II SA/Gl 364/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Protokolant specjalista Magdalena Dąbek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi H. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] r. H. C. wystąpiła do Urzędu Gminy P. z wnioskiem o wymeldowanie z posesji położonej na działce nr 1 przy ulicy [...] w P. L., M. i O. G. Wskazała, że jest właścicielką przedmiotowej nieruchomości, a L. G. od przeszło dwóch lat zamieszkuje w N., nie zajmuje się mieszkaniem i nie partycypuje w kosztach utrzymania domu. Organ, pismem z dnia [...] r., zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie wymeldowania z pobytu stałego M. G. i jej nieletniej córki O. G., przeprowadził wymagane postępowanie wyjaśniające gromadząc materiał dowodowy w postaci m.in. pisemnego oświadczenia M. G. z dnia [...] r., czy protokołów przesłuchania wskazanych świadków, a także samej wnioskowanej do wymeldowania M. G.. Następnie decyzją z dnia [...] r. nr [...] ., przywołując w podstawie prawnej art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t.jedn. Dz.U z 2015 r., poz. 388 ze zm.), odmówił wymeldowania M. G. i jej małoletniej córki O. G. z pobytu stałego z lokalu położonego w miejscowości P. ulica [...]. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wyjaśnił, że przeprowadzone postępowanie doprowadziło do ustalenia, na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, że strony M. i O. G., chociaż ok. 2,5 roku temu opuściły mieszkanie wyjeżdżając do N., to jednak zamierzają powrócić do P. Powodem wyjazdu do N. były tylko względy zarobkowe. Oględziny lokalu potwierdziły, iż pozostały w nim meble, telewizor w kuchni naczynia, ale stan mieszkania nie wskazywał na zamieszkiwanie w nim. Mieszkanie było nieogrzane i nie było ciepłej wody ani prądu. Słuchani w sprawie świadkowie przyznali, że M. G. odwiedza lokal dwa, trzy razy do roku, jednak w nim nie nocuje (według wnioskującej). Uczestniczka postępowania, M. G. stwierdziła, że w 2015 r. była wraz z córką w P. czterokrotnie, przy czym przebywała poza budynkiem, a w zimie nocowała u rodziny. Fakt wyjazdu rodziny G. do N. potwierdzili wszyscy zeznający w sprawie świadkowie, przyznając, że nastąpiło to dwa, trzy lata temu. Dodali, że rodzina rzadko odwiedza lokal (ok. 2 razy do roku w porze letniej). Poświadczyli też dobrowolny charakter opuszczenia lokalu, związany z zarobkowym charakterem wyjazdu rodziny do N., przy czym dodali, że rodzina ma zamiar powrócić do P., jednak trudno powiedzieć kiedy. W kontekście zebranego materiału dowodowego, w ocenie organu, nie można uznać, że wnioskowana do wymeldowania M. G. zrezygnowała trwale z pobytu pod adresem stałego zameldowania, a stąd nie zaistniała przesłanka do jej wymeldowania. Zdaniem organu przebywanie przez większość miesięcy w roku poza granicami P., co związane jest z pracą, nie stanowi przeszkody do posiadania stałego miejsca zameldowania w kraju, w sytuacji, gdy więź z tym lokalem jest utrzymywana. W efekcie nie nastąpiło trwałe opuszczenie przedmiotowego lokalu, co stanowi negatywną przesłankę do wymeldowania M. G. i jej córki O. z pobytu stałego. Zdaniem organu pobyt poza miejscem stałego zamieszkiwania ze względu na wykonywaną pracę zarobkową nie może stanowić podstawy do wydania decyzji o wymeldowaniu, gdyż fakt przejściowej nieobecności w miejscu stałego zameldowania nie upoważnia do stwierdzenia, że osoba opuściła lokal w rozumieniu art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Organ podkreślił, że w orzecznictwie podkreśla się, iż samo przebywanie za granicą i wykonywanie tam pracy, nie jest równoznaczne z opuszczeniem miejsca stałego pobytu, jeśli nie zostanie dowiedzione, że ma ono charakter trwały i dobrowolny. Przeprowadzone w sprawie postępowanie nie potwierdziło, by M. G. trwale zerwała więzi z miejscem swojego zameldowania na pobyt stały. Wprawdzie bowiem przebywa ona w N., ale nie ma zamiaru zerwania z dotychczasowym miejscem stałego pobytu wszelkich związków, co zostało potrwierdzone zeznaniami świadków. Odwołanie od powyższej decyzji, wniosła, reprezentowana przez pełnomocnika, H. C. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - prawa materialnego tj. art. 35 ustawy o ewidencji ludności poprzez błędne jego zastosowanie podczas, gdy z materiału dowodowego wynika, że zostały spełnione warunki do wymeldowania M. G. i jej małoletniej córki O. G. z przedmiotowego lokalu; - przepisów prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy; - przepisów art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie obowiązku wnikliwego rozpatrzenia całego zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz dokonania rzetelnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, w szczególności nie uwzględnienia okoliczności podnoszonych przez świadków, iż M. G. i jej córka O. opuściły lokal w sposób trwały i dobrowolny, a także iż sporny lokal nie stanowi centrum życiowego zainteresowanej, - przepisów art. 28 w związku z art. 10 § 1 w związku z art. 32 i art. 33 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez uniemożliwienie czynnego udziału w postępowaniu pełnomocnikowi wnioskującej o wymeldowanie – H. C., co skutkowało pozbawieniem strony obrony swoich praw; - art. 6, art. 7 i art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego - podstawowych zasad postępowania administracyjnego, które zostały złamane w tym postępowaniu, w szczególności zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, a także dokładnego ustalenia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli; - art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niedokonanie oceny wiarygodności zeznań i wyjaśnień słuchanych osób w sprawie, a także poprzez brak wskazania, którym zeznaniom i wyjaśnieniom organ prowadzący postępowanie dał wiarę, a którym nie i wskazania przyczyn dokonanej oceny, co skutkowało tym, iż strona nie mogła odnieść się do uzasadnienia i przyjętej argumentacji. Biorąc powyższe pod uwagę wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie o wymeldowaniu M. G. i jej małoletniej córki O. G. ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu podniesiono, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie czy przedmiotowy lokal stanowi rzeczywiście centrum życiowe M. G. i jej córki O., a więc gdzie koncentrują się ich sprawy życia codziennego. Wobec sprzecznych interesów stron, ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego winna być wnikliwa i staranna, tak by nie nasuwała żadnych wątpliwości. W realiach niniejszej sprawy centrum życiowe M. i O. G. znajduje się N. w K., tam bowiem uczestniczka postępowania wraz z mężem Ł. stale pracuje, a jej córka uczęszcza do szkoły. W N. nocują, jedzą posiłki i odpoczywają, dokonując wszelkich czynności związanych z prowadzeniem gospodarstwa domowego. Jak same strony wskazały do mieszkania w P. przyjeżdżają sporadycznie, okazjonalnie dwa razy do roku, a nadto przebywając w P. nie przebywają w spornym lokalu. Organ, dokonując oceny zgromadzonego w sprawie materiału, uznał, że przedmiotowy lokal stanowi centrum życiowe M. i G. i jej córki O. Miejscem stałego zamieszkania jest lokal, w którym dana osoba zamieszkuje, odpoczywa, odbiera korespondencję, posiada zgromadzone przedmioty majątkowe i osobiste, z którego udaje się do pracy i do którego powraca, czy dokonuje różnych czynności związanych z prowadzeniem gospodarstwa domowego i uczestniczy w kosztach jego utrzymania. Zebrany materiał wskazuje, że takim miejscem dla uczestniczki postępowania nie jest przedmiotowy lokal. Uczestniczka podtrzymuje fikcję meldunkową, gdyż jej centrum życiowe znajduje się w N., gdzie bez przymusu wyjechała i skoncentrowała swe życiowe sprawy. Przeprowadzone oględziny potwierdziły, że stan mieszkania nie wskazywał na stałe w nim zamieszkiwanie. Mieszkanie było nieogrzane, nie było ciepłej wody ani prądu, ściany budynku były przemarznięte, przewody elektryczne zawilgocone, zaniedbane okna oraz wnętrze budynku. Uczestniczka nie partycypuje w kosztach utrzymania budynku. Z lokalem nie wiąże jej żadna więź sentymentalna. To strona skarżąca odbiera korespondencję uczestniczki, gdyż ta nie pojawia się w budynku. Nadto uczestniczka bez wiedzy i zgody skarżącej podjęła próbę wynajęcia mieszkania. W mieszkaniu, do którego dostęp nigdy nie był utrudniony, znajdują się przedmioty należące do skarżącej, brak jest podstawowych rzeczy umożliwiających stale w nim przebywanie, a lodówka czy pralka zostały zabrane do N. Pojawianie się w tym lokalu dwa razy do roku i przebywanie w nim po klika godzin nie może automatycznie przesądzić, że stanowi ono centrum życiowe uczestniczki postępowania. Nie można też stwierdzić, że jej wolą jest przebywanie w spornym lokalu. W orzecznictwie podkreśla się, że opuszczenie lokalu stanowiące podstawę do wymeldowania powinno być dobrowolne i trwałe. O trwałości decyduje zamiar osoby opuszczającej mieszkanie. Nie może to być tylko artykułowana wola powrotu, ale także konkretne działania i zachowania, pozwalające na taką ocenę. W niniejszej sprawie organ nie powinien odnosić się do zeznań słuchanych świadków bez dokonania oceny ich wiarygodności i wyjaśnienia, którym świadkom dał wiarę, a którym nie i dlaczego. Nadto organ pominął część zeznań. Nie wypowiedział się więc w stosunku do całego zebranego materiału dowodowego. Dlatego też zarzut naruszenia art. 107 § 3, a także art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego jest w pełni zasadny. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że przepisem merytorycznym do rozpatrzenia wniosku o wymeldowanie jest art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. ewidencji ludności. Opuszczenie miejsca stałego pobytu, jako niezbędna przesłanka wymeldowania winna być rozumiana jako zaniechanie posiadania lokalu będącego dotychczasowym miejscem stałego pobytu i dobrowolne wyprowadzenie się do innego mieszkania. Rezygnacja z prawa przebywania w lokalu powinna nastąpić w sposób wyraźny, poprzez złożenie stosownego oświadczenia ale również poprzez odpowiednie zachowanie, które w sposób nie budzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby. Opuszczeniem jest nie tylko fizyczne nie przebywanie ale także i zamiar opuszczenia danego lokalu z jednoczesnym zerwaniem wszelkich związków z lokalem dotychczasowym i założeniem w nowym miejscu ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów. W ocenie organu odwoławczego z zebranego materiału dowodowego wynika, że najpierw przedmiotowy lokal opuścił L. G. wyjeżdżając do N., a potem dołączyła do niego M. G. wraz z córką O. Z pisemnych oświadczeń M. G. wynika, że przebywa ona wraz z rodziną w N. w celu polepszenia sytuacji finansowej, a po powrocie zamieszka w swoim domu przy ulicy [...] w P. Organ odwoławczy potwierdził ustalenia organu pierwszej instancji. Następnie stwierdził, że w orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego jest spełniona, gdy opuszczenie ma charakter trwały, jest dobrowolne i wynika z własnej woli. Okoliczności "trwałość opuszczenia" i "dobrowolność opuszczenia" powinny wystąpić łącznie, aby można było uznać, że doszło do wypełnienia przesłanki opuszczenia lokalu. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że M. G. wraz z mężem i córką O. nie przebywa w miejscu dotychczasowego zameldowania na pobyt stały od około 3 lat. W ocenie organu odwoławczego M. G. wyraźnie określiła swoją wolę dotyczącą zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu składając pisemne oświadczenie. Stąd też w ocenie organu, jej pobyt wraz z rodziną w N. jest pobytem tymczasowym, związanym z pracą zarobkową, a lokal przy ulicy [...] w P. jest nadal jej i rodziny miejscem pobytu podczas przyjazdów do P. ("dwa, trzy cztery razy do roku"). Wówczas korzysta ona ze spornego mieszkania. W tych okolicznościach brak jest podstaw do przyjęcia, że opuszczenie miejsca stałego zameldowania w związku z wyjazdem wraz z rodziną do N. w celach zarobkowych, stanowi trwale i dobrowolne opuszczenie dotychczasowego miejsca zamieszkania. Zatrzymywanie się w tym lokali podczas pobytów w P., świadczy iż strona nie zerwała więzi łączących ją z tym lokalem. W ocenie organu odwoławczego zebrany w sprawie materiał jest wystarczający do uznania, że w przedmiotowym przypadku nie doszło do opuszczenia przez M. G. i jej córkę O. miejsca stałego pobytu w P. Okoliczność czasowej nieobecności jest bezsporna, jednak brak opuszczenia miejsca stałego pobytu w sposób trwały i dobrowolny wykluczył możliwość wydania decyzji o wymeldowaniu. Odnosząc się do argumentów odwołania, organ wyjaśnił, że względy słusznościowe czy celowościowe nie mogą mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia. Podstawą w każdym przypadku jest ustawa o ewidencji ludności (i dowodach osobistych- stary stan prawny). Wkraczanie przez organ meldunkowe w sferę praw obywatelskich, do których niewątpliwie należy prawo wyboru miejsca pobytu, możliwe jest tylko w oparciu o przepisy ustawowo dopuszczające taką ingerencję. W stanie faktycznym niniejszej sprawy brak takich podstaw. Skargę do sądu administracyjnego wniosła, reprezentowana przez pełnomocnika, H. C. W skardze powtórzyła zarzuty i argumentację przedstawioną już w odwołaniu. Zarzuciła naruszenie art. 35 ustawy o ewidencji ludności oraz przepisów procedury administracyjnej, tj. art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że M. i O. G. nie opuściły trwale i dobrowolnie swojego miejsca zamieszkania w P. przy ulicy [...] oraz uznaniu, że M. G. wyraźnie określiła swą wolę dotyczącą zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu, poprzez oświadczenie do protokołu, iż wyjechała do pracy i zamierza powrócić do swojego miejsca stałego zameldowania, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego wynika odmiennie, tj. iż opuszczenie ma charakter trwały, a sporadyczne przyjazdy do P. nie wiążą się z wolą powrotu do przedmiotowego lokalu. Mając na uwadze powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy P. i orzeczenie o wymeldowaniu M. G. i jej małoletniej córki O. G. oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi powtórzyła argumentację przedstawioną już w odwołaniu. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, powtarzając w całej rozciągłości argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 24 czerwca 2016 r. pełnomocnik skarżącej potrzymał skargę i zawartą w niej argumentację. Zwrócił uwagę, iż nie dokonano zgłoszenia wyjazdu za granicę w trybie art. 36 ustawy. Podkreślił, że można posiadać jedynie jedno miejsce stałego pobytu. W jego ocenie organy nie uwzględniły okoliczności faktycznych i interesu prawnego skarżącej. Wyjaśnił ponadto, że skarżąca nie występowała z powództwem o eksmisję bądź zasądzenie należności cywilnoprawnych związanych z przedmiotowym lokalem. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Jako podstawa prawna zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazany został art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności. Zgodnie z tym przepisem organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1 (organ gminy właściwy ze względu na położenie nieruchomości, w której zamieszkuje), wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2 (właściciela lub podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu) decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Zgodnie z treścią art. 25 ust. 1 tej ustawy pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Należy w związku z tym przyjąć, że przebywanie to ma mieć charakter świadczący o tym, iż pod danym adresem koncentrują się sprawy życiowe osoby zameldowanej, na co zwracała uwagę strona skarżąca, odwołując się do ugruntowanego w tym zakresie orzecznictwa. W konsekwencji za zamieszkiwanie takie nie może być uznane przebywanie w danym lokalu w sytuacji, gdy sprawy życiowe danej osoby koncentrują się pod innym adresem. Wtedy bowiem zamieszkiwanie pod tym innym adresem stanowi pobyt stały w rozumieniu przepisów wskazanej wyżej ustawy. Przepisy nie przewidują przy tym zameldowania na pobyt stały pod więcej niż jednym adresem. Dla przyjęcia, że przebywanie pod danym adresem jest pobytem stałym, wbrew stanowisku orzekających w sprawie organów, nie wystarczy sama wola danej osoby uznania danego adresu za pobyt stały. Przesądzające znaczenie ma bowiem stan faktyczny, dający podstawę do stwierdzenia, że rzeczywiście ktoś na stałe pod danym adresem zamieszkuje. W tym względzie istotne znaczenie ma też treść art. 28 ust. 4 ustawy, zgodnie z którym zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. Z tych względów w ocenie Sądu, organy orzekające choć prawidłowo zebrały materiał dowodowy w sprawie, to jednak dokonały wadliwej jego oceny, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania, iż w sprawie nie zostały spełnione przesłanki wskazane w wymienionym powyżej art. 35 ustawy, dające podstawę do wymeldowania uczestniczki postępowania M. G. i jej małoletniej córki O. G. z miejsca stałego pobytu w P. przy ulicy [...]. W ocenie Sądu z wnikliwej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że nastąpiło zerwanie więzi, która łączyła uczestniczkę postępowania z przedmiotowym lokalem. Zdaniem Sądu bezsporny pozostaje w sprawie fakt, iż M. G. wraz z córką O. od ok. trzech lat nie mieszka w przedmiotowym lokalu z zamiarem stałego w nim przebywania. Trzy lata temu wraz córką wyjechała ona do męża do N., gdzie, jak ustalono w postępowaniu dowodowym, razem pracują zarobkowo, a córka uczęszcza do szkoły. Zatem w realiach niniejszej sprawy centrum życiowe M. i O. G. znajduje się N. w K., tam bowiem nocują, jedzą posiłki i odpoczywają, dokonując wszelkich czynności związanych z prowadzeniem gospodarstwa domowego. Strona sama oświadczyła, że do mieszkania w P. przyjeżdża sporadycznie, okazjonalnie dwa razy do roku, a nadto przebywając w P. nie przebywa w spornym lokalu. Jak wynika bowiem z oględzin stan tego mieszkania nie wskazuje na stałe w nim zamieszkiwanie. Mieszkanie pozostaje nieogrzane, brakuje ciepłej wody i prądu, ściany budynku pozostają przemarznięte, przewody elektryczne zawilgocone, zaniedbane są okna oraz wnętrze budynku. Dodatkowo ustalono, że uczestniczka nie partycypuje w kosztach utrzymania budynku W takich okolicznościach trudno za zamieszkiwanie z zamiarem stałego w nim przebywania uznać przebywania w tym lokalu tylko dwa trzy razy w roku, w czasie przyjazdu do P. w związku z odwiedzinami rodziny czy urlopem, który spędzany jest i tak w innym miejscu. Z uwagi na czasokres i cel pobytu za granicą, pobyt na terenie P., w ocenie Sądu, utracił charakter pobytu stałego. Oświadczenie uczestniczki, w którym deklaruje ona powrót do P., nie określając jednak żadnych bliższych danych związanych z tym powrotem, jest gołosłowne i niczym nie poparte. Za brakiem takiego zamiaru przemawia natomiast fakt zupełnego zaniedbania lokalu pozostawionego w P., brak opłacania kosztów jego utrzymania, powolna jego dewastacja. Twierdzenie w takich okolicznościach, że z tym lokalem związana jest przyszłość uczestniczki postępowania nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniom organów nie występują więc czynniki, świadczące o łączącej ją więzi z tym mieszkaniem, dające podstawę do przyjęcia zamiaru stałego w nim przebywania. W konsekwencji utrzymanie zameldowania uczestniczki w tym mieszkaniu pozostawałoby zdaniem składu orzekającego w sprzeczności z art. 28 ust. 4 ustawy, w myśl którego zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. W tym przypadku zameldowanie takie nie stanowiłoby potwierdzenia faktu stałego pobytu w nim skarżącej. Uwzględniając powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 ( 1 pkt 1 lit.a i lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718). O kosztach postępowania sądowego rozstrzygnięto zgodnie z art. 200 cytowanej powyżej ustawy z uwzględnieniem z przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800) . Na marginesie należy podnieść, że fakt wymeldowania uczestniczki postępowania nie pozbawia jej możliwości ponownego zameldowania się w objętym postępowaniem lokalu w sytuacji, gdyby ponownie w nim zamieszkała z zamiarem stałego przebywania.