II SA/Gl 350/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie : Przewodniczący Sędzia NSA: Ewa Krawczyk po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a : oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją z Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. nr [...] z dnia [...] r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi J. W. pozwolenia na budowę budynku garażowo – gospodarczego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Z. N., zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadniając jedynie go stwierdzeniem, że grozi jej znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki jeżeli prace budowlane zostaną rozpoczęte. W piśmie z 27 maja 2014 r. skarżąca dodatkowo uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji wskazała, że realizacja inwestycji spowoduje zacienienie jej działki, a zacienienie negatywnie wpłynie na uprawiane przez nią owoce i warzywa. Uczestnik postępowania sądowego, będący inwestorem w postępowaniu administracyjnym, nie odniósł się do zawartego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Rozpatrując wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył: Przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., stanowi, że wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle powyższej regulacji wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., a zatem odnośni się jedynie do okoliczności faktycznych o charakterze nadzwyczajnym. Okoliczności te sąd winien ocenić zarówno w stosunku do skarżącego, jak i uczestników postępowania, bowiem konsekwencje wstrzymania bądź braku wstrzymania zaskarżonego aktu mogą dotykać w takim samym stopniu wszystkie strony postępowania. Przy czym, przedstawienie okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu należy do wnioskującego o to wstrzymanie. Sąd podejmuje bowiem rozstrzygnięcie w oparciu o informacje zawarte we wniosku. Należy zauważyć, że wykonanie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 1409), jest realizacją "prawa zabudowy", określonego w art. 4 tej ustawy, w związku z czym wstrzymanie wykonania takiej decyzji winno mieć charakter wyjątkowy. Prawo to stanowi po części realizację konstytucyjnej zasady ochrony własności, wyrażonej w art. 21 i 64 Konstytucji RP i jako takie, powinno podlegać szczególnej ochronie (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2005 r., sygn. akt II OZ 1026/05, dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Rozpatrując złożony wniosek należy mieć także na uwadze treść art. 35a ust. 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję o pozwoleniu na budowę, wstrzymanie wykonania tej decyzji sąd może uzależnić od złożenia przez skarżącego kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora z powodu wstrzymania wykonania takiej decyzji. Brzmienie przywołanego przepisu dowodzi, że postanowienie wstrzymujące wykonanie decyzji o pozwoleniu na budowę stanowić może dużą dolegliwość przede wszystkim dla inwestora mogącą nierzadko spowodować większą szkodę niż szkoda, jaka może wyniknąć z kontynuowania robót budowlanych prowadzonych w oparciu o zaskarżoną decyzję. Nie ulega wątpliwości, że naturalną konsekwencją realizacji każdej decyzji o pozwoleniu na budowę jest rzucanie cienia przez budowlę. Ponadto trudno uznać za wiarygodne twierdzenie skarżącej, że powstający, parterowy budynek spowoduje zacienienie jej działki w całości. Z przedłożonych przez skarżącą zdjęć wynika również, że na nieruchomości skarżącej oraz na nieruchomościach sąsiednich znajdują się już rzucające cień budynki oraz drzewa. Oznacza to, że nowo powstający budynek nie będzie miał decydującego znaczenia dla nasłonecznia działki skarżącej. Należy także stwierdzić, że w przypadku uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, a następnie rozbiórki budynku, skutek w postaci zacienienia nieruchomości skarżącej zostanie odwrócony. Podkreślić wymaga, że w razie ewentualnego uchylenia w postępowaniu sądowym zaskarżonej decyzji możliwa jest rozbiórka wybudowanego obiektu i przywrócenie terenu do stanu poprzedniego. Nie można zatem przyjąć, że zrealizowanie inwestycji doprowadzi do skutków nieodwracalnych. Owszem, istnieje ryzyko, że w przypadku prawomocnego uwzględnienia skargi może dojść do powstania znacznej szkody, ale nie po stronie skarżącej, a po stronie inwestora, albowiem to na nich spoczywać będzie obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego. Jednakże inwestor prowadzając roboty przed rozpoznaniem skargi przez sąd, czyni to na własne ryzyko i jak wyjaśniono w ramach wcześniejszych rozważań, szkoda powstała w wyniku wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę stanowić może dla niego o wiele większą dolegliwość niż ta, jaka może wyniknąć z kontynuowania robót budowlanych prowadzonych w oparciu o zaskarżoną decyzję. W świetle wskazanych okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia