr [...]: 1) stwierdził nieważność decyzji Wojewódzkiego Inspektora z dnia 23 października 2020 r. nr WINB-WOA.7721.120.2020.PZ/AN i poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora z dnia 7 stycznia 2020 r. nr [...] znak [...] w zakresie nałożenia obowiązku doprowadzenia parametrów technicznych legalnie zabudowanych anten sektorowych w pasmach GSM 900 MHz i UMTS 2100 MHz w zakresie emisji pola elektromagnetycznego do wartości zgodnych z parametrami tych anten w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowej stacji; 2) odmówił stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji w pozostałym zakresie. Następnie Główny Inspektor decyzją z dnia 28 kwietnia 2022 r. nr [...] – w wyniku rozpatrzenia wniosku Spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy – utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 2 marca 2022 r. nr [...]. W dalszej kolejności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2022 r. o sygn. akt VII SA/Wa 1226/22 oddalił skargę Spółki od decyzji Głównego Inspektora. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Spółki wyrokiem z dnia 11 czerwca 2025 r. sygn. akt II OSK 2813/22. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora z dnia 23 października 2020 r. w części dotyczącej rozbiórki rozbudowanej w styczniu 2015 r. części stacji bazowej telefonii komórkowej: 1) trzech anten sektorowych w paśmie GSM 1800 MHz usytuowanych na poziomie 46,60 m wieży stalowej wraz ze wspornikami antenowymi; 2) trzech urządzeń RRU z okablowaniem. Poza zakresem kontroli sądowej pozostaje obowiązek polegający na doprowadzeniu parametrów technicznych legalnie zabudowanych anten sektorowych w pasmach GSM 900 MHz i UMTS 2100 MHz, w zakresie emisji pola elektromagnetycznego o równoważnych mocach promieniowania izotropowa EIRP, do wartości zgodnych parametrami anten w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowej stacji. Wynika to z faktu, że w tej części stwierdzono nieważność decyzji organu I i II instancji. Wniosek Skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewódzkiego Inspektora opierał się na tych samych zarzutach, co skarga na to rozstrzygnięcie do tutejszego Sądu. Mianowie zarzuty te koncentrują się na: – błędnym zakwalifikowaniu robót polegających na zainstalowaniu nowych anten sektorowych oraz zwiększeniu ich mocy, jako rozbudowy; – zastosowania do wykonanych robót art. 29 ust. 2 pkt 15 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b u.p.b.; – niedoręczenie Skarżącej wezwania z dnia 15 maja 2019 r. dotyczącego obowiązku przedłożenia decyzji środowiskowej; – nieuzasadnionym żądaniu przedstawienia przez Spółkę decyzji środowiskowej dla legalizacji inwestycji; – błędnym uznania Stowarzyszenia za podmiot występujący w postępowaniu na prawach strony. Dodatkowo należy podnieść, że Skarżąca wskazuje na nieprecyzyjne zredagowanie nakazu rozbiórki rodzące wątpliwości co do tego, jakiego rodzaju urządzenia i konkretnie które mają podlegać demontażowi. Do wszystkich tych zagadnień (poza tym ostatnim z wymienionych) ustosunkował się WSA w Warszawie w wyroku z dnia 26 sierpnia 2022 r. o sygn. akt VII SA/Gl 1226/22, a jego argumentacja została zaaprobowana przez NSA w wyroku z dnia 11 czerwca 2025 r. sygn. akt II OSK 2813/22. Skład orzekający w pełni podziela poglądy w nim zawarte i dlatego uwzględnił ją przy uzasadnieniu swojego stanowiska. Przystępując do rozważań stwierdzić należy, że kluczowe znaczenie dla sprawy ma ustalenie, czy roboty przeprowadzone przez Spółkę polegające na umieszczeniu 3 dodatkowych anten sektorowych, na wcześniej zamontowanych do konstrukcji wieży 3 dodatkowych wsporników antenowych, a także zamontowaniu 3 dodatkowe urządzenia RRU z okablowaniem, stanowią instalowanie urządzeń w znaczeniu przyjętym w art. 29 ust. 2 pkt 15 u.p.b., czy też noszą znamiona rozbudowy, jako jednej z postaci budowy według art. 3 pkt 6 u.p.b. Dla dalszych rozważań niezbędnym staje się zaakcentować, że w przypadku robót budowlanych polegających na wykonaniu stacji bazowej telefonii komórkowej na wieży wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę i takie zostało uzyskane (co jest poza sporem). Natomiast późniejsze prace na tym obiekcie (stacji) były dokonywane bez uzyskania pozwolenia na budowę. Dlatego też oceny wymaga kwestia: czy prace te stanowią "instalowanie urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych" w znaczeniu przyjętym w art. 29 ust. 2 pkt 15 u.p.b. (w brzmieniu obowiązującym w styczniu 2015 r.), czy też noszą znamiona rozbudowy, jako jednej z postaci budowy według art. 3 pkt 6 u.p.b. Najogólniej rzecz ujmując, jeśli roboty mieszczą się w zakresie hipotezy art. 29 ust. 2 pkt 15 u.p.b., to nie wymagają one uzyskania pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 2 u.p.b.), ani też zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.b.). Natomiast w przypadku uznania ich za rozbudowę, występuje konieczność uzyskania pozwolenia budowlanego oraz poddania się procedurze dla niego przewidzianej (art. 28 ust. 1 u.p.b.). W kontrolowanej sprawie organy obu instancji zgodnie ustaliły, że rodzaj i charakter robót budowlanych oraz prac instalacyjnych wykracza poza zakres objęty regulacją art. 29 ust. 2 pkt 15 u.p.b. Nie ograniczają się one wyłącznie do instalowania urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na istniejącej stacji komórkowej. W oparciu o materiał dokumentacyjny organy stwierdziły, że wykonane roboty mają znamiona rozbudowy w rozumieniu art. 3 pkt 6 u.p.b., a co za tym idzie - wymagały pozwolenia na budowę. W orzecznictwie prezentowane jest stanowisko, w świetle którego zakres prac, które zgodnie z Prawem budowlanym, powinny zostać wykonane przy realizacji określonego przedsięwzięcia - instalacji telefonii komórkowej - zawsze wynika z konkretnej, ściśle zindywidualizowanej sytuacji, którą będzie z kolei kreowała wielkość danego urządzenia, jak i sposób oraz miejsce jego realizacji. Dokonując zatem kwalifikacji prawnej robót budowlanych nie można czynić tego automatycznie, niezależnie od szczegółowych, technicznych założeń projektu przedstawionego przez inwestora (zob. wyrok NSA z dnia 11 maja 2017 r. sygn. akt II OSK 2295/15, LEX nr 2334167). Zakwalifikowanie robót jako instalowanie antenowych konstrukcji wsporczych oraz instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 15 u.p.b. może nastąpić więc tylko wówczas, gdy ich umiejscowienie na obiektach budowlanych nie stanowi rozbudowy, nadbudowy lub przebudowy tych obiektów (zob. wyroki NSA: z dnia 12 października 2016 r. sygn. akt II OSK 3341/14, LEX nr 2169135; z dnia 22 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 1494/15, LEX nr 2325520). Przepis art. 29 ust. 2 pkt 15 u.p.b., wyłączający obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, ma zastosowanie jedynie do tego rodzaju robót budowlanych, które polegają na instalowaniu, a więc prostym montowaniu (zakładaniu, umieszczaniu) określonych urządzeń (np. radiokomunikacyjnych) na istniejących legalnie obiektach budowlanych (zob. wyrok NSA z dnia 25 maja 2021 r. sygn. akt II OSK 859/21, LEX nr 3192536). Natomiast instalacja dodatkowych anten sektorowych, w wyniku czego dochodzi do zmiany parametrów użytkowych obiektu budowlanego, stanowi rozbudowę legalnie istniejącej stacji bazowej, a tym samym wymaga uzyskania pozwolenia na budowę (zob. wyroki NSA: z dnia 26 czerwca 2020 r. sygn. akt II OSK 3991/19, LEX nr 3052047; z dnia 19 stycznia 2023 r. sygn. akt II OSK 2620/21, LEX nr 3552931). Uznać należy, że na gruncie niniejszej sprawy istniały podstawy do przyjęcia, że stanowiące przedmiot postępowania sporne prace wykonane przy opisanej na wstępie stacji bazowej wykraczają poza zakres prac objętych regulacjami przepisów art. 29 ust. 2 pkt 15 u.p.b. jako niewymagających pozwolenia na budowę (powołany jako ostatni przepis stanowi o instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych) oraz art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b u.p.b. (wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych) jako niewymagających zgłoszenia. Zakres prac nie jest kwestionowany przez Skarżącą. Nie jest negowane również to, że przeprowadzone prace modernizacyjne doprowadziły do wzrostu sumarycznej mocy EIRP anten. Oznacza to, że roboty te doprowadziły do zmiany parametrów tejże stacji. Taki zaś przypadek (zmiana parametrów użytkowych stacji bazowej), w świetle powołanego powyżej orzecznictwa sądowego jednolicie uznawany jest za rozbudowę stacji bazowej, a nie montaż urządzeń na istniejącym obiekcie budowlanym (zob. wyrok NSA z dnia 25 maja 2021 r. sygn. akt II OSK 859/19, LEX nr 3192536). Dodać należy, że w rozważanym przypadku nie ma znaczenia, że sama wysokości anten nie przekraczała 3 metrów, gdyż przepisu art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b u.p.b. nie można stosować nie uwzględniając przepisu art. 29 ust. 2 pkt 15 u.p.b., który przewiduje instalowanie antenowych konstrukcji wsporczych bez pozwolenia na budowę, co jednakże, jak wskazano powyżej, nie obejmuje przypadków instalacji stanowiącej rozbudowę istniejących wcześniej konstrukcji antenowych (zob. wyroki NSA: z dnia 20 czerwca 2018 r. sygn. akt II OSK 1809/16, LEX nr 2521431; z dnia 11 maja 2017 r. sygn. akt II OSK 2295/15, LEX nr 2334167). W związku z tym zarzut naruszenia art. 29 ust. 2 pkt 15 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b u.p.b. uznać należy za niezasadny. Tożsamy wniosek, w związku z wyrażoną powyżej oceną prawną przyjąć należy odnośnie do zarzutów obejmujących naruszenie przepisów postępowania. Zasadności zaprezentowanego stanowiska nie może zmienić nowelizacja art. 29 ust. 2 pkt 15 u.p.b., która weszła w życie z dniem 25 października 2019 r. Mianowicie mocą tej nowelizacji doprecyzowano jedynie dotychczasową treść przepisu, natomiast nie zmieniono jego istoty i dotychczasowego rozumienia (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 24 lutego 2021 r. sygn. akt II SA/Gl 1278/20, LEX nr 3168364; wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 lipca 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 108/20, LEX nr 3045217). Nowelizacja ta miała charakter uzupełniający i nie wpłynęła w istotny sposób na odczytanie tej regulacji, nadal bowiem podstawowym elementem dyspozycji tego przepisu jest "wykonywanie robót budowalnych polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowalnych". W orzecznictwie wskazuje się, że nowelizacją tą nie przesądzono, aby co do zasady budowa (rozbudowa) stacji bazowej była możliwa bez pozwolenia na budowę. W dalszym ciągu przepis ten dotyczy problematyki "instalowania na obiektach budowlanych" (zob. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2020 r. sygn. akt II OSK 3991/19, LEX nr 3052047; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 3 grudnia 2020 r. sygn. akt IV SA/Po 1224/20, LEX nr 3109173; wyrok WSA w W. z dnia 25 lutego 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 1890/20, LEX nr 3164038). Dodatkowo należy stwierdzić, że również kolejnymi nowelizacjami Prawa budowlanego nie przesądzono, aby co do zasady budowa (rozbudowa, przebudowa) stacji bazowej była możliwa bez pozwolenia na budowę (zob. wyroki NSA: z dnia 18 września 2024 r. sygn. akt II OSK 1607/24, LEX nr 3763021; z dnia 28 października 2025 r. sygn. akt II OSK 916/23, LEX nr 3942413). Skoro przeprowadzone prace wymagały pozwolenia na budowę, którym Spółka nie dysponowała, to zasadnie w sprawie zastosowano art. 48 u.p.b. Wdrożone postępowanie legalizacyjne nie mogło się jednak pozytywnie zakończyć dla Spółki, z racji na nieprzedłożenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla zrealizowanej inwestycji. Argumentując powinność posiadania przez Skarżącą decyzji środowiskowej dla przeprowadzenia postepowania legalizacyjnego należy wskazać, że "Kwalifikacja przedsięwzięcia" z grudnia 2014 r. (s. 7) wskazuje, że sporna inwestycja przewidywała instalację: 1. anteny sektorowej U21 skierowanej na azymut 0°, o mocy EIRP 2089 W; 2. anteny sektorowej G1 skierowanej na azymut 0°, o mocy EIRP 1862 W; 3. anteny sektorowej D1 skierowanej na azymut 0°, o mocy EIRP 5754 W; 4. anteny sektorowej U22 skierowanej na azymut 120°, o mocy EIRP 2089 W; 5. anteny sektorowej G2 skierowanej na azymut 120°, o mocy EIRP 1862 W; 6. anteny sektorowej D2 skierowanej na azymut 120°, o mocy EIRP 5754 W; 7. anteny sektorowej U23 skierowanej na azymut 240°, o mocy EIRP 2089 W; 8. anteny sektorowej G3 skierowanej na azymut 240°, o mocy EIRP 1862 W; 9. anteny sektorowej D3 skierowanej na azymut 240°, o mocy EIRP 5754 W; Organy dostrzegły, że w późniejszym okresie Spółka dokonała modyfikacji tych parametrów (głównie zwiększenia mocy niektórych anten sektorowych), jednakże nie wpłynęły one w rozstrzygający sposób na kwalifikację środowiskową przedsięwzięcia. Ze wspomnianej "Kwalifikacji" (Rys. 3 i Rys. 4) wynika, że przy ukierunkowaniu anten sektorowych na azymutach 120° i 240° i ich maksymalnym pochyleniu - tilt 10°, osie główne wiązek promieniowania w odległości 200 m od anten będą przechodzić na najniższej wysokości odpowiednio 11,3 m nad obszarami określonymi symbolem M2 (tereny mieszkaniowo usługowe) w uchwale Rady Miejskiej w C. z dnia [...] r. nr [...]sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy i Miasta C. (Dziennik Urzędowy Województwa [...] z [...] r. Nr [...] poz. [...]– dalej plan miejscowy) oraz 8,9 m nad obszarami określonymi w planie miejscowym symbolem U (tereny usługowe). Informacje te mają istotne znaczenie z punktu widzenia ustalenia, czy wiązki promieniowania przecinają miejsca dostępne dla ludzi. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że w myśl art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1219 z późn. zm.) przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Oznacza to, że przez "miejsca dostępne dla ludności" należy rozumieć nie tylko miejsca, w których wzniesiono już legalnie budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi, ale również miejsca, w których te budynki mogą być wznoszone zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów. Innymi słowy, "miejsca dostępne dla ludności", to miejsca na których może choćby potencjalnie powstać zabudowa zgodnie z przepisami obowiązującego prawa, w tym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z obliczeń wykonanych przez organ I instancji wynika, że: na azymucie 120° dla pojedynczych anten 2.1 i 2.3 główna oś promieniowania, licząc od środka elektrycznego anteny, przebiega w odległości 198.5 m - 200 m od miejsc dostępnych dla ludności; na azymucie 240° dla pojedynczych anten 3.1 i 3.3 główna oś promieniowania, licząc od środka elektrycznego anteny, przebiega w odległości 179 m - 200 m od miejsc dostępnych dla ludności. Plan miejscowy przewiduje dla terenów oznaczonych symbolem M2 zabudowę o wysokości maksymalnie 2,5 kondygnacji łącznie z poddaszami użytkowymi i możliwością podpiwniczenia do 1 m nad poziom terenu (§ 9 ust. 5 pkt 2 planu miejscowego). Z kolei na obszarze oznaczonym symbolem U dopuszczono realizację budynków do maksymalnie 4 kondygnacji (§ 14 ust. 5 pkt 2 planu miejscowego). Dokonując wykładni przepisów prawa miejscowego organy nadzoru budowlanego wykazały, że maksymalna wysokość zabudowy dla obszaru M2 to 12 m oraz 15,5 m dla terenów U. Zestawiając to ze wskazaniami przebiegu wiązek promieniowania (11,3 m nad obszarem M2 i 8,9 m nad obszarem U) nie ulega wątpliwości, że naruszają one przestrzeń miejsc dostępnych dla ludności. Mając na uwadze powyższą charakterystykę emisji pól elektromagnetycznych, jak również przywołane wyżej unormowania, stwierdzić należy, że sporna inwestycja - w dacie wydania kontrolowanego rozstrzygnięcia - wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, należała bowiem do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 8 lit. f rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - Dz.U. Nr 213, poz. 1397 z późn. zm.). Jak wspomniano wcześniej, Spółka nie przedstawiła wspomnianej decyzji środowiskowej. Przedłożyła natomiast postanowienie nr [...] Burmistrza Gminy i Miasta C. z dnia 7 czerwca 2016 r. odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla spornego przedsięwzięcia. Rozstrzygnięcie to jednak pozostaje bez znaczenia dla oceny potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Mianowicie Powiatowy Inspektor wykazał, że Spółka zwracając się do Burmistrza o wydanie decyzji środowiskowej załączyła do wniosku nieaktualne dane, co przesądziło o wydaniu wskazanego postanowienia. Odnieść się należy także do zarzutu nieskuteczności doręczenia wezwania Powiatowego Inspektora z dnia 15 maja 2019 r. do przedłożenia przez Spółkę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jak bowiem wskazuje Skarżąca, pismo w tym przedmiocie zostało skierowane do pełnomocnika Spółki, którego umocowanie do jej reprezentowania wygasło z dniem 31 grudnia 2018 r. Zajmując się tym zagadnieniem zgodzić się należy z pełnomocnikiem Spółki, że jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, to pisma winny być doręczane pełnomocnikowi (art. 40 § 1 k.p.a.). Zatem w rozpatrywanym przypadku doszło do naruszenia art. 40 § 1 k.p.a. Nie oznacza to jednak, iż naruszenie art. 40 § 1 k.p.a. zawsze musi bezwzględnie rodzić skutki nieskuteczności doręczenia. Mianowicie każda tego typu sytuacja wymaga indywidualnej oceny. Jak wspomniano wcześniej, nie ulega wątpliwości, że pismo organu I instancji z dnia 15 maja 2019 r. zostało zaadresowane do pełnomocnika Spółki, którego pełnomocnictwo było nieaktualne. Podkreślenia wymaga, że adresem do doręczeń dla tego pełnomocnika – będącego pracownikiem Spółki - było "[...]" w K. Adres ten był właściwy również dla innych pełnomocników, którzy reprezentowali Spółkę w tej sprawie, a tym samym dawało to możliwość przekierowania przedmiotowego wezwania do pełnomocnika, który dysponował aktualnym pełnomocnictwem. Co istotne wezwanie wyekspediowane na adres [...] zostało odebrane przez Spółkę. Nie było zatem żadnych przeszkód by Skarżąca mogła wywiązać się z nałożonego obowiązku, natomiast Spółka nie wykazała, by kwestionowany przez nią sposób doręczenia wezwania, uniemożliwił jej dokonanie tej czynności. Nadmienić należy, że obowiązek przedłożenia decyzji środowiskowej nie był zaskoczeniem dla Skarżącej. Otóż Powiatowy Inspektor wezwał Spółkę do jej przedłożenia postanowieniem nr [...] z dnia 20 listopada 2018 r. Wprawdzie postanowienie to zostało uchylone przez Wojewódzkiego Inspektora, jednak nie zanegowano nim zasadności wezwania Spółki do przedstawienia decyzji środowiskowej, a wyłącznie formę owego wezwania. Powyższe uwagi należy odnieść również do przypadków, gdy pismo zostało zaadresowane do wspomnianego pełnomocnika po 31 grudnia 2018 r. Całkowicie na marginesie należy zauważyć, że w sprawie występowało kilku pełnomocników, którzy (poza jednym wyjątkiem) legitymowali się terminowymi pełnomocnictwami, kończącymi się w różnych datach. W takiej sytuacji podjęcie czynności procesowych przez pełnomocnika Spółki (jak w kwestionowanym przypadku) tuż przed wygaśnięciem danego mu umocowania może doprowadzić do błędu po stronie organu. Przechodząc do zagadnienia uczestnictwa Stowarzyszenia w niniejszym postępowania wpierw należy przywołać art. 31 § 1 k.p.a. Stanowi on, że organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby występować z żądaniem: 1) wszczęcia postępowania, 2) dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes społeczny. Organ administracji publicznej, uznając żądanie organizacji społecznej za uzasadnione, postanawia o wszczęciu postępowania z urzędu lub o dopuszczeniu organizacji do udziału w postępowaniu (art. 31 § 2 zd. 1 k.p.a.). Wykładnia tych uregulowań prowadzi do wniosku, że organizacja społeczna, która domaga się wszczęcia postępowania, nie musi żądać jednocześnie dopuszczenia jej do udziału w tym postępowaniu. W wypadku bowiem, gdy żądanie wszczęcia postępowania zostanie uznane przez organ administracji publicznej za zasadne, organizacja społeczna uczestniczy w tym postępowaniu na prawach strony. Do uznania organizacji społecznej należy zaś, czy będzie uczestniczyła w postępowaniu wszczętym na jej żądanie (zob. A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2025, art. 31; podobnie M. Romańska (w:) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. III, red. H. Knysiak-Sudyka, Warszawa 2023, art. 31). Oznacza to, że wszczynając z urzędu postępowanie na żądanie organizacji społecznej, organ przesądza o dopuszczeniu organizacji społecznej do udziału w postępowaniu (zob. wyroki NSA: z dnia 5 kwietnia 2017 r. sygn. akt II OSK 2028/15, LEX nr 2286059; z dnia 9 lipca 2021 r. sygn. akt III OSK 531/21, LEX nr 3213950; z dnia 14 stycznia 2025 r. sygn. akt III OSK 1052/23, LEX nr 3821141). W kontekście powyższego podkreślić należy, że Stowarzyszenie wnioskiem z dnia 18 stycznia 2015 r. wystąpiło z żądaniem wszczęcia z urzędu postępowania w przedmiocie samowolnej rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej, ewentualnie o dopuszczenie organizacji do udziału w postępowaniu, jeżeli już takowe się toczy. To właśnie na skutek inicjatywy Stowarzyszenia organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie w niniejszej sprawie (zob. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia 10 marca 2015 r. nr [...]). Jednocześnie organ I instancji w toku całego postępowanie administracyjnego traktował Stowarzyszenie jako stronę postępowania, doręczając mu zarówno zawiadomienie o wszczęciu postępowania, jak i inne pisma procesowe oraz pierwszoinstancyjną decyzję. Podobne podejście prezentował Wojewódzki Inspektor. Oczywiście z formalnego punktu widzenia uzasadnione byłoby wydanie przez organ I instancji postanowienia o wszczęciu postępowania na podstawie art. 31 § 1 pkt 1 k.p.a. Nie budzi jednak wątpliwości, że Stowarzyszenie wniosło o wszczęcie postępowania, a także wyraziło wolę aktywnego uczestnictwa w postępowaniu. Stąd też wskazane wyżej uchybienie formalne nie może prowadzić do wniosku, że Stowarzyszenie nie było legitymowane do występowania na prawach strony w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym. Niezależnie od tego sam udział Stowarzyszenia w postępowaniu pozostaje bez wpływu na prawidłowość zaskarżonej decyzji. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że w podobnym stanie faktycznym tożsame stanowisko zajął NSA w wyroku z dnia 9 lipca 2021 r. o sygn. akt III OSK 531/21 (LEX nr 3213950). Ostatnim zagadnieniem wymagającym ustosunkowania się jest kwestia precyzji określenia przedmiotu rozbiórki, w kontekście niewykonalności decyzji. W tym zakresie pełnomocnik Spółki wskazał na nakaz rozbiórki urządzeń RRU z okablowaniem. Jego zdaniem, nie wiadomo co należy rozumieć przez "RRU", a ponadto nie wiadomo, których urządzeń "RRU" dotyczy nakaz rozbiórki, gdyż w ramach instalacji funkcjonuje więcej niż trzy urządzenia "RRU". Wyjaśniając ten problem zwrócić należy uwagę, że pełnomocnik Skarżącej doskonale orientuje się w nazewnictwie poszczególnych urządzeń instalacji skoro stwierdza, że w jej strukturze jest więcej niż trzy urządzenia tego typu. Ponadto dostrzec należy, że tego rodzaju urządzenia zaznaczone zostały na rysunku nr [...] będącym załącznikiem do "Kwalifikacji przedsięwzięcia". Niezależnie od tego, w decyzji organ I instancji jednoznacznie wskazał, że demontażowi ma podlegać rozbudowa, jaka została przeprowadzona w styczniu 2015 r. Z powyższych względów zarzut dotyczący niewykonalności decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Z powyższych względów przychylić się należy do stanowiska organów obu instancji, że w sprawie zaistniały podstawy do wydania nakazu rozbiórki części stacji bazowej telefonii komórkowej, tj. w zakresie w jakim doszło do jej rozbudowy w styczniu 2015 r. Podstawą materialnoprawną jest art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 u.p.b. Mianowicie Spółka nie przedłożyła w wyznaczonym terminie wymaganych dokumentów niezbędnych dla przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego. Konkretnie zaniechanie dotyczy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W takiej sytuacji organ nadzoru budowlanego był nie tyle uprawniony, co zobowiązany do nakazania rozbiórki samowolnie zamontowanych anten i urządzeń. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.).