II SA/Gl 352/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, ust. 3 pkt 1 oraz ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. jedn. Dz. U. 2017 r. poz. 2200, zwanej dalej ustawą lub ustawą o transporcie drogowym lub u.t.d.), art. 23, art. 27, art. 33 ust. 3, art. 34, art. 47 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L nr 60, str. 1), art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98 jak również uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. WE L 102/1 z dnia 11 kwietnia 2006 r. ze zm.), art. 1 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców z dnia 1 lipca 2010 r. (Dz. Urz. UE. L. nr 168, str. 16), § 3, § 4 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz.U. nr 159, poz. 1128), art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2017, poz. 1257, dalej jako: "kpa") Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako: organ drugiej instancji) po rozpatrzeniu odwołania A. S. (dalej jako: skarżący, odwołujący, przedsiębiorca) wniesionego od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Transportu Drogowego (dalej jako: organ pierwszej instancji) z dnia [...] r., nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] złotych - utrzymał w całości w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte w związku z wynikami kontroli przeprowadzonej w objętym decyzją przedsiębiorstwie w dniach od [...] do [...] r. Przedmiotem kontroli była zgodność wykonywania działalności gospodarczej w zakresie uprawnień do wykonywania przewozów drogowych określonych w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz przepisach wykonawczych do tej ustawy; zgodność wykonywania działalności gospodarczej w zakresie regulacji czasu pracy kierowców określonych w przepisach rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, Umowy Europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe AETR, sporządzonej w Genewie 1 lipca 1970 r., (Dz. U. z 1999 r. Nr 94 poz. 1086 i 1087 ze zm.) oraz ustawy o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004 r. Nr 92 poz. 874). Kontrolą objęto okres od dnia [...] r. do [...] r., wyniki kontroli zostały ujęte w protokole kontroli z dnia [...] r. Odnośnie kary pieniężnej za naruszenie polegające na skróceniu dziennego czasu odpoczynku organ pierwszej instancji wymierzył przedsiębiorcy trzy kary pieniężne, każdą w wysokości [...] zł, zgodnie z art. 8 ust. 1-4 i 8 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz treścią Ip. 5.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Wynika z niego sankcja za skrócenie dziennego czasu odpoczynku karą pieniężną w wysokości [...] złotych o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz karą pieniężną w wysokości [...] złotych za każdą następną rozpoczętą godzinę. Z analizy danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy A. S. wynikało, że w dniu [...] r. o godzinie [...] rozpoczął 24- godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. Z danych wynikało jednak, że kierowca odebrał 6 godzin i 35 minut nieprzerwanego odpoczynku, co oznacza, że skrócił on dzienny czas odpoczynku o 2 godziny i 25 minut. Również w dniu [...] r. kierowca skrócił dzienny czas nieprzerwanego odpoczynku który powinien wynieść 9 godzin. Z analizy danych zawartych na karcie kierowcy wynikało bowiem, że w tym dniu odebrał jedynie 6 godzin i 15 minut odpoczynku. Zatem kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 2 godziny i 45 minut. W dniu [...] r. o godzinie [...] rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 10 minut nieprzerwanego odpoczynku, co oznacza, że skrócił ten czas o 2 godziny i 50 minut. Każde z powyższych naruszeń uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w wysokości [...] złotych również dlatego, że przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentów uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Odnośnie kary pieniężnej za naruszenie polegające na skróceniu tygodniowego czasu odpoczynku organ pierwszej instancji wymierzył przedsiębiorcy osiem kar pieniężnych w oparciu o przepis art. 4 lit. h) i i) rozporządzenia (WE) 561/2006, który stanowi, że "tygodniowy okres odpoczynku" oznacza tygodniowy okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny tygodniowy okres odpoczynku" lub "skrócony tygodniowy okres odpoczynku", "regularny tygodniowy okres odpoczynku" oznacza odpoczynek trwający co najmniej 45 godzin; "skrócony tygodniowy okres odpoczynku" oznacza odpoczynek trwający krócej niż 45 godziny, który można, na warunkach ustalonych w art. 8 ust. 6, skrócić do nie mniej niż 24 kolejnych godzin; "tydzień" oznacza okres od godz. 00.00 w poniedziałek do godz. 24.00 w niedzielę oraz w oparciu o treść Ip. 5.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku o czas do jednej godziny karą pieniężną w wysokości 50 złotych i za każdą następną rozpoczętą godzinę w wysokości 100 złotych. Organ podniósł, że zgodnie z art. 8 ust. 1 i 6-9 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W ciągu dwóch kolejnych tygodni kierowca wykorzystuje, co najmniej dwa regularne tygodniowe okresy odpoczynku, lub jeden regularny tygodniowy okres odpoczynku i jeden skrócony tygodniowy okres odpoczynku trwający, co najmniej 24 godziny. Skrócenie to należy jednak skompensować równoważnym odpoczynkiem wykorzystanym jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia następującego po danym tygodniu. Tygodniowy okres odpoczynku rozpoczyna się nie później niż po zakończeniu sześciu okresów 24 godzinnych licząc od końca poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku. Odpoczynek wykorzystywany, jako rekompensata za skrócony tygodniowy okres odpoczynku wykorzystuje się łącznie z innym okresem odpoczynku trwającym, co najmniej dziewięć godzin. Jeżeli kierowca dokona takiego wyboru, dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystywać w pojeździe, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i pojazd znajduje się na postoju. Tygodniowy okres odpoczynku, który przypada na dwa tygodnie można zaliczyć do dowolnego z nich, ale nie obu. Organ pierwszej instancji, mając na uwadze powyższe przepisy, nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości [...] zł wskazując, że z analizy danych cyfrowych zawartych na karcie W. W. wynikało, że kierowca po przyjętym okresie rozliczeniowym przypadającym pomiędzy [...] a [...] r. odebrał jedynie 40 godzin i 54 minuty nieprzerwanego odpoczynku, podczas gdy kierowca winien był odebrać minimum 45 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Zatem kierowca skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 4 godziny i 6 minut. Organ pierwszej instancji nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości [...] zł ponieważ z analizy danych cyfrowych zawartych na karcie W. W. wynikało, że kierowca po przyjętym okresie rozliczeniowym przypadającym pomiędzy [...] a [...] r. odebrał jedynie 41 godzin i 50 minut nieprzerwanego odpoczynku, podczas gdy kierowca winien był odebrać minimum 45 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Zatem kierowca skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 3 godziny i 10 minut. Organ pierwszej instancji nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości [...] zł ponieważ z analizy danych cyfrowych zawartych na karcie A. S. wynikało, że kierowca po przyjętym okresie rozliczeniowym przypadającym pomiędzy [...] a [...] r. odebrał jedynie 17 godzin i 16 minut nieprzerwanego odpoczynku, podczas gdy w niniejszym przy przypadku kierowca winien był odebrać minimum 45 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Zatem kierowca skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 27 godzin i 44 minuty. Organ pierwszej instancji nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości [...] zł ponieważ z analizy danych cyfrowych zawartych na karcie A. S. wynikało, że kierowca po przyjętym okresie rozliczeniowym przypadającym pomiędzy [...] a [...] r. odebrał jedynie 40 godzin i 53 minuty nieprzerwanego odpoczynku, podczas gdy w niniejszym przypadku kierowca winien był odebrać minimum 45 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Zatem kierowca skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 4 godziny i 7 minut. Organ pierwszej instancji nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości [...] zł ponieważ z analizy danych cyfrowych zawartych na karcie A. S. wynikało, że kierowca po przyjętym okresie rozliczeniowym przypadającym pomiędzy [...] a [...] r. odebrał jedynie 17 godzin i 38 minut nieprzerwanego odpoczynku, podczas gdy w niniejszym przypadku kierowca winien był odebrać minimum 45 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Zatem kierowca skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 27 godzin i 22 minuty. Organ pierwszej instancji nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości [...] zł ponieważ z analizy danych cyfrowych zawartych na karcie A. S. wynikało, że kierowca po przyjętym okresie rozliczeniowym przypadającym pomiędzy [...] a [...] r. odebrał jedynie 16 godzin i 57 minut nieprzerwanego odpoczynku, podczas gdy w niniejszym przypadku kierowca winien był odebrać minimum 24 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Zatem kierowca skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 7 godzin i 3 minuty. Organ pierwszej instancji nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości [...] zł ponieważ z analizy danych cyfrowych zawartych na karcie A. S. wynikało, że kierowca po przyjętym okresie rozliczeniowym przypadającym pomiędzy [...] a [...] r. odebrał jedynie 39 godzin i 52 minuty nieprzerwanego odpoczynku, podczas gdy w niniejszym przypadku kierowca winien był odebrać minimum 45 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Zatem kierowca skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 5 godzin i 8 minut. Organ pierwszej instancji nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości [...] zł ponieważ z analizy danych cyfrowych zawartych na karcie A. S. wynikało, że kierowca po przyjętym okresie rozliczeniowym przypadającym pomiędzy [...] a [...] r. odebrał jedynie 20 godzin i 47 minut nieprzerwanego odpoczynku, podczas gdy w niniejszym przypadku kierowca winien był odebrać minimum 24 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Zatem kierowca skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 3 godziny i 13 minut. Odnośnie kary pieniężnej za naruszenie polegające na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi organ pierwszej instancji wymierzył przedsiębiorcy dwie kary pieniężne w wysokości [...] zł każda w związku z analizą danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy A. S. oraz analizą danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy W. W. Kary te zostały wymierzone w oparciu o art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r., co oznacza że miało miejsce naruszenie zasad rejestrowania aktywności kierowcy za pomocą cyfrowego urządzenia rejestrującego. W konsekwencji organ zastosował określoną w Ip. 6.2.1 załącznika Nr 3 do ustawy o transporcie drogowym karę pieniężną w wysokości [...] zł. Odnośnie kary pieniężnej za naruszenie polegające na nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu organ pierwszej instancji wymierzył przedsiębiorcy karę pieniężną w wysokości [...] zł mając na uwadze treść art. 33 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 165/2014, art. 25 ustawy o czasie pracy kierowców, art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 r., § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury zmieniającego rozporządzenie w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych z dnia [...] r. oraz treść Ip. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Z treści ww. załącznika wynika, że za nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień kara pieniężna wynosi 500 zł. Z protokołu kontroli wynika, że łącznie nie okazano danych z kart kierowców za [...] dni, co uzasadniało nałożenie kary w wysokości 500 zł za każdy dzień, zatem łącznie kara wyniosła [...] zł. Odnośnie kary pieniężnej za naruszenie polegające na naruszeniu obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę organ pierwszej instancji wymierzył przedsiębiorcy karę pieniężną w wysokości [...] zł uwzględniając treść art. 23a ustawy o systemie tachografów cyfrowych, art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych oraz treść Ip. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy za każdego kierowcę karą pieniężną w wysokości [...] złotych. Organ pierwszej instancji wskazał, że analiza zapisów danych z karty kierowcy A. S. oraz kierowcy W. W. wykazała, że przedsiębiorca nie dopełnił obowiązku wczytywania danych cyfrowych z kart tych kierowców w wymaganym terminie, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w łącznej wysokości [...] zł. Odnośnie kary pieniężnej za naruszenie polegające na naruszeniu obowiązku wczytywania danych z tachografu cyfrowego - za każdy pojazd organ pierwszej instancji wymierzył przedsiębiorcy karę pieniężną w wysokości [...] zł uwzględniając treść art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, § 3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych oraz treść Ip. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego za każdy pojazd karą pieniężna w wysokości 500 złotych. Organ pierwszej instancji wskazał, że analiza zapisów danych cyfrowych wykazała, że przedsiębiorca nie dopełnił obowiązku wczytywania danych cyfrowych z cyfrowych urządzeń rejestrujących zainstalowanych w dwóch pojazdach marki [...]. Organ pierwszej instancji nałożył na przedsiębiorcę łącznie karę pieniężną w wysokości [...] złotych, jednak została ona ograniczona do wysokości [...] złotych zgodnie z art. 92a ust. 3 ustawy o transporcie drogowym. W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji A. S. wniósł o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania lub, ewentualnie jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Odwołujący zarzucił organowi naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez nieumorzenie postępowania w sytuacji wystąpienia niezbędnych w tym zakresie przesłanek oraz art. 92a ust. 1 i ust. 6 ww. ustawy oraz jej załącznika nr 3 poprzez ich zastosowanie w sytuacji, gdy nie doszło do naruszenia tych przepisów. Ponadto, odwołujący zarzucił naruszenie art. 7, art. 77, art. 80 kpa poprzez przekroczenie swobodnej oceny dowodów i wydanie decyzji w sytuacji gdy nie zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności sprawy oraz nie uwzględniono wyjaśnień strony oraz art. 107 § 1 kpa poprzez wydanie decyzji bez podstawy prawnej tj. w oparciu o uchylone rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85. Odwołujący wskazał, iż organ nie uwzględnił, że kierowca A. S. używał pojazdu w głównej mierze do poruszania się po terenie budowy, wobec czego nie znajdują w sprawie zastosowanie przepisy rozporządzenia 561/2006. W ocenie odwołującego organ dwukrotnie nałożył karę za to samo naruszenie, a to na podstawie art. 92 a ust. 1 i Ip. 6.2.1 oraz 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d. Główny Inspektor Transportu Drogowego odwołania tego nie uwzględnił i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ drugiej instancji obszernie wskazał obowiązujące przepisy odnoszące się do zachowań w związku z którymi zostały wymierzone poszczególne kary. Odnosząc ich treść do stwierdzonych w czasie kontroli w przedsiębiorstwie odwołującego się uchybień potwierdził ocenę prawną dokonaną przez organ pierwszej instancji. W szczególności w ocenie organu drugiej instancji niewiarygodne są podnoszone przez stronę okoliczności jakoby pojazdy przedsiębiorcy używane były w głównej mierze do poruszania się po terenie budowy, wobec czego do przejazdów tych nie znajdują zastosowania przepisy rozporządzenia nr 561/2006. Organ podkreślił, że jeżeli strona powołuje się na fakt, że realizowane przez nią przejazdy nie odbywały się po drogach publicznych, to winna tę okoliczność udowodnić. Tymczasem w niniejszej sprawie przedsiębiorca ograniczył się wyłącznie do pisemnego oświadczenia, że w okresie od [...] r. do [...] r. wszelkie jazdy bez karty były wykonywane na terenach zamkniętych (budowa obwodnicy). Jednak oświadczenie to pozostaje w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy takich jak wydruki z systemu Viatoll. Organ drugiej instancji odniósł się również szczegółowo do zgłoszonych w odwołaniu zarzutów uznając je za niezasadne, za wyjątkiem zarzutu dotyczącego błędnego wskazania przez organ pierwszej instancji w podstawie prawnej rozstrzygnięcia rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85. Organ drugiej instancji wyjaśnił, że rozporządzenie to nie obowiązywało w chwili wydania rozstrzygnięcia, niemniej jednak organ odwoławczy nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa, które uzasadniałyby uchylenie decyzji organu pierwszej instancji. Powyższa ocena wynika z tego, że ww. rozporządzenie zostało uchylone przez Rozporządzenie Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym, jednak rozporządzenie Rady (UE) nr 165/2014 normuje w sposób tożsamy kwestie związane z obowiązkiem rejestrowania wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, a także obowiązki związane z przechowywaniem wydruków danych z kart kierowców i tachografów cyfrowych oraz okazywaniem ich na żądanie uprawnionego organu. Organ drugiej instancji podniósł, że błędne powołanie podstawy prawnej nie stanowi podstawy do uchylenia decyzji. W skardze do sądu administracyjnego na decyzję organu drugiej instancji skarżący wniósł o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zobowiązanie organu pierwszej instancji do wydania, w terminie 7 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku, decyzji umarzającej postępowanie w niniejszej sprawie oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania. Skarżący powtórzył co do zasady zarzuty i argumentację zawartą w odwołaniu dodając, że organ drugiej instancji naruszył art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji oraz art. 35 § 3 kpa poprzez przekroczenie terminu do załatwienia sprawy, co spowodowało ujemne konsekwencje dla skarżącego. Skarżący dodał, ze w jego ocenie istnieją przesłanki do zastosowania wobec niego art. 92c ust. 1 u.t.d. poprzez umorzenie wobec niego postępowania zgodnie z ww. przepisem, ponieważ okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy nie miał wpływu na powstanie naruszenia. W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wskazał, że nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, zatem wnosi o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem wbrew jej zarzutom brak jest podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa dającym podstawę do jej wzruszenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lub pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.). W zaskarżonej decyzji dokładnie opisane zostały stwierdzone w czasie kontroli w przedsiębiorstwie skarżącego naruszenia szczegółowo wskazanych w rubrum tej decyzji i w jej uzasadnieniu przepisów krajowych i unijnych, z którymi to naruszeniami wiążą się konkretne przewidziane w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym kwoty kar. Ustaleń dokonanych w czasie kontroli skarżący w żaden sposób nie podważył. W szczególności nie wykazał, że nie dopuścił się stwierdzonych naruszeń gdyż nie były one objęte regulacją powołanych przez organy przepisów z tego względu, iż dotyczyły one transportu wykonanego w głównej mierze na terenach zamkniętych (teren budowy), a nie po drogach publicznych. W tym bowiem zakresie oprócz własnego oświadczenia skarżący nie przedstawił żadnych wiarygodnych dowodów. Nadto, jak to stwierdzono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, czego skarżący nie zanegował, oświadczenie to pozostaje w sprzeczności m.in. z wydrukami z systemu Viatoll. W tym względzie należy też zwrócić uwagę, że przez przewóz drogowy o jakim mowa w art. 1 powoływanego przez skarżącego rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady należy rozumieć zgodnie z art. 4 pkt a tego aktu również podróż odbywaną tylko w części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy. W konsekwencji nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi co do bezpodstawnego zastosowania w sprawie powołanych w decyzjach przepisów normujących obowiązki w związku z naruszeniem których zostały wymierzone skarżącemu kary. Wpływu na wynik sprawy nie mogła mieć też akcentowana przez skarżącego okoliczność powołania się przez organ pierwszej instancji na treść rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, w sytuacji gdy uchybienie to zostało usunięte w zaskarżonej decyzji. Niezależnie od tego, jak to zostało wykazane w zaskarżonej decyzji, nowe obowiązujące w tym względzie rozporządzenie Rady (UE) nr 165/2014 z 4 lutego 2014 r., normuje w sposób tożsamy kwestie związane z obowiązkiem rejestrowania wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, a także obowiązki związane z przechowywaniem wydruków danych z kart kierowców i tachografów oraz okazywaniem ich na żądanie uprawnionego organu. W pełni należy zgodzić się zatem z organem odwoławczym, że błędne powołanie przez organ pierwszej instancji podstawy prawnej nie stanowiło podstawy do uchylenia objętej odwołaniem decyzji. Na uwzględnienie nie zasługuje też zarzut ukarania skarżącego dwa razy za to samo naruszenie – na podstawie lp. 6.2.1 i lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d. Wbrew twierdzeniom skarżącego kary te są związane z naruszeniem różnych szczegółowo wskazanych w zaskarżonej decyzji i przytoczonych co do treści przepisów. Brak jest zatem podstaw do odstąpienia od ich zastosowania gdy stwierdzono ich naruszenie. Nadto nawet gdyby przyjąć, że naruszenie obowiązku niezarejestrowania dotyczyło całych dni [...] i [...] r. odnośnie kierowcy A. S. oraz [...] i [...] odnośnie kierowcy W. W. to przy jednoczesnym przyjęciu stanowiska skarżącego, że naruszenia z lp. 6.2.1 i lp. 6.3.7 wzajemnie się wykluczają, kara za to drugie naruszenie mogłaby zostać obniżona łącznie o [...] zł ([...]x[...] zł), czyli w sumie do kwoty [...] zł. Nie miałoby to zatem żadnego wpływu na karę wymierzoną skarżącemu, która została ograniczona do kwoty [...] zł, zgodnie z treścią art. 92a ust. 3 pkt 1 u.t.d. Niezrozumiałe jest też powoływanie się w skardze na naruszenie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. w sytuacji, kiedy w znacznej części karalnych naruszeń dopuścił się sam skarżący jako kierowca. Trudno zatem przyjąć, że na naruszenia te nie miał wpływu. W konsekwencji nie można też przyjąć, że nie miał on wpływu na podobne naruszenia, których dopuścił się zatrudniony przez niego kierowca. Również działając z urzędu Sąd nie znalazł podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów. Z tych wszystkich względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.