II SA/Gl 355/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący - sędzia WSA Elżbieta Kaznowska po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata lub radcy prawnego z urzędu sprawy ze skargi K. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną postanawia: 1) zwolnić skarżącą od kosztów sądowych za wyjątkiem wpisu od skargi, 2) ustanowić dla skarżącej radcę prawnego z urzędu Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy K. B. wystąpiła o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie fachowego pełnomocnika (adwokata lub radcy prawnego z urzędu). W treści wniosku wskazała, że ma 77 lat, jest osobą schorowaną, a źródłem jej utrzymania się jest renta po zmarłym mężu. W skład majątku wchodzi budynek mieszkalny o pow. 234 m2 lokal o pow. 86 m2 oraz nieruchomość o pow. 912 m2 (ogródek przydomowy). Wnioskodawczyni zadeklarowała, że nie posiada żądnych oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów o wartości przekraczającej 3000 euro. Do druku formularza wnioskodawczyni dołączyła dokument potwierdzający wysokość świadczenia rentowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270. – zwana dalej P.p.s.a.). W ocenie Sądu skarżąca w sposób dostateczny uprawdopodobniła, że nie dysponuje środkami pozwalającymi na samodzielne opłacenie kosztów postępowania oraz pokrycie wydatków na fachowego pełnomocnika. Biorąc pod uwagę wysokość dochodu strony, a także jej wiek i stan zdrowia uznać przyjdzie, że znakomita część uzyskiwanego świadczenia rentowego przeznaczana jest na pokrycie stałych, bieżących wydatków (opłacenie mediów, zakup lekarstw itp.). Co prawda wnioskodawczyni nie udokumentowała wysokości wspomnianych wydatków, nie mniej jednak, biorąc pod uwagę realia ekonomiczno – gospodarcze oraz wysokość uzyskiwanego dochodu, należało przyjąć, że zajmują one poczesne miejsce w jej budżecie domowym. Podkreślić również trzeba, że informacje podane w druku formularza wskazują na to, iż składniki majątku skarżącej wykluczają jego zbycie lub obciążenie i zdobycie tą drogą dodatkowych środków pieniężnych. Dodatkowo strona podkreśliła, że budynek, w którym zamieszkuje znajduje się w złym stanie technicznym i wymaga wykonania prac remontowych co wiąże się z poważnymi nakładami inwestycyjnymi. Tego rodzaju wydatki należy zaś potraktować jako niezbędne. Badając stan majątkowy K. B. Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania prawdziwości jej oświadczeń, uznając zarazem, ze w opisywanym stanie faktycznym odmowa uwzględnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy mogłaby doprowadzić do zamknięcia stronie drogi do dochodzenia ochrony swoich praw przed sądem. Z tych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.