II SA/Gl 357/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na pismo Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] r. J. S. wystąpił do Prezydenta Miasta C. z wnioskiem o zwrot nadpłaconej opłaty za wydanie karty pojazdu dla będącego jego własnością samochodu marki [...], o numerze rejestracyjnym [...]. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż poniesiona przez niego opłata w kwocie [...] zł, w świetle orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt U6/04 (Dz.U. Nr 15, poz. 119), była za wysoka i bezprawnie pobrana. W odpowiedzi na powyższy wniosek Zastępca Prezydenta Miasta C. w piśmie z dnia [...] r., nr [...] wyjaśnił, dlaczego był obowiązany do pobrania opłaty za wydanie karty pojazdu w kwocie [...] zł. Jednocześnie zwrócił uwagę, że w powołanym orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego wskazano, iż § 1 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz.U. Nr 137, poz. 1310) traci moc obowiązującą z dniem 1 maja 2006 r., a od 15 kwietnia 2006 r. na podstawie rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 marca 2006 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz.U. Nr 59, poz. 421) opłata wynosi [...] zł. W ocenie organu brak jest zatem podstaw prawnych do zwrotu różnicy między kwotą opłaty pobraną od skarżącego a kwotą wynikającą z aktualnie obowiązujących przepisów. Pismo to zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] r. Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2006 r. (sygn. akt IV SA/Gl 1438/06) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę J. S. wniesioną na pismo Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r., nr [...], wskazując, iż skarżący nie dochował ustawowego, pośredniego trybu wnoszenia skargi do sądu administracyjnego oraz nie dopełnił warunku poprzedzenia skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Postanowienie to zostało doręczone stronie dnia [...] r. W dniu [...] r. J. S. ponownie powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt U6/04, wystąpił o zwrot różnicy między uiszczoną przez niego opłatą w kwocie [...] zł a kwotą [...] zł. W odpowiedzi na wniosek Zastępca Prezydenta Miasta C. pismem z dnia [...] r., nr [...] podtrzymał dotychczasowe stanowisko zawarte w piśmie z dnia [...] r. Pismem z dnia [...] r. J. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na powyższe pismo z dnia [...] r., nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył: Skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia MI z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. nr 137, poz. 1310), jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy. Stanowisko takie zostało wyrażone w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 3/07 (ONSA i WSA 2008/2/21). Zgodnie z art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy, można wnieść po uprzednim wezwaniu organu na piśmie – w terminie 14 dni od dnia, w którym strona dowiedziała się lub mogła dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Skargę do sądu, jak to przewiduje art. 53 § 2 ustawy, wnosi się w terminie 30 dni od daty doręczenia przez organ odpowiedzi na wezwanie, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W rozpatrywanej sprawie skarżący wystąpił o zwrot części uiszczonej opłaty pismem z dnia [...] r. i po uzyskaniu stanowiska organu, zaskarżył je do sądu administracyjnego, który postanowieniem z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie o sygn. IV SA/GL 1438/06, odrzucił jego skargę, wskazując na fakt, że skarga nie była poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Kolejne pismo w sprawie skarżący skierował do organu dopiero w dniu [...] r., a następnie , po uzyskaniu stanowiska organu, wniósł skargę do sądu. Dla rozstrzygnięcia sprawy rozważenia wymaga zatem ocena charakteru czynności podjętych przez stronę. Przy przyjęciu, że pismem z dnia [...] r. skarżący zwrócił się ponownie do organu z żądaniem zwrotu, to po pierwsze należy zauważyć, że skarga do sądu wniesiona pismem [...] r. mimo udzielonego mu przez sąd w postanowieniu z 21 grudnia 2006 r. sygn. IV SA/GL 1438/06 pouczenia o konieczności poprzedzenia skargi wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa, została wniesiona z naruszeniem rygoru z art. 52 § 3 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co stanowi przesłankę jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy. Wniesienie do organu ponownego wniosku o zwrot nie było jednak w przekonaniu Sądu możliwe. Organ zajął już bowiem stanowisko w piśmie z dnia [...] r., nie pouczając jednak strony o trybie i warunkach zaskarżenia wydanego aktu do sądu. Pismo skarżącego z dnia [...] r. winno zatem być traktowane jako wezwanie organu do naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 ustawy. Wezwanie takie należy jednak zgłosić w terminie 14 dni od daty dokonania czynności. Wobec braku pouczenia w tym zakresie ze strony organu, termin ten w niniejszej sprawie może być liczony od daty doręczenia skarżącemu postanowienia WSA w Gliwicach z dnia 21 grudnia 2006 r. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd zawarł wyraźną informację dotyczącą tego terminu. Wezwanie z dnia [...] r. zostało niewątpliwie wniesione z uchybieniem tego terminu, wobec czego nie może być uznane za wezwanie skuteczne. Brak skutecznego wezwania do usunięcia naruszenia prawa stanowi przesłankę niedopuszczalności skargo, która wobec powyższego podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy. Mając na względzie podane argumenty, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.