II SA/Gl 367/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik,, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant Asystent sędziego Olga Hibner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B.B. z dnia ( ) r. nr ( ) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. Po rozpoznaniu wniosku [...]S.A. w W. z dnia [...] r. Wójt Gminy J. decyzją z dnia [...] r. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] G. składającej się z telekomunikacyjnego masztu kratowego wraz z antenami nadawczo – odbiorczymi, przyłącza nn., wyposażenia elektryczno-przesyłowego umieszczonego w kontenerze technicznym obok masztu oraz dojazdu, przewidzianej do realizacji na działkach nr [...] i [...] położonych w G. nr [...]. W następstwie wniesionego od tej decyzji odwołania została ona uchylona a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...]. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy poleciło SKO organowi niższej instancji dokonanie wyczerpującej oceny planowanego zamierzenia inwestycyjnego z punktu widzenia zakwalifikowania go do celów publicznych w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. zwanej dalej ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ) oraz przy zapewnieniu wymagań dotyczących uzasadnionych interesów osób trzecich – zgodnie z treścią art. 54 pkt 2d tej ustawy. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wójt Gminy J. ponownie ustalił lokalizację objętego postępowaniem zamierzenia inwestycyjnego wydaną na podstawie art. 104 kpa oraz art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 53 ust. 4 i art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzją nr [...] z dnia [...] r. znak [...]. W uzasadnieniu decyzji powołał się na uzgodnienie inwestycji ze Starostą B., Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym w K., Wojewodą S. i Generalnym Dyrektorem Dróg Krajowych i Autostrad oraz na analizę dołączonego do wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji raportu o jej odwoływaniu na środowisko. W następstwie wniesionych od tej decyzji odwołań została ona częściowo zmieniona, w zakresie ustalonych wymagań dotyczących ochrony osób trzecich, decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...]. Decyzją z dnia [...] r. Nr [..] Wójt Gminy J. ustalił środowiskowe uwarunkowania dla w/w inwestycji zaś decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Wojewoda B. zatwierdził projekt budowlany i udzielił firmie [...] S.A. w W. pozwolenia na jej budowę. W piśmie z dnia [...] r. skierowanym do SKO w B. pełnomocnik K. K. i P. P. ( stron postępowania m.in. w w/w sprawie o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji jako inwestycji celu publicznego ), z powołaniem się na treść art. 156 § 1 pkt 7 kpa, wniósł o stwierdzenie nieważności powołanej wyżej decyzji Wójta Gminy J. z dnia [..] r. znak [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla budowy stacji bazowej telefonii komórkowej [...] G. Uzasadniając to żądanie podniósł, że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów dotyczących ochrony środowiska tj. art. 32, 33, 46 i 53 Prawa ochrony środowiska i dlatego istnieje określona w art. 157 § 1 pkt 7 kpa podstawa do stwierdzenia jej nieważności ( w związku z art. 11 POŚ). Po rozpatrzeniu tego żądania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] r. nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności objętej nim decyzji i Wójta Gminy J. Jako podstawę tego rozstrzygnięcia wskazało SKO m.in. art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, art. 50 ust. 1 i ust. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 46 ust. 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. Nr 62 poz. 627 ze zm., zwanej dalej POŚ ) w zw. z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 113, poz. 954, zwanej dalej ustawą zmieniającą POŚ). Uzasadniając to orzeczenie organ orzekający potwierdził, że brak jest podstaw do przyjęcia, że sporna decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego zapadła w warunkach nieważności. Została ona bowiem wydana zgodnie z treścią art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym po dokonaniu analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, a także stanu faktycznego i prawnego terenu na którym przewidziano realizację inwestycji. Dokonano też oceny zgodności inwestycji z przepisami szczególnymi oraz stosownych uzgodnień. Wójt Gminy J. przeprowadził też stosowne postępowanie z zakresu ochrony środowiska. Zdaniem SKO nie zasługuje też na uwzględnienie zarzut iż ustalono lokalizację inwestycji celu publicznego też przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddział ocenia na środowisko z udziałem społeczeństwa. Zgodnie bowiem z art. 19 ust. 1 ustawy zmieniającej POŚ, która weszła w życie 28 lipca 2005 r., przestał obowiązywać wymóg przeprowadzenia takiego postępowania na etapie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. W rozpatrywanej sprawie postępowanie takie mogło być przeprowadzone ale na wniosek inwestora, a taki nie został złożony. W konsekwencji inwestor przed wystąpieniem z wnioskiem o pozwolenie na budowę miał obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która też została wydana przez Wójta Gminy J. w dniu [...] r. We wniosku o ponowne rozpatrzenie prawy pełnomocnik K. K. i P. P. wniósł o "bardzo dokładne wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych" akcentując, że wbrew stanowisko SKO decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego została wydana z uwzględnieniem przepisów POŚ, o czym świadczy fakt powoływania się w niej na postanowienia uzgadniające z Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym oraz z Wojewodą S., gdy jednocześnie inwestor nie złożył wniosku o rozpoznanie sprawy w oparciu o zmienione przepisy. Postępowanie w przedmiocie oddziaływania inwestycji na środowisko, toczące się do czasu zmiany przepisów POŚ nie zostało też nigdy umorzone. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy SKO w B. zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. wydaną z powołaniem się m.in. na treść art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 i art. 156 § 1 pkt 2 kpa, art. 50 ust. 1 i art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 46 ust. 4 POŚ w zw. z art. 19 ust. 1 ustawy zmieniającej ustawę POŚ, utrzymało w mocy swoją wcześniejszą w/w decyzję z dnia [...] r. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia powtórzyło w ogólnym zarysie argumenty decyzji wcześniejszej. Nadto podniosło, że w aktach znajduje się obwieszczenie z dnia [...] r. zgodnie z którym zapewniono możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego sporządzony został raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko. Obwieszczenie to zostało ogłoszone w sposób zwyczajowo przyjęty tj. przez wywieszenie na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy J. oraz w sołectwie G. W skardze do sądu administracyjnego K. K. oraz SKO w B. w odpowiedzi na skargę, podtrzymali co do zasady stanowiska prezentowane w postępowaniu administracyjnym. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji SKO oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaakcentował, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego została wydana w oparciu o przepisy POŚ. w ich brzmieniu przed zmianą tej ustawy, w sytuacji gdy inwestor nie złożył w tym względzie stosownego wniosku. Świadczy o tym również okoliczność, że nie wydano postanowienia o umorzeniu postępowania w przedmiocie oddziaływania inwestycji na środowisko. SKO wniosło o oddalenie skargi. Na rozprawie sądowej w dniu 7 grudnia 2002 r. dopuszczone do udziału w postępowaniu sądowym [...] Stowarzyszenie [...] z siedzibą w R. przychylając się do żądań skargi, jednocześnie stwierdziło, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego mogła być wydana w oparciu o przepisy obowiązujące po nowelizacji POŚ tylko wtedy gdyby inwestor złożył nowy wniosek o ustaleniu takiej lokalizacji, a tego nie uczynił. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem brak jest zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, żę zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa ( w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Na wstępie należy podnieść, co nie wynika wprost z zaskarżonej decyzji, że faktycznie przedmiotem odmowy stwierdzenia nieważności była objęta decyzja SKO w B. z dnia [...] r. nr [...] a nie poprzedzająca jej decyzję decyzja Wójta Gminy J. z dnia [...] r. Jakkolwiek w świetle treści art. 156 Kpa przedmiotem stwierdzenia nieważności może być objęta również decyzja nieostateczna, tj. powołana decyzja organu I instancji, to jest to możliwe tylko w przypadku gdy nie była ona przedmiotem postępowania odwoławczego w którym zapadła ostateczna decyzja organu II instancji. Wówczas bowiem ocenie z punktu widzenia podstaw stwierdzenia nieważności podlega ta druga decyzja. Jakkolwiek kwestia ta nie znalazła właściwego odzwierciedlenia w motywach zaskarżonej decyzji to uchybienie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a. ), a to w sytuacji gdy SKO miało na uwadze, co wynika wprost z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, że decyzja Wójta Gminy J. z dnia [...] r. została zmieniona częściowo decyzją odwoławczą z dnia [...] r. Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji w zakresie zarzutów podniesionych w skardze należy stwierdzić zdaniem Sądu, że zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie. Podkreślenia wymaga, że już decyzja Wójta Gminy J. z dnia [...] r. została wydana po wejściu w życie w dniu [...] r. ustawy z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska. Zgodnie zaś z art. 19 ust. 1 tej ustawy, na co właśnie zwróciło uwagę SKO, do postępowań w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wszczętych, a nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie noweli, przepisy dotychczasowe stosuje się na wniosek uprawnionego podmiotu. Oznacza to, że gdy taki wniosek nie został złożony, to postępowanie w tym przedmiocie przeprowadza się z urzędu a nie na wniosek według znowelizowanych przepisów. To z kolei oznacza, a wynika to z art. 46 ust. 3 POŚ., że postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko przeprowadza się w sprawie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z tym przepisem przeprowadza się je przy tym dla danego przedsięwzięcia jednokrotnie. Skoro jednocześnie w ust. 4 tego artykułu nie jest wymieniona decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, to wydanie takiej decyzji od [...] r. nie musiało a nawet nie mogło być poprzedzone decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Prowadzi to z kolei do wniosku, że od [...] r. postępowanie w sprawie o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie należy do postępowań wymagających udziału społeczeństwa. Z tego też względu objęta postępowaniem nieważnościowym decyzja nie mogła być wydana z naruszeniem treści art. 32, 33, 46 i 53 POŚ, ponieważ przepisy te do postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie miały już zastosowania. Udział społeczeństwa o jakim mowa w Dziale V POŚ powinien być poczynając od [...] r. zapewniony w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która jak wynika z akt została podjęta dla spornej inwestycji przez Wójta Gminy J. dnia [...] r. Tym samym brak było też podstaw z art. 156 § 1 art. 7 kpa w zw. z art. 11 POŚ do stwierdzenia nieważności spornej decyzji. Nie można bowiem podzielić jednocześnie stanowiska, jako nie wynikającego z obowiązujących przepisów, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego mogła być wydana z uwzględnieniem treści POŚ w jego brzmieniu obowiązującym od [...] r., tylko po złożeniu o jej wydanie nowego wniosku przez inwestora. Zdaniem Sądu nie było też potrzeby i podstawy prawnej do wydawania orzeczenia o umorzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania spornej inwestycji na środowisko, skoro w dniu [...] r. nie było to postępowanie autonomiczne a toczyło się wcześniej jako część postępowania o ustaleniu lokalizacji celu publicznego ( w zw. z art. 46 ust. 3 POŚ w brzmieniu tego przepisu przed 28 lipca 2005 r.). Brak jest także zdaniem Sądu podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego tylko dlatego, że w jej treści statuowano warunki wynikające z postanowień uzgadniających wydanych przez Wojewodę S. (z dnia [...] r.) i Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. ( z dnia [...]r. ), gdy jednocześnie nie zostało wykazane, a nawet podnoszone, że warunki te wykraczają poza dopuszczalną treść takiej decyzji określoną art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym względnie, iż naruszają one przepisy odrębne w rozumieniu art. 56 tej ustawy. W takiej sytuacji powołanie się na te uzgodnienia, wydane niewątpliwie w ramach toczącego się w dacie ich podjęcia, (ale jednocześnie w ramach postępowania o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ) postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, należało uznać za naruszenie przepisów postępowania nie mogące mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Uchybienie to nie stanowiło zatem zdaniem sądu rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Brak jest też dostatecznych podstaw do przyjęcia aby warunki te zostały określone w tej decyzji bez podstawy prawnej w rozumieniu tego przepisu. Należy też podnieść, że warunki te niewątpliwie nie naruszały interesu skarżącego, a wprost przeciwnie miały na celu jego dodatkowe zabezpieczenie. Z tych wszystkich względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.