II SA/Gl 345/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Taniewska - Banacka po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę w kwestii wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz do uzupełnienia braku formalnego skargi postanawia: oddalić wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz uzupełnienia braku formalnego skargi Skarżący, w wyznaczonym przez Sąd terminie, tj. do dnia [...]r. nie uzupełnił braku formalnego skargi w postaci nadesłania jej odpisu oraz nie uiścił wpisu sądowego w wymaganej przepisami wysokości. Czynności tych dokonał dopiero w dniu [...]r., a więc z uchybieniem wspomnianego terminu, co skutkowało odrzuceniem jego skargi, dokonanym przez Sąd postanowieniem z dnia 13 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Gl 345/10. Wspomniane postanowienie skarżący otrzymał w dniu [...]r., zaś w dniu [...] r. złożył w Sądzie wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi oraz do uiszczenia wpisu. We wniosku tym wskazał, że jest osobą utrzymującą się z renty inwalidzkiej, co było przyczyną problemów z zebraniem kwoty na wpis. Ponadto, wezwanie Sądu do uzupełnienia braku formalnego skargi oraz uiszczenia wpisu zostało odebrane przez jego córkę, która nie mając świadomości znaczenia tego wezwania oddała mu przesyłkę dopiero następnego dnia, czego konsekwencją było przekonanie skarżącego o dochowaniu wyznaczonego mu terminu. Na wezwanie Sądu Z. K. przedłożył dokumenty potwierdzające jego zły stan zdrowia oraz wysokość uzyskiwanych świadczeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Konsekwencją niedochowania terminu w postępowaniu sądowym jest bezskuteczność czynności podjętej po jego upływie (art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej: P.p.s.a.). Strona może uchylić się od negatywnych następstw przekroczenia terminu jeżeli w ciągu w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.) złoży wniosek o przywrócenie terminu; równocześnie z wnioskiem dokona czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4 przywołanego przepisu) oraz, gdy uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2 przywołanego przepisu). Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione kumulatywnie aby możliwe było przywrócenie terminu. Rozpoznając wniosek skarżącego Sąd doszedł do przekonania, że brak jest dostatecznych przesłanek przemawiających za przywróceniem jej terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Zgromadzony materiał dowodowy wskazuje na to, że Z. K. dochował wymogu złożenia wniosku w ustawowym terminie oraz dokonał czynności, którym uchybił. Nie mniej jednak nie można stwierdzić, że powołane przezeń okoliczności w sposób dostateczny uprawdopodobniły brak winy. Brak winy, o którym mowa w art. 86 § 1 P.p.s.a. to nie tylko brak winy umyślnej, lecz również brak niedbalstwa lub lekkomyślności. Co do zasady chodzi więc o okoliczności o charakterze obiektywnym, niezależnym od strony, którym ta, co do zasady, nie mogła się przeciwstawić lub których nie mogła zmienić swym działaniem – por. G. Radecki [w:] R. Mikosz, G. Radecki, Ł. Strzępek Pisma stron w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, orzecznictwo, wzory. Warszawa 2008 r. str. 88 i nast. Nie zasługuje na aprobatę twierdzenie, że uchybienie terminu związane było z problemem zgromadzenia odpowiedniej kwoty pieniężnej. Skarżącemu wskazać przyjdzie, że został on pouczony o możliwości wystąpienia z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy (vide pismo Sądu z dnia 15 kwietnia 2010 r.). Złożenie takiego wniosku w terminie wyznaczonym do uiszczenia wpisu powoduje, że w pierwszej kolejności oceniane jest, czy strona rzeczywiście zasługuje na przyznanie prawa pomocy. Trudno więc przyjąć, że konieczność zgromadzenia odpowiednich środków pieniężnych usprawiedliwia przekroczenie terminu. Wskazać ponadto przyjdzie, że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyraźnie stanowią, że jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma (art. 72 § 1 P.p.s.a.). Z pokwitowania odbioru wynika, że wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi oraz do uzupełnienia jej braku odebrała córka skarżącego, będąca dorosłym domownikiem. Oznacza to tym samym, że osoba ta podjęła się oddania korespondencji skarżącemu, co - wedle oświadczenia strony - uczyniła w następnego dnia. Z. K. miał więc możliwość, samodzielnie bądź korzystając z pomocy (skarżący sam przyznał, iż często korzysta z pomocy małżonki i pozostałych członków rodziny) nadesłania do sądu odpisu skargi z zachowaniem terminu. Także z nadesłanej dokumentacji medycznej nie wynika, aby w okresie wyznaczonym przez Sąd, stan zdrowia strony nie pozwalał na dokonanie czynności, o które został wezwany. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.