II SA/Gl 371/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.) Sędzia WSA Maria Taniewska- Banacka Protokolant Magdalena Matuszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2009 r. sprawy ze skargi B.B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, położonego na działce nr [...], k. m. [...], obr. P., przy ul. [...] w P. i udzielił S. i W. małżonkom S. pozwolenia na budowę. Z zatwierdzonego projektu budowlanego wynika, że projektowana rozbudowa polegała na dobudowaniu do istniejącego balkonu budynku zadaszonego tarasu dostępnego z poziomu terenu przez schody zewnętrzne. W podstawie prawnej decyzji organ administracji architektoniczno-budowlanej wskazał art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118) oraz art. 104 k.p.a. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, że jego decyzja wydana została w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, bowiem poprzednio zapadłe w sprawie orzeczenie zostało uchylone decyzją kasacyjną Wojewody [...] z dnia [...]. W tej decyzji organ odwoławczy nakazał wprowadzenie do zatwierdzonego projektu budowlanego zmian polegających na wykonaniu od strony sąsiedniej działki ściany oddzielenia przeciwpożarowego o odpowiedniej klasie odporności ogniowej, a to z uwagi na usytuowanie projektowego tarasu bezpośrednio przy granicy sąsiedniej działki. Inwestor zastosował się do wskazań organu II instancji i przedłożył projekt budowlany, do którego wprowadzone zostały zalecone poprawki. Wobec powyższego organ uznał, że należy zatwierdzić przedłożony projekt budowlany i udzielić pozwolenia na budowę, bowiem planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami zawartymi w decyzji Wójta Gminy P. o warunkach zabudowy z dnia [...], wymaganiami ochrony środowiska, a także przepisami prawa budowlanego. Z decyzją tą nie zgodziła się B.B. właścicielka działki nr [...] przylegającej bezpośrednio do terenu planowanej inwestycji. W odwołaniu do Wojewody [...] domagała się ona uchylenia decyzji Starosty [...] podnosząc, że nie wyraża zgody na planowane przedsięwzięcie sąsiadów, bowiem mimo wprowadzonych zmian do projektu narusza ono nadal jej interesy. Podała, że rozbudowywany budynek jest posadowiony w granicy z jej działką i nie spełnia wymogów wynikających z § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm. dalej - rozporządzenie), gdyż powoduje zacienienie jej budynku. Planowana inwestycja problem ten zaś jeszcze bardziej pogłębi. Zatwierdzona dokumentacja projektowa nie rozwiązuje bowiem problemu naświetlenia i zacienienia jej budynku, a do projektu nie zostało dołączone studium zacieniania. Zdaniem odwołującej się realizowana w granicy dobudowa tarasu narusza przepis § 12 ust. 4 rozporządzenia. Wymogów nałożonych przepisami rozporządzenia, a w szczególności jego § 12 ust. 5 nie spełniają także zaprojektowany taras i schody zewnętrzne. Te części obiektu nie mogą bowiem, jej zdaniem, pomniejszać odległości od granicy działki o więcej niż 1,30. W świetle tego przepisu schody na taras winny znaleźć się zatem w odległości 1, 70 m od granicy i na taką samą odległość od granicy powinien być odsunięty od niej taras. Tymczasem taras został usytuowany w samej granicy, zaś schody w odległości 1,50 od granicy. Odwołująca się zwróciła także uwagę na nieprawidłową liczbę stopni w zaprojektowanych schodach zewnętrznych. Zgodnie z § 69 ust. 3 rozporządzenia w jednym biegu schody te powinny posiadać najwyżej 10 stopni, a w projekcie zostało ich przewidzianych [...]. Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] działając w oparciu o przepisy art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 i art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając to rozstrzygniecie podał, że ponownie rozpatrując sprawę uznał zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, która uwzględniała istniejący stan zabudowy i zagospodarowania działki inwestorów, jak i nieruchomości sąsiednich. Decyzja ta nie ograniczała możliwości zaprojektowania rozbudowy w granicy działki, pozwalając tym samym na uznanie, że może być ona dopuszczona na podstawie przepisów ogólnych Prawa budowlanego oraz przepisów ustalających warunki techniczne. Odnosząc się do zawartego w odwołaniu zarzutu naruszenia § 12 ust. 5 rozporządzenia Wojewoda podał, że przepis ten nie ma zastosowania w sytuacji rozbudowy budynku usytuowanego w granicy, podobnie też nie dotyczy on zabudowy na działce sąsiedniej. Organ II instancji zauważył także, że projektowana dobudowa tarasu i schodów zewnętrznych nie wprowadza żadnych zmian w zakresie warunków przesłaniania pomieszczeń mieszkalnych budynku odwołującej się. Taras został zaprojektowany na poziomie balkonu istniejącego na parterze budynku i nie wykracza poza wysokość budynku gospodarczego usytuowanego na działce B.B., do którego został dobudowany. Tym samym krawędź przesłaniania, o jakiej jest mowa w § 13 ust. 2 rozporządzenia, stanowi najwyższa część wspomnianego budynku gospodarczego. Odnosząc się do niewłaściwej liczby stopni schodów zewnętrznych organ uznał ten zarzut za zasadny. Wskazał jednak, że przepis art. 35ust. 1 Prawa budowlanego ogranicza zakres ingerencji organu administracji architektoniczno-budowlanej w zawartość merytoryczna projektu, a naruszenie przepisu § 69 ust. 3 rozporządzenia może zostać skorygowane przez projektanta. Naruszenie to nie ma wreszcie wpływu na prawa skarżącej, a w szczególności nie ogranicza możliwości prawidłowej zabudowy i użytkowania jej działki. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego B.B. wniosła o uchylenie decyzji Wojewody [...]. Uzasadniając to żądanie skarżąca w zasadzie powtórzyła zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji Starosty [...]. W szczególności zwróciła uwagę, że projektowana inwestycja pogłębia problem zacienienia pomieszczeń mieszkalnych w jej budynku. Podniosła, że budynek sąsiadów w trakcie realizacji został posadowiony nieprawidłowo na skutek czego całkowicie przesłania on południową elewację jej budynku mieszkalnego. Tym samym każda dodatkowa rozbudowa budynku sąsiadów w kierunku południowym problem ten potęguje. Ściana projektowanego tarasu dobudowanego w granicy do jej budynku gospodarczego wystaje zaś ponad 1,20 m ponad dach tego budynku. Do tego dochodzi jeszcze balustrada tarasu o wysokości 1,10 m oraz zabudowa ścianą pełną dotychczasowego balkonu usytuowanego w granicy działki. Zaprojektowane schody także wystają poza obrys jej budynku gospodarczego, a ich usytuowanie narusza § 12 ust. 5 rozporządzenia. Schody te mają wreszcie nieprawidłową liczbę stopni. Skarżąca podniosła także brak muru ogniowego w ścianie szczytowej budynku inwestora w części przylegającej do jej działki, co narusza § 272 ust. 3 rozporządzenia. Problem ten jej zdaniem winien zostać rozstrzygnięty przez ekspertyzę stanu technicznego budynku, która winna zostać dołączona do projektu budowlanego planowanej rozbudowy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. W ocenie organu zaskarżona decyzja jest właściwa i zgodna z prawem. Wskazał, że w uzasadnieniu swojej decyzji odniósł się już do zarzutów podniesionych przez skarżącą. Wyjaśnił wreszcie, że wobec spełnienia wymagań określonych przepisami art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 stosownie do art. art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrolując zaskarżoną decyzję Wojewody Śląskiego pod względem jej zgodności z prawem, stosownie do dyspozycji art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), Sąd doszedł bowiem do przekonania, że nie narusza ona prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszym rzędzie należy wskazać, że kontrolą Sądu nie mogła zostać objęta lokalizacja budynku inwestorów na działce nr [...], bowiem ta kwestia nie stanowiła przedmiotu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zatwierdzony decyzją Starosty [...] projekt budowlany co prawda dotyczył rozbudowy przedmiotowego budynku mieszkalnego lecz rozbudowa ta nie zmieniała pierwotnej lokalizacji tego obiektu i polegała jedynie na dobudowie, do jego strony południowej, tarasu wraz ze schodami zewnętrznymi. Kontrolę legalności zaskarżonej decyzji rozpocząć należy od analizy art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z tym przepisem przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, a także wymaganiami ochrony środowiska (...). Przepis ten jest skorelowany z rozwiązaniami przyjętymi w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.). W świetle tych rozwiązań w przypadku, gdy na terenie objętym wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę nieobowiązuje plan miejscowy zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga, poza przypadkami lokalizacji inwestycji celu publicznego, ustalenia, w drodze decyzji warunków zabudowy. W kontrolowanej sprawie decyzję taką wydał Wójt Gminy P. w dniu [...]. Wskazać należy, że obowiązek sprawdzenia rozwiązań zawartych w projekcie budowlanym z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy dotyczy zarówno projektu zagospodarowania działki, jak i projektu architektoniczno-budowlanego. W tym przypadku do projektu budowlanego znajdzie też zastosowanie przepis art. 34 ust. 1 ab initio Prawa budowlanego nakładający na projektantów obowiązek zastosowania się do wymagań określonych w decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie Sądu orzekające w sprawie organy należycie wywiązały się z tego obowiązku prawidłowo uznając, że dobudowa do istniejącego jednorodzinnego budynku mieszkalnego zadaszonego tarasu dostępnego z poziomu terenu przez schody zewnętrzne pozostaje w zgodzie z ustaleniami zawartymi we wskazanej wyżej decyzji o warunkach zabudowy. Na ocenę taką nie mogła mieć wpływu okoliczność usytuowania przedmiotowej rozbudowy bezpośrednio przy granicy działki skarżącej. W decyzji Wójta Gminy P. ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji nie dopuszczono wprawdzie wprost takiej lokalizacji projektowanego tarasu, tym niemniej decyzja ta dopuszcza możliwość rozbudowy jednorodzinnego budynku mieszkalnego posadowionego w granicy działki. W omawianej decyzji ustalona została natomiast tylko nieprzekraczalna linia zabudowy od strony drogi wojewódzkiej, maksymalna powierzchnia zabudowy, szerokość elewacji frontowej, wysokość jej górnej krawędzi, wysokość kalenicy, wysokość budynku (maksymalnie 3 kondygnacje nadziemne) oraz geometria dachu. Zdaniem Sądu podzielić należy stanowisko Wojewody dotyczące oceny zgodności zatwierdzonego kontrolowaną decyzją projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego). Stanowiący część projektu budowlanego projekt zagospodarowania działki pozostaje wbrew twierdzeniom skargi w zgodzie z przepisami dotyczącymi usytuowania budynków, w tym w szczególności z przepisami § 12 i § 13 rozporządzenia. Skarżącej przyjdzie wyjaśnić, że powołany przez nią przepis § 12 ust. 5 rozporządzenia nie może mieć zastosowania do projektu rozbudowy budynku mieszkalnego usytuowanego w granicy działki, gdyż zgodnie z jego literalnym brzmieniem ma on zastosowanie do sytuowania budynku w odległościach wskazanych w ust. 1 tego paragrafu. Do rozbudowy budynku posadowionego w granicy działki zastosowanie mają natomiast przepisy § 12 ust. 3 i ust. 4 rozporządzenia, a w kontrolowanej sprawie przepis zamieszczony w § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia. Z powyższych względów pozbawiony podstaw prawnych był także zarzut dotyczący wadliwego zaprojektowania lokalizacji schodów zewnętrznych łączących projektowany taras z terenem działki. W kwestii spełniania przez zaprojektowane schody wymogów wynikających z § 69 ust. 3 rozporządzenia zgodzić się należy z organem, że przepis art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) nakazujący organowi administracji architektoniczno-budowlanej badanie zgodności rozwiązań projektowych z przepisami techniczno-budowlanymi odnosi się tylko do projektu zagospodarowania działki, a zatem nie dotyczy rozwiązań szczegółowych zawartych w pozostałej części projektu budowlanego za które odpowiedzialność ponosi projektant. W szczególności nakaz ten nie obejmuje badania przyjętych rozwiązań projektowych odnoszących się do konstrukcji schodów . Wskazać także należy, że przewidziane w projekcie zatwierdzonym kontrolowaną decyzją schody zewnętrzne miały postać schodów zabiegowych, o jakich mowa w § 69 ust. 6 rozporządzenia. Nota bene przyjdzie także zauważyć, że już po wydaniu kontrolowanej decyzji doszło do zmiany rozwiązań projektowych dotyczących przedmiotowych schodów i zostały one zatwierdzone decyzją Starosty [...] z dnia [...], którą następnie utrzymał w mocy Wojewoda [...] decyzją z dnia [...]. Zdaniem Sądu trafny był, także pogląd organów obu instancji dotyczący oceny przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego pod kątem jego uciążliwości. Zwrócić należy uwagę, że przedmiotowy taras stanowi w gruncie rzeczy rozbudowę balkonu w istniejącym budynku mieszkalnym. Zgodnie z projektem powierzchnia tego tarasu znajduje się na wysokości 2, 23 m liczonej od powierzchni terenu i w odległości 12,40 m od najbliższego rogu budynku skarżącej. W tym stanie rzeczy brak jest jakichkolwiek podstaw do formułowania twierdzeń dotyczących naruszenia projektowaną inwestycją przepisów § 13 rozporządzenia. Zauważyć należy, że stosownie do ust. 2 tego paragrafu, mającego zastosowanie w przedmiotowej sprawie, wysokość przesłaniania mierzy się od dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej krawędzi obiektu przesłaniającego. Z urzędu wytknąć należy błędne wskazanie przez Wojewodę [...] w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. zamiast art. 138 § 1 pkt 1 tej ustawy. Ta najprawdopodobniej oczywista omyłka pisarska nie miała jednak wpływu na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), skarga podlegała oddaleniu.