II SA/Gl 373/12

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B., A. M., F. M., M. Z., K. Z., J. W., A. W., M.K., T.K., C.B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wznowienia robót budowlanych w kwestii wniosku skarżących J. i A.W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy Skarżący, na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wystąpili o zwolnienie od kosztów sądowych, swój wniosek motywując zaniedbaniami organów administracji publicznej, za które teraz obowiązani są ponosić koszty. Z treści formularza wynika, że wnioskodawcy zamieszkują wspólnie w budynku mieszkalnym o pow. 216 m2, a w skład ich majątku wchodzi również nieruchomość gruntowa o pow. 400 m2 oraz samochód osobowy marki [...], kupiony na kredyt. J.W. uzyskuje dochód ze stosunku pracy w kwocie 2900 zł, natomiast A.W. z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w kwocie 2000 zł. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz.270 – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Mając na uwadze przywołane wyżej przepisy a także informacje uzyskane od skarżących uznano, że ich sytuacja materialna nie uzasadnia przyznania im prawa pomocy albowiem poziom dochodów przez nich uzyskiwanych przeczy tezie o trudnym położeniu materialnym. Przede wszystkim przypomnieć trzeba, że prawo pomocy jest instytucją, która w założeniu ma służyć osobom w trudnej sytuacji materialnej, a więc takim, które samodzielnie nie są w stanie zgromadzić środków na pokrycie wydatków związanych z postępowaniem sądowym. Bez znaczenia jest w takich przypadkach subiektywne przekonanie skarżących o zasadności ich skarg. Jedynym kryterium branym pod uwagę jest poziom dochodów, ilość i rodzaj składników majątku a także możliwości zdobycia dodatkowych środków pieniężnych. Podkreślić należy, że wpis od skargi, a także inne koszty sądowe mają charakter daniny publicznoprawnej, do poniesienia której, podobnie jak w przypadku podatków, zobowiązani są wszyscy. Oceniając z tej perspektywy możliwości finansowe wnioskodawców nie można stwierdzić, że ich wniosek zasługuje na uwzględnienie. Na obecnym etapie postępowania wydatkiem o zasadniczym charakterze jest wpis od skargi, który stosownie do treści § 2 ust 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) wynosi 500 zł. Skarżący wpis ten uiścili. Mając na względzie dochód uzyskiwany w dwuosobowej rodzinie skarżących (około 5000 zł miesięcznie) uiszczenie pozostałych, ewentualnych opłat w postępowaniu sądowym nie powinno w negatywny sposób wpłynąć na sytuację materialną ich rodziny zwłaszcza, że wnioskodawcy nie wykazali, że ich stałe, miesięczne wydatki znacząco uszczuplają wskazany dochód. Argumentem przemawiającym za przyznaniem prawa pomocy nie może być zaś fakt spłaty kredytu zaciągniętego na zakup samochodu, albowiem nie sposób przyjąć że zobowiązania o charakterze prywatnoprawnym winny mieć pierwszeństwo przed zobowiązaniami publicznoprawnymi. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.