II SA/Gl 367/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka, Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi R.S. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. ("PINB") stwierdził wykonanie przez P. N. obowiązku nałożonego decyzją tego organu z dnia [...] r. nr [...] (dalej "decyzja z [...] r."), polegającego na zamurowaniu otworu okiennego o wymiarach 0,55 m x 1,48 m, zlokalizowanego na wysokości piętra w ścianie od strony działki sąsiedniej o numerze 1 w elewacji północnej budynku mieszkalnego na działce o numerze 2 w [...]. Jako podstawę prawną tej decyzji PINB wskazał art. 51 ust. 3 pkt 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.), dalej w skrócie "PrBud". W motywach decyzji PINB wyjaśnił, że w dniu [...] r. przeprowadził oględziny w celu sprawdzenia wykonania przez P. N. (dalej zwanego "inwestorem") obowiązku nałożonego wskazaną powyżej decyzją tego organu z dnia [...] r. Inwestor odmówił udostępnienia terenu działki. Jednak, korzystając z terenu działki sąsiedniej należącej do M. S. (dalej zwanej "skarżącą"), ustalono, iż inwestor zamurował przedmiotowy otwór okienny przy użyciu pustaka szklanego. Natomiast w dniu 20 sierpnia 2020 r. organ przeprowadził czynności kontrolne w trybie art. 81a PrBud w celu ustalenia wewnątrz obiektu sposobu wykonania obowiązku przez inwestora. Jednocześnie organ wezwał inwestora do dostarczenia dokumentów poświadczających, że zastosowane luksfery posiadają klasę odporności ogniowej minimum E30. Wobec zaś oświadczenia przez inwestora, że nie dysponuje on tymi dokumentami oraz wobec równoczesnego przekazania informacji, że luksfery nabył w sklepie A, organ w oparciu o ofertę tego sklepu oraz w oparciu o deklarację producenta ustalił, że deklarowany poziom ognioodporność dla tych luksfer to E60. Skarżąca nie zgodziła się z decyzją PINB. W odwołaniu, wniesionym w jej imieniu przez fachowego pełnomocnika, będącego radcą prawnym, zarzucono naruszenie art. 7, 77, 80 i art. 107 k.p.a., a ponadto przepisów PrBud oraz przepisów przeciwpożarowych. Odwołanie nie przyniosło jednak oczekiwanego przez skarżącą rezultatu, gdyż zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] r. Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach ("ŚWINB") utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach decyzji ŚWINB przedstawił najpierw przebieg dotychczasowego postępowania oraz przytoczył treść art. 51 ust. 3 pkt 1 PrBud. Według ŚWINB decyzja wydana na podstawie art. 51 ust. 3 PrBud nie jest decyzją uznaniową. Jeśli zatem inwestor wykona obowiązek nałożony decyzją podjętą na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 PrBud, to powinnością organu jest wydanie decyzji przewidzianej w art. 51 ust. 3 pkt 1 tej ustawy. Przed wydaniem tej decyzji konieczne jest sprawdzenie, czy inwestor zrealizował cel nałożonego obowiązku, a więc doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. ŚWINB stwierdził zarazem, iż inwestor wykonał obowiązek nałożony wskazaną na wstępie decyzją. Wskazał przy tym organ odwoławczy, że obowiązek zamurowania otworu okiennego polega na wypełnieniu otworu określonymi materiałami budowlanym o parametrach ustalonych przez organ I instancji. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że pustak szklany, który został użyty przez inwestora, ma klasę odporności ogniowej E60, a zatem użyto materiału o wyższej klasie odporności ogniowej niż było to określone w decyzji z [...] r. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, ŚWINB zauważył, iż w dniu 20 sierpnia 2020 r. PINB przeprowadził czynności kontrolne na podstawie art. 81a PrBud. Czynności oparte o tę podstawę prawną mają charakter szczególny w stosunku do czynności prowadzonych w trybie art. 79 k.p.a., nie są tożsame z oględzinami. Stąd nie są objęte wymaganiami, stawianymi czynnościom dowodowym, w tym dotyczącymi wcześniejszego zawiadomienia o ich przeprowadzeniu czy zapewnienia udziału innych osób. Organ odwoławczy stwierdził przy tym, że PINB nie dopuścił się naruszenia art. 10 k.p.a. ŚWINB przywołał także dokumentację zdjęciową wykonaną podczas oględzin w dniu 19 kwietnia 2017 r., wedle której rama okienna znajduje się wewnątrz wykonanego otworu okiennego. Natomiast z dokumentacji zdjęciowej wykonanej podczas oględzin w dniu 22 lipca 2020 r. wynika, iż pustaki szklane tworzą równą powierzchnię z elewacją budynku, a dokumentacja zdjęciowa wykonana wewnątrz budynku mieszkalnego w trakcie czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 20 sierpnia 2020 r. jednoznacznie wskazuje, iż pustaki szklane nie zostały umieszczone w ramie okiennej. Ponadto ŚWINB stwierdził, że fakt pozostawienia od strony wewnętrznej stolarki okiennej nie narusza przepisów i nie może stanowić podstawy do dalszego prowadzenia postępowania przez organy nadzoru budowlanego. W sytuacji gdyby inwestor zdemontował pustaki szklane, aby ponownie korzystać z otworu okiennego, to nastąpiłaby zmiana stanu faktycznego i zasadnym byłoby wszczęcie nowego postępowania w związku z ponownym wykonaniem otworu w ścianie budynku mieszkalnego. ŚWINB zaakcentował także, że pracownicy organów nadzoru budowlanego są osobami o określonych kwalifikacjach, posiadającymi ponadprzeciętną wiedzę z zakresu budownictwa, którzy mogą co do zasady samodzielnie dokonywać ustaleń w przedmiocie oceny wykonanych robot budowlanych, czy identyfikacji użytych materiałów budowlanych. Organ odwoławczy podkreślił także, że wedle ustaleń poczynionych przez organ I instancji pustak szklany wykorzystany do zamurowania otworu okiennego posiada odporność ogniową E60, czyli wyższą klasę odporności, niż wynika to z decyzji PINB z [...] r., w związku z czym nie doszło do naruszenia przepisów przeciwpożarowych. Końcowo organ odwoławczy wskazał, że na gruncie przedmiotowej sprawy zastosowanie znajduje art. 51 ust. 3 pkt 1 PrBud w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (tj. Dz.U. 2020 poz. 471), a to ze względu na treść art. 25 ustawy nowelizującej. W skardze na powyższą decyzję, wniesionej w imieniu skarżącej przez fachowego pełnomocnika, będącego radcą prawnym, zarzucono: 1. naruszenie art. 7 i 77 i 80 k.p.a., poprzez brak należytego zebrania i rozważenia materiału dowodowego w sprawie, 2. naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., poprzez brak zapewnienia skarżącej czynnego udziału w sprawie, polegający na zaniechaniu przeprowadzenia postępowania dowodowego z jej udziałem, 3. naruszenie prawa procesowego poprzez niezastosowanie art. 6 i 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez ograniczenie się przez organ II instancji do podzielenia przyjętej interpretacji przepisów prawa dokonanych przez PINB w M. przy wydawaniu decyzji, niewzięcie pod uwagę całego materiału dowodowego w sprawie i zaakceptowanie wywodów organu I instancji, co spowodowało pominięcie istotnych dla sprawy okoliczności, mających wpływ na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego; zarzucono również brak odniesienia się do podniesionych w odwołaniu zarzutów, 4. naruszenie art. 11 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie, jakimi przesłankami organ kierował się przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, 5. naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wadliwe uzasadnienie decyzji, w którym brak jest wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, 6. naruszenie art. 7, 9, 11 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie interesu skarżącej, nierozpatrzenie w sposób obiektywny materiału dowodowego, niewyjaśnienie przesłanek, jakimi kierował się organ przy wydawaniu decyzji, 7. naruszenie art. 85 i 79 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie niemożności jego stosowania, 8. naruszenie art. 51 ust. 3 pkt 1 PrBud poprzez przyjęcie, że obowiązek zamurowania otworu okiennego został wykonany prawidłowo, 9. naruszenie § 12 i § 232 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez nieprawidłowe zastosowanie, 10. naruszenie art. 81 i 81a prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że czynności dokonywane na podstawie tych przepisów mogą być podstawą do wydania decyzji kończącej postępowanie jurysdykcyjne. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że obowiązek zamurowania okna nie został wykonany, sporne okno pozostało w ścianie w stanie nienaruszonym, a wykonane prace ograniczyły się do jego zamaskowania, zakrycia na zewnętrz budynku luksferami. Ponadto PINB nie posiada żadnych jednoznacznych dowodów potwierdzających, że umieszczone w ścianie budynku luksfery posiadają odpowiednią klasę odporności ogniowej. Organy nie wyjaśniły wystarczająco, że zasłonięcie okna luksferami, przy jednoczesnym pozostawieniu okna wraz ze stolarką okienną, można zakwalifikować jako roboty polegające na zamurowaniu okna. W odpowiedzi na skargę ŚWINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325, t.j. ze zm. ) dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przedstawiona tutaj regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzona według powyższych kryteriów kontrola zaskarżonej decyzji, utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego brak jest bowiem, zdaniem Sądu, podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem obowiązującego prawa, dającym podstawę do jej wzruszenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lub pkt 2 p.p.s.a. Przedmiotem oceny legalności w rozpoznawanej sprawie jest decyzja ŚWINB utrzymująca w mocy decyzję PINB, stwierdzającą wykonanie obowiązku nałożonego wcześniej decyzją tego organu. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 51 ust. 3 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (obecnie: t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.), dalej w skrócie jak dotychczas "PrBud", zgodnie z którym organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję, stwierdzającą wykonanie obowiązku nałożonego wcześniej na podstawie ust. 1 pkt 2 tego przepisu, tj. wykonania, w zakreślonym terminie, określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Decyzja wydawana na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 PrBud kończy zatem postępowanie naprawcze. Jest więc wydawana po wcześniejszym, ostatecznym i prawomocnym przesądzeniu, jakie roboty budowlane mają być zrealizowane, aby doprowadzić inwestycję do stanu zgodnego z prawem. Należy podkreślić, że decyzja wydawana na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 PrBud ma charakter związany. Organ nadzoru budowlanego zobligowany jest do jej podjęcia w każdym przypadku stwierdzenia wykonania obowiązków nałożonych decyzją wydaną w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 PrBud. W realiach rozpoznawanej sprawy ostateczną i prawomocną decyzją z [...] r. wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 PrBud organ nałożył na inwestora obowiązek zamurowaniu otworu okiennego. Wskazał przy tym organ w sentencji tamtej decyzji, że obowiązek zamurowania dotyczy otworu okiennego o wymiarach 0,55 m x 1,48 m zlokalizowanego na wysokości piętra w ścianie od strony działki sąsiedniej o numerze 1 w elewacji północnej budynku mieszkalnego na działce o numerze 2 . Jednocześnie w części końcowej uzasadnienia decyzji organ zamieścił informację, wedle której obowiązek wskazany w sentencji decyzji może być spełniony przez wypełnienie otworu materiałem przepuszczającym światło takim jak luksfery, cegła szklana o klasie odporności ogniowej E 30. W ocenie Sądu wskazanie obowiązku, który wedle przywołanej decyzji został nałożony na inwestora jest jednoznaczne, nie budzi wątpliwości oraz nie wymaga zabiegów interpretacyjnych. W ramach postępowania zmierzającego do sprawdzenia, czy nałożony przywołaną tutaj ostateczną i prawomocną decyzją obowiązek został wykonany, zadaniem organów administracji architektoniczno-budowalnej było zatem ustalenie, czy otwór okienny wskazany w tej decyzji został przez inwestora wypełniony w sposób zgodny z treścią tej decyzji. Skoro w decyzji z [...] r. organ wyraźnie wskazał, że wypełnienie otworu okiennego może zostać wykonane materiałem takim jak "luksfery, cegła szklana o klasie odporności ogniowej E 30", to wobec stwierdzenia, że takie wypełnienie miało miejsce, organ nie mógł wydać innej decyzji niż stwierdzenie prawidłowości wykonania nałożonych obowiązków. Strona skarżąca kwestionuje powyższe stanowisko, wywodząc, że inwestor pomimo, że został zobowiązany do zamurowania okna, to obowiązku tego nie wykonał (str. 5 skargi). Z zarzutem tym, zgodzić się jednak nie można. Zauważyć przy tym należy, że wywód strony skarżącej sprowadza się do próby swoistej interpretacji decyzji nakładającej obowiązek na inwestora, której konstatacją ma być przyjęcie, że decyzja ta nakładała na inwestora zobowiązanie do "zamurowania okna". Skoro w otworzenie okiennym od strony wewnętrznej ściany pozostawiono, co jest bezsporne, stolarkę okienną, to tym samym, według strony skarżącej, okno nie zostało zamurowane, gdyż "pozostało w ścianie w stanie nienaruszonym", a inwestor ograniczył się do jego "zamaskowania, zakrycia na zewnątrz budynku luksferami". Jednak w ocenie Sądu argumentacja ta nie jest przekonująca i nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu w realiach rozpoznawanej sprawy brak podstaw do przyjęcia, że na inwestora nałożono obowiązek usunięcia stolarki okiennej znajdującej się w spornym otworze okiennym. Tym samym skoro możliwym okazało się jego zamurowanie, polegające na wypełnieniu, zgodnie z decyzją z [...] r. otworu okiennego luksferami, bez konieczności demontażu istniejącej stolarki to organ zasadnie stwierdził wykonanie obowiązku nałożonego wskazaną powyżej decyzją. W kontekście przywoływanej w skardze decyzji z [...] r. zaakcentować należy, że ani organ, ani strona w postępowaniu zmierzającym do ustalenia, czy nałożone wcześniej obowiązki zostały wykonane, nie mogą już kwestionować zakresu tych obowiązków, jak również nie mogą domagać się nałożenia w decyzji wydawanej na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 PrBud obowiązków nie przewidzianych w poprzedzającej ją decyzji wydawanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 PrBud. Stanowisko, wedle którego inwestor zobligowany był do bezwzględnego usunięcia stolarki okiennej w istocie sprowadza się do nałożenia na niego obowiązku, który z decyzji z [...] r. nie wynikał. Zarzuty skargi dotyczą również materiału użytego do wypełnienia i klasy jego odporności ogniowej. Nie ulega wątpliwości, że inwestor nie przedstawił dowodu zakupu pustaków szklanych użytych do zamurowania spornego otworu okiennego. Jednak, zdaniem Sądu, okoliczność ta nie dyskwalifikuje twierdzenia inwestora, że zakupił je w konkretnym sklepie. Na podstawie zaś tych twierdzeń organ ustalił, że we wskazanym przez inwestora sklepie oferowany jest pustak tożsamy z tym, który został zabudowy w spornym otworze okiennym. Ustalenie to zdaniem Sądu nie budzi zastrzeżeń. Znajduje bowiem potwierdzenie w znajdujących się w aktach sprawy: dokumentacji zdjęciowej budynku (zdjęcia załączone do karty 49 oraz karty 54 akt administracyjnych) oraz w wydruku strony internetowej sklepu (karta 59 akt administracyjnych), w którym inwestor zakupił pustaki. Ponadto w oparciu o dane, wynikające z przesłanych przez producenta pustaków w postaci deklaracji właściwości użytkowych, zestawione z katalogiem produktów (załączniki do karty 63) organ, prawidłowo zdaniem Sądu, przyjął, że w przedmiotowy otwór okienny wbudowano pustaki szklane o ognioodporności E 60. W ocenie Sądu przywołany tutaj materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości co do tego, że pustaki szklane użyte przez inwestora dwukrotnie przewyższają wymagania, jakie w zakresie ognioodporności został wskazane w decyzji z [...] r., nakładającej na inwestora obowiązek zamurowania otworu okiennego. W kontekście dotychczasowych rozważań stwierdzić należy, że wbrew zarzutom skargi organy prawidłowo zebrały i rozważyły materiał dowodowy w sprawie, zaskarżona decyzja nie pozostawia także wątpliwości co do tego, jakimi przesłankami kierował się organ odwoławczy, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie Sądu brak podstaw do dyskwalifikowania ustaleń poczynionych w trakcie czynności kontrolnych przeprowadzonych w budynku w dniu 20 sierpnia 2020 r. Nie ulega wątpliwości, że w czynnościach tych nie uczestniczyła skarżąca ani jej pełnomocnik. Niemniej dopuszczenie dowodu z oględzin i przeprowadzenie ich z udziałem strony skarżącej nie mogłoby mieć żadnego wpływu na wynik postępowania, gdyż ustalona w trakcie tych czynności kontrolnych okoliczność, że inwestor pomimo zamurowania otworu okiennego pozostawił w nim stolarkę okienną (której stan przed zamurowaniem jest dobrze widoczny na przywołanej przez ŚWINB dokumentacji zdjęciowej z 19 kwietnia 2017 r. – załączniki do karty nr 6 akt administracyjnych) nie jest kwestionowana przez stronę skarżącą, a spór dotyczy w istocie oceny tej okoliczności pod kątem spełnienia przez inwestora obowiązku nałożonego na niego decyzją z dnia [...] r. Z tych samych powodów bezzasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 81 i 81a PrBud. W kontekście zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. dostrzec należy, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie w pełni respektuje wszystkie wymogi wynikające z tego przepisu. Braki w tym zakresie jednak nie powodują, że po pierwsze motywy, jakimi się kierował organ są niejasne, a po drugie, pozostają bez wpływu na ocenę rozstrzygnięcia wydanego przez organ odwoławczy, które w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego jest prawidłowe. W tym miejscu należy zaakcentować, że naruszenie przepisów postępowania stanowi podstawę do uchylenia przez sąd administracyjny kontrolowanej decyzji, wyłącznie wtedy jeżeli mogło ono mieć wpływ, i to istotny, na wynik postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Tymczasem takich naruszeń w realiach rozpoznawanej sprawy Sąd w odniesieniu do kontrolowanej decyzji ŚWINB nie stwierdził, nie będąc przy tym związanym zarzutami podniesionym w skardze. Na marginesie odnotować także należy, że choć w skardze sformułowano zarzuty dotyczące naruszenia licznych przepisów k.p.a., to w odniesieniu do żadnego z nich wprost nie wskazano, że są to naruszenia, które w świetle przywołanego powyżej art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. mogłyby skutkować uchyleniem kontrolowanej decyzji. W ocenie Sądu wydanie kontrolowanej obecnie decyzji nastąpiło zgodnie z art. 51 ust. 3 pkt 1 PrBud. Skoro bowiem w ocenie Sądu zebrany w toku postępowania administracyjnego materiał dowodowy wskazywał na to, że inwestor wykonał nałożony na niego - w drodze decyzji z [...] r. - obowiązek, to tym samym organ I instancji zobligowany był wydać decyzję, o której mowa w tym przepisie, a organ odwoławczy zasadnie ją utrzymał w mocy. Nie doszło także do naruszenia wskazanych w skardze przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065). Celem decyzji z dnia [...] r. było doprowadzanie budynku do stanu zgodnego zarówno z § 12 jak i § 232 ust. 6 tego rozporządzenia, a jego osiągnięcie nastąpić miało poprzez nałożenie w tej decyzji na inwestora określonych obowiązków. Skoro obowiązek nałożony tą decyzją został przez inwestora wykonany, to tym samym nie może być mowy o naruszeniu wymienionych powyżej przepisów rozporządzenia. Z góry wykluczyć przy tym należy badanie, w ramach obecnego postępowania, zgodności samego obowiązku nałożonego decyzją z [...] r. z tymi przepisami. Postępowanie mające za przedmiot stwierdzenie wykonania uprzednio nałożonego obowiązku nie obejmuje bowiem swym zakresem ponownej weryfikacji decyzji nakładającej ten obowiązek. Skoro zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, nie będąc związany zarzutami skargi, w ramach sprawowanej kontroli nie stwierdził żadnych naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. powodowałyby konieczność uchylenia kontrolowanej decyzji ŚWINB, to skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie przewidzianym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374, ze zm.).