II SA/Gl 373/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Edyta Kędzierska, Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi Zakładu [...] sp. z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w Gliwicach z dnia 30 grudnia 2021 r. nr GL.ZUO.1.471.56.1.OP.2021.AN w przedmiocie opłaty za usługi wodne 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w Gliwicach na rzecz strony skarżącej kwotę 4017 (cztery tysiące siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 30 listopada 2021 r. znak [...] Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie - Zarząd Zlewni w G. na podstawie art. 272 ust. 17 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne (t.jedn. Dz.U. z 2021 r., poz.624 ze zm.) ustaliło, w formie informacji wysokość opłaty zmiennej za usługi wonne nr[...] , OZ/III kwartał/ 2021 - podmiotowi [...] Sp. z o.o. w .w kwicie 2.550zł za wprowadzenie ścieków komunalnych do wód lub do ziemi Jednocześnie informacją znak [...] z tego samego dnia, działając na podstawie art. 281 ust. 5 wymienionej ustawy, ustaliło wysokość opłaty podwyższonej za usługi wodne nr [...], OP/III kwartał/ 2021 w wysokości 12.750 zł. Wymieniony [...] Sp. z o.o. w B. (dalej: Skarżący, Spółka) pismem z dnia 15 grudnia 2021 r. złożył reklamację od otrzymanej informacji ustalającej wysokość opłaty podwyższonej za usługi wodne nr [...], OP/II kwartał/ 2021 kwestionując jej naliczenie. W uzasadnieniu wskazał, że z treści informacji wynika, że przyczyną ustalenia podwyższonej opłaty było korzystanie z usługi wodnej polegającej na wprowadzaniu, oczyszczonych na istniejącej mechaniczno- biologicznej oczyszczalni ścieków w B., ścieków komunalnych do rzeki P. 30+542 bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego. W ocenie skarżącego zupełnie pominięto fakt, iż poprzednie pozwolenie zintegrowane dla oczyszczalni ścieków w B. ważne było do 30 czerwca 2021r., ale już w dniu 27 maja 2021 r. wysłany został przez Spółkę wniosek o nowe pozwolenie wodnoprawne. Uwzględniając przepisy dotyczące terminów załatwiania spraw określone w Kodeksie postępowania administracyjnego, nie doszłoby do sytuacji w której skarżąca Spółka przez prawie 5 miesięcy nie dysponowałaby nowym pozwoleniem, a co za tym idzie byłaby obecnie zobowiązana do zapłaty opłaty podwyższonej. Strona wyjaśniła, że nowe pozwolenie wodnoprawne (na 10 lat) zostało wydane dopiero w dniu 9 listopada 2021 r., a doręczone w dniu 16 listopada 2021 r. Stąd tylko przedłużające się postępowanie prowadzone przez organ administracji uniemożliwiło Skarżącej wykazanie się posiadaniem stosownego pozwolenia. Obecne działanie organu zaprzeczają zasadzie pogłębiania zaufania do organów administracji wyrażonej w art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, a także sprzeczne jest z wyrażoną w art. 12 Kodeksu zasadą szybkości postępowanie. Odwołując się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 18 września 2019 r. sygn. akt II SA/Bd 26/19 - Skarżący stwierdził, iż nie do przyjęcia jest by ponosił negatywne konsekwencje braku kompetencji oraz opieszałości w załatwieniu jej sprawy przez pracowników organu. Wobec powyższego wniósł o zmianę stanowiska w sprawie. Zaskarżoną obecnie decyzją znak [...] z dnia 30 grudnia 2021 r. Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w G., działając na podstawie art. 273 ust. 6 oraz art. 181 ust. 1 w związku z art. 281 ust. 1 pkt 2, art. 14 ust. 2 i ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo wodne (t.jedn. Dz.U. z. 2021 r., poz. 2233) oraz art. 104 i art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.) określił Skarżącej Spółce za okres III kwartału 2021 r. opłatę podwyższoną w wysokości 12.750zł za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż nie uznał reklamacji, gdyż okoliczności w niej przedstawione nie stanowią przesłanki do odstąpienia od naliczenia opłaty podwyższonej na podstawie art. 181 ust. 1 pkt 2 Prawa wodnego. Zgodnie z art. 280 pkt 1 Prawa wodnego opłatę podwyższoną ponosi się w przypadku korzystania przez podmiot z usług wodnych bez pozwolenia wodnoprawnego lub pozwolenia zintegrowanego. W rozpoznawanej sprawie bezsporny jest fakt, że podmiot w okresie, za który została określona opłata podwyższona - tj. III kwartał 2021 roku korzystał usługi wodnej polegającej na wprowadzaniu oczyszczonych, na istniejącej mechaniczno- biologicznej oczyszczalni ścieków w B., ścieków komunalnych do rzeki P. w km 30+542 bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego. Wynika to z faktu, iż poprzednie pozwolenie wydane decyzją z dnia 14 lipca 2011 r. zostało wydane na czas określony - tj. do dnia 30 czerwca 2021 r. Przyznając, że Spółka wysłała wniosek o wydanie nowego pozwolenia w dniu 27 maja 2021 r. (data wpływu do organu w dniu 31 maja 2021 r.), podczas gdy nowe pozwolenie wydane zostało dopiero w dniu 9 listopada 2021 r., stwierdził, że spowodowane to było brakami formalnymi złożonego wniosku. Organ podniósł ponadto, że przedmiotowy wniosek został złożony nie przez adresata niniejszej opłaty podwyższonej. Stąd pozwolenie wodnoprawne z dnia 9 listopada 2021 r. , zgodnie ze złożonym wnioskiem, zostało udzielone Gminie B., a nie Skarżącemu. Spółka zatem błędnie wskazała, że wymienioną decyzją uzyskała wymienione powyżej pozwolenie wodnoprawne. Organ przyznał, że w postępowaniu o udzielenie tego pozwolenia pojawiła się Prezes Zarządu Skarżącej Spółki, ale występowała wyłącznie w formie pełnomocnika Gminy, a nie w charakterze wnioskodawcy niniejszego pozwolenia wodnoprawnego. Z decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni Wód w G. z dnia 9 listopada 2021 r. wprost wynika, że adresatem pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie ścieków komunalnych do rzeki P. jest Gmina B., a stąd tylko temu podmiotowi przysługują wynikające z tego pozwolenia prawa i obowiązki. Wobec powyższego zgodnie z art. 281 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo wodne opłata ta została naliczona w wysokości 500% opłaty zmiennej ustalonej odrębną informacją z dnia 30 listopada 2021 r. wysokości 2.550zł. Z kolei opłata zmienna stanowiąca podstawę do naliczenia opłaty podwyższonej ustalona została zgodnie z art. 552 ust. 2a pkt 2 omawianej ustawy, tj. na podstawie oświadczenia podmiotu obowiązanego do ponoszenia opłat za usługi wodne za poszczególne kwartały. Oświadczenie takie podmiotu obowiązanego do ponoszenia zostało przesłane do organu przy piśmie z dnia 25 października 2021 r. Jako podmiot składający oświadczenie oznaczono stronę skarżącą, co potwierdza podpis Prezesa Zarządu skarżącej Spółki pod oświadczeniem. Zatem, w ocenie organu, z oświadczenia tego jednoznacznie wynika, iż podmiotem korzystającym z usługi wodnej polegającej na wprowadzeniu do rzeki P. oczyszczonych ścieków komunalnych w III kwartale 2021 r. jest strona skarżąca. Organ odwołał się w tym zakresie do ustawy Prawo przedsiębiorców (art. 4 ust. 1 - t.jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 162) oraz do Kodeksu spółek handlowych ( art. 1 § 2 ) w związku z ustaw o gospodarce komunalnej (art. 9 ust. 1 - t.jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 679 ze zm.) Odnosząc się do podniesionego w reklamacji terminu złożeniu wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego oraz przedłużającego się postępowania administracyjnego, organ wyjaśnił, że złożona dokumentacja nie odpowiadała wymogom wskazanym w art. 407 oraz art. 409 ustawy Prawo wodne, stąd pismem z dnia 25 sierpnia 2021 r. organ wezwał wnioskodawcę o jej uzupełnienie, co nastąpiło w dniu 1 października 2021 r. Dopiero wówczas nastąpiło zatem złożenie kompletnego wniosku. Dlatego, zdaniem organu, nie można winy za brak wydania decyzji w czasie obowiązywania dotychczasowego pozwolenia wodnoprawnego przypisać organowi. Organ nawiązał do uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2011 r. sygn. akt II OPS 2/11, gdzie stwierdzono, że nie można wykluczyć w każdej sytuacji, że przyczyna braku wymaganego pozwolenia nie ma znaczenia. Z kolei w uzasadnieniu uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 1998 r. (sygn. akt OPS 13/98) wskazano na stwierdzenie, że strona nie ponosi odpowiedniości z tego powodu, iż nie posiada wymaganego pozwolenia, może dotyczyć sytuacji wyjątkowej i wymaga oceny indywidualnej w każdej sprawie z uwzględnieniem wszystkich okoliczności. Stąd też pomimo, iż przepisy Prawa wodnego obligują właściwy organ do ustalenie opłaty podwyższonej już z samego faktu braku posiadania wymaganego pozwolenia wodnoprawnego przy jednoczesnym korzystaniu przez przedsiębiorcę z usługi wodnej, to jednak uzasadnione jest badanie przyczyn braku tego pozwolenia wodnoprawnego. W niniejszym przypadku, po zbadaniu sprawy organ stwierdził, że brak jest przesłanek do umorzenia przedmiotowej opłaty podwyższonej. Zgodnie z art. 281 ust. 6 ustawy przepisy art. 272 ust. 20 oraz art. 272 stosuje się odpowiednio. Przepis art. 273 ust. 3 ustawy stanowi, że w razie nieuznania reklamacji właściwy organ określa wysokość opłaty za usługi wodne w drodze decyzji. Z akt sprawy wynika, że Skarżąca Spółka w okresie III kwartału 2021 r. korzystała w usługi wodnej polegającej na wprowadzeniu do rzeki P. w km 30+542 oczyszczonych ścieków komunalnych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, co oznacza, że zgodnie z art. 280 pkt 1 ustawy Prawo wodne obowiązana jest ponosić opłatę podwyższoną. Prawo wodne w art. 300 ust. 1 zawiera odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.). W myśl art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej, zaległością podatkową jest podatek niezapłacony w terminie płatności. Zgodnie z art. 281 ust. 6 Prawa wodnego podmiot obowiązany do ponoszenia opłaty podwyższonej wnosi tę opłatę na rachunek bankowy Wód Polskich w terminie 14 dni od dnia, w którym doręczono mu informację, o której mowa w ust. 5. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru informacji ustalającej opłatę podwyższoną za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, została ona doręczona Skarżącej dnia 6 grudnia 2021r., co oznacza, że 14-dniowy termin do jej wniesienia upłynął w dniu 20 grudnia 2021 r. Niewniesiona w terminie do dnia 20 grudnia 2021 r. przedmiotowa opłata podwyższona stanowi zatem zaległość podatkową w rozumieniu art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej, od której stosownie do art. 53 § 1 Ordynacji naliczane są odsetki za zwłokę. Skargę na powyższą decyzję wniósł [...] Sp. z o.o. w B. zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego przejawiające się brakiem aktywności organu w zakresie czynienia ustaleń faktycznych w przedmiocie tego, kto faktycznie powinien uzyskać pozwolenie wodnoprawne - Gmina czy Skarżąca Spółka będąca jedynie administratorem oczyszczalni ścieków, za pomocą którego Gmina wykonywała zadania własne, a w konsekwencji brak ustaleń czy Spółka mogła korzystać ze środowiska na podstawie pozwolenia, które było udzielane dla Gminy, - art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez ich niezastosowanie w przedmiotowej sprawie, co przejawiło się w zaniechaniu przez organ pełnego ustalenia stanu faktycznego sprawy umożliwiającego dokonanie prawidłowej subsumcji przepisów prawa materialnego i umożliwiającego wydanie niewadliwej de4cyzji , w szczególności w zakresie ustalenia spełnienia przesłanek umożliwiających nałożenie na Spółkę opłaty podwyższonej, art. 107 § 1 i § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak zamieszczenia w części motywacyjnej zaskarżonej decyzji uzasadnienia prawnego, z którego wynikałoby dlaczego na podstawie decyzji wodnoprawnych, wydanych na Gminę, Spółka nie mogła być traktowana jako podmiot legitymujący się stosownym pozwoleniem, - art. 8 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności niewyjaśnienie dlaczego organ nie uznał, że okoliczności podnoszone przez odwołującego się wystarczające do uznania, że niezasadnym i nieuzasadnionym było obciążenie Skarżącego opłatą podwyższoną w sytuacji, gdy Gmina w tym czasie oczekiwała na otrzymanie stosownego pozwolenia, - art. 281 pkt 1 Prawa wodnego poprzez przyjęcie, że Skarżący jest podmiotem korzystającym z usług wodnych, co do którego istnieje obowiązek dokonywania opłaty za usługi wodne. Uwzględniając powyższe Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, umorzenie postępowania w sprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu rozwinął postawione powyżej zarzuty, powtarzając co do zasady stanowisko zaprezentowane w złożonej reklamacji. Pokreśliła, że wnioskodawcą w zakresie uzyskania pozwolenia wodnoprawnego była Gmina, która jest właścicielem wszystkich urządzeń składających się na oczyszczalnię ścieków, podczas gdy Skarżącej Spółce powierzone zostało jedynie jej administrowaniem. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł od jej oddalenie powtarzając argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Podniósł, iż zgłoszone zarzuty nie są zasadne, gdyż organ wyczerpująco zebrał cały materiał dowodowy, który jest wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy. Podczas zdalnej rozprawy pełnomocnik Strony Skarżącej podtrzymał argumentację zawartą w skardze, podnosząc, że o ile wniosek o wydanie nowego pozwolenia wodnoprawnego był niekompletny, to organ zwrócił się o jego uzupełninie dopiero po upływie 3 miesięcy do jego złożenia. Dodał też, że skarżąca Spółka jednie administruje gminną oczyszczalnią ścieków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 329) uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a-c), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem wniesionej skargi jest decyzja Dyrektora Zarządu Zlewni w G. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, którą określono względem Skarżącej Spółki opłatę podwyższoną za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi za III kwartał 2021 r. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia organu stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (t.jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 2233 ze zm.) Zgodnie z art. 280 pkt 1 lit.b tej ustawy opłatę podwyższoną ponosi się w razie korzystania z usług wodnych polegających na wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego.Stosownie do art. 281 ust. 1 ustawy wysokość opłaty podwyższonej, o której mowa w art. 280 pkt. 1, w przypadku wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego ustala się w wysokości 500% opłaty zmiennej za wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi. Ustalając wysokość opłaty podwyższonej, uwzględnia się okres rozliczeniowy wynoszący kwartał (art. 281 ust. 3 ustawy Prawo wodne. Z konstrukcji przywołanych przepisów wynika w sposób jednoznaczny, że przesłankami warunkującymi obowiązek poniesienia opłaty podwyższonej jest wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi oraz brak odpowiedniego pozwolenia wodnoprawnego lub zintegrowanego na ich wprowadzanie. Nie jest sporne w sprawie, iż Skarżąca Spółka do dnia 30 czerwca 2021 r. odprowadzała oczyszczone, na istniejącej mechaniczno-biologicznej oczyszczalni ścieków w B., ścieki komunalne do rzeki P. w km 30 + 542 na podstawie pozwolenia wodnoprawnego udzielonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] r. Powyższe pozwolenie obowiązywało do dnia 30 czerwca 2021 r. Nie jest także sporny fakt, iż Skarżąca Spółka wystąpiła wnioskiem z dnia 27 maja 2021 r. o wydanie nowego pozwolenia wodnoprawnego, które udzielone zostało Gminie B. decyzją Dyrektora Zarządu Zlewni w G. z dnia 9 listopada 2021 r. Przedmiotowe pozwolenie wodnoprawne objęło usługę, polegającą na wprowadzaniu oczyszczonych ścieków komunalnych pochodzących z mechaniczno-biologicznej oczyszczalni ścieków zlokalizowanej przy ulicy [...] w B. do rzeki P. w km 30 + 542 w oznaczonej dokładnie ilości oraz o wskazanych parametrach. Spór w sprawie dotyczy dwóch kwestii, a mianowicie adresata owego pozwolenia wodnoprawnego i podmiotu odprowadzającego przedmiotowe ścieki komunalne oraz czasu wydania przez organ tego pozwolenia. W tym zakresie w ocenie składu orzekającego sprawa nie została w sposób wyczerpujący i wszechstronny wyjaśniona. Wobec braku w aktach przedmiotowego wniosku o udzielnie pozwolenia wodnoprawnego, brak jest obecnie możliwości jego kontroli w zakresie twierdzeń organu, iż w wnioskiem tym wystąpiła nie Skarżąca Spółka a Gmina B., a w związku z tym pozwolenie wodnoprawne udzielone zostało właśnie Gminie, a nie podmiotowi obecnie obciążonemu opłatą podwyższoną za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi. Nie może jednak być wątpliwości, że dotyczy ono usługi, na którą opiewa obecnie informacja z dnia 30 listopada 2021r. Nr [...] dotycząca opłaty podwyższonej - czyli dotyczy "wprowadzania oczyszczonych, na istniejącej mechaniczno-biologicznej oczyszczalni ścieków w B., ścieków komunalnych do rzeki P. w km 30 + 542". Dodatkowo, nie dysponując tym wnioskiem, jednak na podstawie zgromadzonych w sprawie akt administracyjnych należy stwierdzić, czego jak zdaje się nie kwestionuje organ, że w wnioskiem tym wystąpiła Prezes Zarządu obecnie Skarżącej Spółki. Także oświadczenia w celu ustalenia wysokości opłaty zmiennej za wprowadzenie ścieków do wód lub do ziemi za III kwartał 2021 r. podpisane były przez Prezes Zarządu obecnie skarżącej Spółki, która dodatkowo w piśmie przewodnim składającym te oświadczenia do organu - Zarządu Zlewni w G. - wskazała, iż składa je "[...] Sp. z o.o. prowadzący działalność w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie gminy B. i gminy P., w imieniu własnym oraz Gminy B. i Gminy P. (...)". W tym kontekście trudno jednoznacznie podzielić twierdzenia organu, iż udzielone pozwolenie wodnoprawne udzielone zostało Gminie a nie obecnie obciążonemu podmiotowi, zgodnie z jego wnioskiem. Wobec takiego sformułowania wniosku, organ winien co najmniej wystąpić o doprecyzowanie, jaki podmiot składa wniosek o udzielnie pozwolenia wodnoprawnego. Podzielić bowiem należy twierdzenie, że Strona skarżąca stanowi samodzielny podmiot gospodarczy. Odnosząc się z kolei do terminu załatwienia przez organ tego wniosku, brak tego wniosku nie pozwala określić jego braków formalnych. Jednak nie można nie zauważyć, że organ z pismem o uzupełninie przedmiotowego wniosku wystąpił dopiero w dniu 25 sierpnia 2021 r., czyli prawie 3 miesiące po jego złożeniu, a zatem niewątpliwie z naruszeniem przepisów dotyczących terminów załatwiania sprawy administracyjnej określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Jak stwierdził sam organ w zaskarżonej decyzji nawiązując do uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2011 r. sygn. akt II OPS 2/11 - nie można wykluczyć w każdej sytuacji, że przyczyna braku wymaganego pozwolenia nie ma w sprawie znaczenia i nie można abstrahować od przyczyn i okoliczności prawnych i faktycznych, które to ten brak spowodowały. Z kolei w uzasadnieniu uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 1998 r. (sygn. akt OPS 13/98) wskazano, że to, że strona nie ponosi odpowiedniości z tego powodu, iż nie posiada wymaganego pozwolenia, może dotyczyć sytuacji wyjątkowej i wymaga oceny indywidualnej w każdej sprawie z uwzględnieniem wszystkich istotnych okoliczności, w szczególności: posiadania w poprzednim okresie przez podmiot wymaganego pozwolenia, terminu wystąpienia o wydanie nowego pozwolenia, spełnienia wymagań formalnych wniosku czy przebiegu postępowania w sprawie, a także braku naruszenia zasad ogólnych prawa ochrony środowiska. W niniejszej sprawie organ wprawdzie uwzględniając powyższe uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego badał przyczyny braku tego pozwolenia wodnoprawnego u Skarżącej Spółki, jednak stwierdzenie, że brak jest przesłanek do umorzenia przedmiotowej opłaty podwyższonej nastąpiło w ocenie składu orzekającego przedwcześnie, bez dogłębnego wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy. Podzielić więc należy zarzuty skarżącej Spółki, iż organ prowadząc postępowanie naruszył przepisy postępowania w zakresie gromadzenia i oceny materiału dowodowego – tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, które nakazują podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy oraz na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić czy dana okoliczność została udowodniona. To z kolei mogło doprowadzić do naruszania przepisów prawa materialnego- tj. art. 281 § 1 Prawa wodnego. W niniejszym przypadku, jak wskazano powyżej organ zaniechał dokładnego wyjaśnienia sprawy, a wydając nowe pozwolenie wodnoprawne dla Gminy, dopiero w dniu 9 listopada 2021 r. sam naruszył przepisy o terminach załatwienia sprawy administracyjnej. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżoną decyzję, o czym orzeczono jak w punkcie 1. sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a i lit.c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania Sąd orzekł jak w punkcie 2. sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 tej ustawy z uwzględnieniem rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 265). Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z powyższych rozważań.