II SA/Gl 365/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.B. i J.B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych w kwestii wniosku skarżących o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego z urzędu postanawia: 1. zwolnić skarżących od kosztów sądowych, 2. ustanowić dla skarżących radcę prawnego z urzędu Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący wystąpili o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie fachowego pełnomocnika z urzędu. W druku formularza podali, że wspólnie z pełnoletnim – synem, zamieszkując w budynku mieszkalnym o pow. 67 m2 i wartości około 250.000,00 zł. Wnioskodawcy nie posiadają żadnego majątku, utrzymując się z wynagrodzenia ze stosunku pracy J.B. w wysokości 1459,48 zł netto miesięcznie. W druku formularza zaznaczono, że E.B. nie pracuje ze względu na stan zdrowia i związaną z tym konieczność leczenia, generującą dodatkowe koszty. Na wezwanie referendarza sądowego wnioskodawcy nadesłali dokumenty obrazujące wysokość dochodów J.B. oraz poziom i strukturę ponoszonych przez nich wydatków. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. poz. 718 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Należy przy tym wyraźnie podkreślić, że skorzystanie z tej formy prawa pomocy zostało przewidziane dla osób, które znajdują się w wyjątkowo trudnym położeniu materialnym a z przedstawionych okoliczności wynika, że nawet przy najdalej idących wysiłkach nie są w stanie samodzielnie wygospodarować środków na ten cel. Analiza sytuacji materialnej skarżących, oparta na podanych przez nich informacjach oraz przesłanych dokumentach pozwoliła ustalić, że zarówno samodzielne poniesienie kosztów sądowych jak i skorzystanie z usług fachowego pełnomocnika we własnym zakresie leży poza granicami możliwości finansowych strony. Przede wszystkim zauważyć trzeba, że jedynym źródłem utrzymania się trzyosobowej rodziny wnioskodawców jest dochód J.B. w wysokości 1459,48 zł neto miesięcznie (vide zaświadczenie pracodawcy strony z dnia [...] r.). Wydatki rodziny strony kształtują się natomiast na poziomie 500 zł i obejmują usługi telekomunikacyjne, zakup lekarstw, dostawy wody, odbiór odpadów oraz zakup energii elektrycznej. Obszerne wyjaśnienia stron w tym zakresie, poparte w znacznej części dokumentami, w wystarczający sposób uwiarygadniają tezę o ich trudnym położeniu materialnym. Po odjęciu wspomnianych wydatków do dyspozycji trzyosobowej rodziny pozostaje bowiem około 1.000 zł. W opisywanych realiach nie sposób przyjąć, że wnioskodawcy będą w stanie uiścić wpis od skargi oraz opłacić usługi fachowego pełnomocnika. Uznać więc trzeba, że spełnione zostały przesłanki uwzględnienia ich wniosku w całości. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.