II SA/Gl 367/16

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata z urzędu postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący zwrócił się o całkowite zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie fachowego pełnomocnika z urzędu powołując się na trudną sytuację materialną, w szczególności zaś na zły stan zdrowia (swój oraz członków swojej rodziny) generujący znaczące wydatki bieżące. Na wezwanie referendarza sądowego skarżący nadesłał dokumenty obrazujące dochody uzyskiwane przez członków jego rodziny oraz wydatki, w tym te, które związane są z bieżącym utrzymaniem. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Jest to jednak możliwe tylko wtedy, gdy nie ma żadnych wątpliwości co do stanu majątkowego strony, a zarazem osoba wnioskująca wykaże, że jej sytuacja materialna jest wyjątkowo trudna. W realiach niniejszej sprawy brak jest podstaw do uwzględnienie wniosku strony. W punkcie wyjścia wskazać trzeba, że łączny dochód w czteroosobowej rodzinie skarżącego wynosi 6053 zł netto miesięcznie i składają się nań emerytura skarżącego w wysokości 2944 zł; renta i emerytura jego małżonki w wysokości 1832 zł; renta córki skarżącego w wysokości 721 zł oraz zasiłek rodzinny przyznany wnuczce wnioskodawcy w wysokości 520 zł. Udokumentowane wydatki związane z utrzymaniem się wynoszą zaś około 2000 zł i składają się na nie: czynsz za mieszkanie – 915 zł; zakup lekarstw (w oparciu o nadesłane faktury wzięto pod uwagę najwyższą wartość) – 426 zł; usługi internetowe – 50 zł; dostawy gazu – 46 zł; opłaty za telefon komórkowy – 181 zł; zakup energii elektrycznej – 233 zł; zakup usług TV – 45 zł; opłacenie ubezpieczenia skarżącego i jego małżonki – 102 zł. Pod uwagę w powyższym zestawieniu nie wzięto natomiast ani zakupu opon do samochodu, odkurzacza ani też kosztów zakupu materacy rehabilitacyjnych. Nie są to bowiem wydatki o charakterze cyklicznym, comiesięcznym, a wobec tego trudno brać je pod uwagę jako stałe obciążenie dla budżetu. Nie można było również uwzględnić w tym zestawieniu pokrywania zobowiązań z tytułu używania kart kredytowych, albowiem tego rodzaju zobowiązanie ma charakter prywatnoprawny i nie może być traktowane jako ważniejsze od zobowiązań publicznych, do jakich niewątpliwie zaliczają się koszty postępowania sądowego. Wobec powyższego, pod odjęciu wspomnianych stałych, miesięcznych wydatków od dochodu uzyskiwanego w rodzinie wnioskodawcy, do jego dyspozycji pozostaje około 4.000 zł, co z powodzeniem pozwala pokryć potrzeby jego rodziny i wygospodarować środki na opłacenie kosztów sadowych oraz usług fachowego pełnomocnika nawet przy uwzględnieniu faktu, iż zarówno skarżący jak i jego córka są osobami, których stan zdrowia wymaga ponoszenia opłat na leczenie. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.