II SA/Gl 349/16

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: zwolnić skarżącego od kosztów sądowych Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy R. G. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych, powołując się na trudną sytuację materialną. Skarżący podał, że samotnie prowadzi gospodarstwo domowe, a w skład jego majątku poza zajmowanym budynkiem mieszkalnym wchodzi wyłącznie 1,5 ha gruntu (łąki). Wnioskodawca nie posiada żadnego innego majątku, w tym oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów, których wartość przekraczałaby 5.000 zł. Źródłem dochodu wnioskodawcy są dochody z renty (980 zł) oraz z umowy zlecenia (430 zł). Podkreślił, że ma zobowiązanie kredytowe oraz alimentacyjne względem brata. Do druku formularza dołączone zostało zaświadczenie lekarskie wskazujące, że wnioskodawca cierpi na kilka schorzeń o przewlekłym charakterze. Na wezwanie referendarza sądowego skarżący przedstawił dokumenty potwierdzające wysokość dochodów oraz wydatki. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Oceniając sytuację materialną skarżącego z perspektywy przywołanych przepisów uznano, że zasadnym będzie przychylenie się do złożonego przezeń wniosku. Przedstawione przez skarżącego rachunki wskazują na regulowanie bieżących opłat, jednakże niektóre z nich są ponoszone z opóźnieniem. Łączny dochód strony rzeczywiście wynosi około 1400 zł, a koszty utrzymania się kształtują na poziomie około 300 zł. Do tego dochodzi spłata zaciągniętych zobowiązań (około 300 zł), co oznacza, ze do dyspozycji strony pozostaje stosunkowo niewielka kwota. W opisywanej sytuacji, biorąc zarazem pod uwagę stan zdrowia strony (udokumentowane schorzenia oraz uzyskanie średniego stopnia niepełnosprawności) uznano, że zasadnym będzie przychylenie się do złożonego wniosku i uwzględnienie go w całości. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 3 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.