II SA/Gl 356/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 9 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu B. S. od postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 27 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 356/17 w sprawie ze skargi B. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: zmienić postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 27 lipca 2017 r. w ten sposób, że: 1. zwolnić skarżącą od kosztów sądowych w całości; 2. ustanowić skarżącej adwokata. Wnioskiem z dnia 1 czerwca 2017 r. skarżąca B. S. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia fachowego pełnomocnika. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że jest osobą bezrobotną i otrzymuje zasiłek w wysokości 678,71 zł miesięcznie. Pieniądze te w całości wydatkuje na utrzymanie się. Przedstawiła również, zgodnie z pkt 11 druku PPF, zestawienie wydatków związanych z utrzymaniem się w tym wydatki za czynsz, media, telefon i lekarstwa. Wnioskodawczyni podała nie posiada żadnego majątku ani oszczędności. Wezwaniem z dnia 16 czerwca 2017 r. referendarz sądowy zobowiązał skarżącą do udokumentowania wydatków związanych z utrzymaniem się, tj. opłat za media oraz podanie wielkości lokalu, w którym mieszka i osób, do których lokal ten należy. Nadto, udokumentowanie aktualnej wysokości dochodów i podanie jakie osoby i w jakiej wysokości udzielają jej wsparcia. W odpowiedzi na to wezwanie wnioskodawczyni nadesłała wymaganą kopię zaświadczenia z Powiatowego Urzędu Pracy w R.................. z dnia 19 czerwca 2017 r. potwierdzającego jej status jako osoby bezrobotnej oraz wysokość otrzymywanego zasiłku. Nadto, w piśmie z dnia 17 lipca 2017 r. wnioskodawczyni wyjaśniła, że nie może udokumentować wydatków z tytułu mediów, gdyż mieszka u różnych osób, korzystając z ich pomocy w tym zakresie. Nie ma bowiem miejsca stałego zamieszkania. Pomoc udziela jej brat oraz znajomi i nie ma ona charakteru stałego, wysokość wsparcia finansowego zależna jest od możliwości tych osób. Postanowieniem z dnia 27 lipca 2017 r. referendarz sądowy oddalił powyższy wniosek. Według referendarza istnieje sprzeczność pomiędzy oświadczeniami złożonymi w druku PPF oraz w piśmie procesowym z dnia 17 lipca 2017 r. w postaci wyliczenia wydatków związanych z utrzymaniem mieszkania a informacją, że wnioskodawczyni pomieszkuje u różnych osób. Zaznaczając, że wyliczenia te znacznie przewyższają dochód wnioskodawczyni. Referendarz zwrócił uwagę również na brak informacji dotyczącej wysokości wsparcia udzielanego wnioskodawczyni. W ustawowym terminie wnioskodawczyni wniosła sprzeciw od tego postanowienia. Wyjaśniła, że wytknięta przez referendarza sprzeczność informacji wynika z błędnego zrozumienia druku PPF. Wnioskodawczyni zgodnie z wymogami formularza przedstawiła całościowo wydatki, jakie ponoszą najemcy mieszkania, w którym w owym czasie przebywała. Wyjaśniła, że nie ponosiła całości tych opłat a jedynie część. Wnioskodawczyni wskazała, że na skutek eksmisji z zajmowanego przez nią lokalu, którego dotyczy niniejsze postępowanie sądowe, korzysta z pomocy znajomych nocując u nich i uiszczając z tego tytułu kwoty w zróżnicowanej wysokości od 150 do 300 zł miesięcznie. Nie jest w stanie jednak udokumentować tych wydatków, gdyż znajomi nie dawali jej żadnych potwierdzeń. Pozostały dochód pokrywał natomiast koszt wyżywienia, lekarstw, odzieży. Końcowo wnioskodawczyni zwróciła uwagę, że od 9 sierpnia 2017 r. nie przysługuje jej zasiłek dla bezrobotnych. I nie ma obecnie żadnego źródła utrzymania. Tę ostatnią okoliczność potwierdza nadesłana do akt kserokopia decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej Ppsa) sąd rozpatrując sprzeciw wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Zgodnie z § 2 tego przepisu, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność, a sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Z kolei art. 245 Ppsa stanowi, że przyznanie prawa pomocy może nastąpić bądź w zakresie całkowitym, bądź częściowym. W rozpatrywanej sprawie skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. I tak, w myśl art. 246 § 1 pkt 1 Ppsa, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym, czyli w świetle art. 245 § 2 Ppsa, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie pokryć jakichkolwiek kosztów postępowania. W przechodząc do powyższej oceny należy na wstępie zauważyć, że sytuacja finansowa wnioskodawczyni w dacie rozpoznawania wniesionego przez nią sprzeciwu ulegała zmianie w stosunku do tej która podlegała ocenie referendarza. Z przedłożonej przez wnioskodawczynię decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r. wynika, że nie ma ona prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 10 sierpnia 2017 r. Oznacza to, że obecnie wnioskodawczyni nie posiada żadnego dochodu. Nie może zatem ulegać wątpliwości, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego w niniejszej sprawie, które oprócz wpisu od skargi w wysokości 100 zł mogą obejmować także opłaty kancelaryjne oraz wpisy od ewentualnych środków odwoławczych. Okoliczność ta przemawia jednocześnie za przyznaniem wnioskodawczyni fachowego pełnomocnika. Mając na uwadze przytoczoną argumentację, Sąd działając w trybie art. 260 Ppsa, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 Ppsa, orzekł jak w sentencji.