II SA/Gl 346/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Łucja Franiczek po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. B.z o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 października 2005 r. sygn. akt II SA/Gl 771/05 w sprawie skargi E. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości p o s t a n a w i a : odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego Postanowieniem z dnia 3 października 2005 r. sygn. akt II SA/Gl 771/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę E. B. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 lutego 2004 r. sygn. akt II SA/Ka 3095/03. Odpis tego orzeczenia został skarżącej doręczony w dniu [...] 2005 r., a wobec nieskutecznego wniesienia środka zaskarżenia postanowienie to stało się prawomocne z dniem [...] 2005 r. Wobec wniesienia, w dniu [...] 2007 r. (vide data stempla pocztowego na kopercie), skargi o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Sadu z dnia 3 października 2005 r. wszczęte zostało postępowanie sądowe w tym zakresie. Ponieważ skarga o wznowienie postępowania sądowego zawierała braki formalne, wezwaniem z dnia 30 maja 2007 r. skarżąca została zobowiązana do wskazania podstawy wznowienia oraz jej uzasadnienia, podania okoliczności potwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie a także do wskazania, czy skarżąca domaga się uchylenia, czy tez zmiany zaskarżonego orzeczenia. W odpowiedzi na powyższe E. B., w piśmie procesowym z dnia [...] 2007 r. wskazała szereg okoliczności, której jej zdaniem przemawiałyby za uwzględnieniem skargi o wznowienie postępowania sądowego jednakże nie udzieliła wyjaśnień w zakresie, o który została przez sąd wezwana. W szczególności nie określiła podstawy wznowienia, nie wskazała jednoznacznie, że zachowała termin do wniesienia skargi jak również nie sprecyzowała, czy domaga się uchylenia, czy też zmiany orzeczenia Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Skarga o wznowienie postępowania sądowego jest nadzwyczajnym środkiem procesowym służącym wzruszaniu prawomocnych orzeczeń Sądu. Z tego powodu ustawodawca przewidział szereg wymogów formalnych, od spełnienia których uzależnione jest skuteczne zainicjowanie postępowania sądowego w tym zakresie. Zasadniczym wymogiem formalnym jest oparcie tego rodzaju skargi na jednej z przesłanek wskazanych w art. 271 – 273 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.). Oprócz tego skarga taka winna być wniesiona w terminie trzech miesięcy od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia (art. 277 P.p.s.a.). Ponadto, wnosząc skargę o wznowienie postępowania sądowego należy jednoznacznie wskazać, czy żądanie obejmuje uchylenie, czy też zmianę zaskarżonego orzeczenia. Skarżąca E. B. nie wskazała ani podstawy, w oparciu o którą domaga się wznowienia postępowania sądowego, ani również terminu, w którym dowiedziała się o okolicznościach przyczynach wznowienia. Nie określiła również, czy wnosi o uchylenie, czy też o zmianę postanowienia, którego dotyczy skarga o wznowienie. Taki stan rzeczy przesądza o konieczności odrzucenia skargi o wznowienie postępowania sądowego jako niedopuszczalnej, gdyż brak wskazania podstawy żądania oraz jego zakresu uniemożliwia nadanie jej biegu. W świetle wskazanych wyżej okoliczności nie jest również możliwe stwierdzenie, czy została ona wniesiona w terminie. Ze wskazanych wyżej powodów Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, działając w oparciu o przepis art. 281 §1 P.p.s.a. Zawarty w skardze oraz w piśmie procesowym z dnia [...] 2007 r. wniosek skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych, w świetle wskazanych wyżej okoliczności nie mógł zostać rozpoznany, gdyż skargę należało uznać za oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 247 P.p.s.a.