II SA/Gl 346/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Krawczyk,, Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), Protokolant referent - stażysta Joanna Wita, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2010 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrejestrowania pojazdu oddala skargę. Pismem z dnia [...]r. obecnie skarżący A. K. zwrócił się do Urzędu Miasta K. z prośbą o wykreślenie z ewidencji pojazdów samochodu marki [...], nr rej. [...], rok prod. [...]. W treści tego pisma wskazał, że przedmiotowy pojazd zakupił w celu odzyskania części w związku z prowadzonym warsztatem samochodowym. Oświadczył, iż zagubił dokumenty pojazdu (poza dowodem uiszczenia opłaty skarbowej). Powołał się na otrzymane pismo z Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego wzywające do zapłaty zaległych składek na ubezpieczenie tego pojazdu. Wskazał, że zdekompletowany pojazd oddał na złom w [...] r. oraz, że nigdy nim nie jeździł po drogach publicznych. Do pisma dołączył m.in. "formularz przyjęcia odpadów metali" wystawiony w dniu [...]r. przez przedsiębiorcę prowadzącego skup złomu i surowców wtórnych. W odpowiedzi na to pismo Kierownik Biura Praw Jazdy i Rejestracji Pojazdów Urzędu Miasta K., pismem z dnia [...]r., poinformował skarżącego o braku podstaw do wyrejestrowania pojazdu. Wskazał przy tym na wymogi określone w art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) oraz na § 15 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz.U. z 2007 r., Nr 186, poz. 1322 z późn. zm.). Następnie wnioskiem złożonym na formularzu "BPR IV-5" skarżący zwrócił się do organu pierwszej instancji o wyrejestrowanie przedmiotowego pojazdu wskazując jako przyczynę przekazanie niekompletnego pojazdu do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów. Dodatkowo złożył oświadczenie, że nie znalazł innych dokumentów pojazdu oraz że ma do zwrotu jedynie oryginalne tablice rejestracyjne. Decyzją z dnia [...]r., Nr [...], Prezydent Miasta K. orzekł o odmowie wyrejestrowania wnioskowanego pojazdu. Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia organ wskazał art. 79 ust. 1 pkt 6 Prawa o ruchu drogowym oraz § 15 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia MI z dnia 22 lipca 2002 r. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że skarżący wskazując na przyczynę wyrejestrowania nie dołączył zaświadczenia, o którym mowa w art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz.U. Nr 25, poz. 202 z późn. zm.), a jedynie formularz przyjęcia odpadów metali. Nie spełnił tym samym warunków określonych powołanymi w podstawie wydania decyzji przepisami Prawa o ruchu drogowym i rozporządzenia w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zwrócił się o pozytywne rozpatrzenie wniosku o wyrejestrowanie pojazdu wskazując na te same argumenty, jakie wskazywał w toku dotychczasowego postępowania. Zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzja Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Przytaczając treść art. 79 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym organ odwoławczy stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła żadna z wymienionych w tym przepisie przesłanek, która uzasadniałaby wyrejestrowanie pojazdu. Wskazano, że przedłożony przez skarżącego formularz przyjęcia odpadów nie odpowiada wymaganiom określonym w przepisach prawa, w szczególności w art. 25 ust. 1 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Podkreślono, że przedłożony formularz nie zawiera nawet informacji identyfikujących przekazany pojazd. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący zwrócił się z prośbą o wyrejestrowanie pojazdu i powtórzył wcześniej formułowane w toku postępowania twierdzenia. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł jo jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu [...]r. skarżący oświadczył, że nie miał świadomości prawnej co do obowiązku przekazania pojazdu zgodnie z wymogami ustawowymi. Nikt też wcześniej nie upominał się o składkę ubezpieczenia OC. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje : Skarga jest nieuzasadniona. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, ani też w toku postępowania organy administracji nie naruszyły reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkujących wznowieniem tego postępowania. W niniejszej sprawie nie jest negowany fakt, iż skarżący nabył w dniu [...]r. przedmiotowy pojazd i zarejestrował go na swoje nazwisko. Niesporne jest również to, że w dniu [...]r. skarżący przekazał do skupu złomu i surowców wtórnych złom w postaci elementów karoserii samochodowej. Organy administracji nie podważyły też prawdziwości złożonego przez niego oświadczenia o utracie dowodu rejestracyjnego. Przypadki wyrejestrowania pojazdu wymienia przywołany przez organy obydwu instancji przepis art. 79 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym I tak, pojazd podlega wyrejestrowaniu na wniosek jego właściciela w następujących sytuacjach : 1) przekazania pojazdu do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów na podstawie zaświadczenia o demontażu pojazdu, wydanego w trybie ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, 2) kradzieży pojazdu, jeżeli właściciel złożył stosowne oświadczenie pod odpowiedzialnością karną za fałszywe zeznania, 3) wywozu pojazdu z kraju, jeżeli pojazd został zarejestrowany za granicą lub zbyty za granicę, 4) zniszczenia ( kasacji ) pojazdu za granicą, 5) udokumentowanej trwałej i zupełnej utraty posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności, 6) przekazania niekompletnego pojazdu do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdu na podstawie stosownego zaświadczenia. Rozważenia wymaga zatem, czy przypadek przekazania do punktu skupu złomu i surowców wtórnych, nie będącego przedsiębiorcą prowadzącym punkt zbierania pojazdów, elementów karoserii samochodowej i to bliżej niezidentyfikowanej, podpada pod wyżej wymienione przesłanki ustawowe. Zdaniem sądu administracyjnego, nie powinno budzić żadnych wątpliwości, iż nie chodzi o przypadki wymienione w pkt 1, 2, 3, i 4. W szczególności, jak wskazał sam skarżący, w rachubę wchodzi przypadek z punktu 6, a mianowicie przekazanie niekompletnego pojazdu do wyspecjalizowanego przedsiębiorcy. W tym względzie podnieść należy, że złożony przez skarżącego formularz przyjęcia odpadów metali z dnia [...]r., nie spełnia wymogów określonych w art. 25 ust. 1 lub art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Ponadto, jak słusznie zauważa organ odwoławczy, formularz ten nie pozwala na identyfikację pojazdu. Braków w tym zakresie nie może uzupełnić oświadczenie skarżącego, iż przekazany do skupu złom metalowy, stanowił pozostały po wykorzystaniu na części zamienne niekompletny pojazd. Cechy identyfikujące pojazd zawiera dowód rejestracyjny, w którym oznacza się także numer nadwozia. Niezależnie jednak od powyższych stwierdzeń, iż skarżący nie udokumentował, iż formularz przyjęcia odpadów dotyczy niekompletnego pojazdu będącego przedmiotem postępowania, podzielić należy pogląd organów administracji, iż przypadek przekazania niekompletnego pojazdu podmiotowi, nie będącemu przedsiębiorcą wymienionym w art. 79 ust. 1 pkt 1 i 6 Prawa o ruchu drogowym, nie wyczerpuje przesłanek do wyrejestrowania pojazdu (por. wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 1063/08). Ustawodawca w powołanym przepisie w sposób enumeratywny wskazał przesłanki wyrejestrowania pojazdu. We wszystkich tych przypadkach dochodzi do skutku w postaci trwałej i zupełnej utraty posiadania pojazdu. Demontaż pojazdu przez właściciela, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie i przekazanie części do składnicy złomu, nie wyczerpuje przesłanek ustawowych. Ustawa z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, wprowadza bowiem wyłączność określonych jednostek na zbieranie i demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji. Z mocy art. 18 tej ustawy, właściciel pojazdu wycofanego z eksploatacji może go przekazać wyłącznie takiemu podmiotowi. W niniejszej sprawie nie można wykluczyć, że skarżący mógłby próbować ponownie wyrejestrować przedmiotowy pojazd. Musiałby jednak spełnić określone w ustawie warunki i udokumentować przekazanie niekompletnego pojazdu w trybie art. 79 ust. 1 pkt 6 Prawa o ruchu drogowym. Musiałby jednak dysponować taką częścią zdekompletowanego pojazdu, która umożliwiałaby jego identyfikację. Nie jest również wykluczone, że wyrejestrowanie mogłoby by nastąpić z uwagi na trwałą i zupełną utratę posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności (pkt 5). Taka utrata musiałaby jednak być udokumentowana przez skarżącego. Organy nie badały tych przesłanek w kontrolowanym postępowaniu, albowiem związane były wnioskiem skarżącego, co jednak nie wyklucza możliwości ich badania w ewentualnym kolejnym postępowaniu w tym przedmiocie. Inicjatywa w tym zakresie należy jednak do strony postępowania, nie zaś do organów prowadzących ewidencję pojazdów. Podnoszona przez skarżącego nieświadomość regulacji ustawowej, nie może prowadzić do pozytywnego skutku prawnego, zaś przez surowe obwarowanie ustawodawca ograniczył przypadki wyrejestrowania pojazdu. Celem takiej regulacji jest zapobieżenie porzucenia pojazdów zniszczonych i wyeksploatowanych, poprawa bezpieczeństwa obrotu pojazdami, zapobieżenie manipulacjom i fałszowaniu (vide: wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 maja 1999 r., sygn. akt K 13/98), a ponadto dostosowanie regulacji prawa krajowego do norm obowiązujących w Unii Europejskiej (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/53/WE z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji - Dz. Urz. WE L 269 z 21.10.2000, z późn. zm.). Mając powyższe na uwadze skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).